Γιώργος Χατζηνάσιος: «Δεν έχω τον επαναστάτη μέσα μου»

Ο τοίχος στο ισόγειο στούντιο με το πιάνο είναι η καλύτερη αποτύπωση της διαδρομής του. Εδώ, υπάρχει από εξώφυλλο του δίσκου «Επίθεση αγάπης» με τον Γιάννη Πάριο μέχρι το ροκ σάουντρακ της ταινίας «Νοκ άουτ» του Παύλου Τάσιου ή της «Γλυκιάς συμμορίας» του Νίκου Νικολαΐδη. «Το πιάνο είναι το εκτόπλασμα του εαυτού μου» λέει ο Γιώργος Χατζηνάσιος και μοιάζει με αυτό το «όχημα» να ταξιδεύει δεκαετίες τώρα στην περιπέτεια της μουσικής, υπογράφοντας με τη χαρακτηριστική ευκολία μεγάλα σουξέ όπως τα «Γαλάζια σου γράμματα» ή την «Αφιλότιμη» και ταυτόχρονα το ορατόριο «Χρονικό της Αλώσεως». Σήμερα και αύριο, ο ίδιος σε ένα μεγαλεπήβολο μουσικό εγχείρημα παρουσιάζει μια όπερα πάνω στη ζωή του Ελ Γκρέκο, με 180 συντελεστές! Και μοιάζει με αυτή να εκπληρώνει ένα όνειρο 30 ετών. «Το 1984 άρχισα να σκέπτομαι κάτι τέτοιο. Αφορμή ήταν το βιβλίο “Αναφορά στον Γκρέκο”. Αναρωτήθηκα γιατί να υπάρχει μόνο συγγραφική αναφορά πάνω στον μεγάλο ζωγράφο και όχι και μουσική; Με την πάροδο του χρόνου φτιάχτηκε ένα υπόστρωμα μουσικό και μόλις βρήκα τον λιμπρετίστα Ηλία Λιαμή συμφωνήσαμε να ξεκινήσουμε. Η όπερα είναι η πιο πλήρης τέχνη, εμπεριέχει όλες τις τέχνες. Δεν έχω ξαναγράψει όπερα, δεν είναι μαντζούνι, έχω κάνει έργα πιο ανήσυχα από αυτά με τα οποία με έμαθε ο κόσμος όπως το “Χρονικό της Αλώσεως”, αλλά όχι κάτι τέτοιο», λέει ο Χατζηνάσιος και συμπληρώνει: «Με συγκίνησε στην ιστορία του Ελ Γκρέκο κάτι που δεν έχω εγώ: δεν έχω τον επαναστάτη μέσα μου».

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΣΤΙΧΟΙ. Αταξινόμητος και με μοναχική διαδρομή, ο Χατζηνάσιος έχει ξεχωρίσει τόσο στο εμπορικό είδος όσο και στις πιο ψαγμένες φόρμες, και η κουβέντα μαζί του ανοίγει. «Αν βάλω σε μια γραμμή τις νότες που έχω κάνει θα φθάσω στην Κίνα. Δουλεύω από μικρός. Μετά το 1970 άλλαξαν τα πράγματα, δεν ήταν τόσο αυστηρά όπως το 1960, δεν υπήρχε η χρυσόσκονη της διανόησης και όλα γίνανε πιο αγοραία. Σήμερα βέβαια, από την άλλη, δεν υπάρχει παραγωγός, ούτε δισκογραφικές. Εζησα παραγωγούς με όραμα, πάντα ήθελα τη γνώμη τους, στις επιλογές των στίχων συνήθως. Για μένα δεν υπάρχει κακή μουσική, υπάρχει κακή εκτέλεση. Δώστε μου το χειρότερο και θα το παίξω όπως θέλω. Ο στίχος χαρακτηρίζει αν είναι κακό το τραγούδι» λέει ο ίδιος, ο οποίος επίσης σήμερα μοιάζει να ανακαλύπτεται από μέρος του νεότερου κοινού μέσω και των μουσικών για τις ταινίες του Νίκου Νικολαΐδη που έχουν θέση καλτ. «Ο Νίκος είχε τον ίδιο ρομαντισμό με μένα, ταιριάζαμε πολύ. Πίστευε σε μένα. Γίνονταν τότε χαμηλού μπάτζετ ταινίες από τον Φίνο, η πρώτη μου μουσική ήταν για την ταινία “Αμαρτωλοί” με την Μπέττυ Αρβανίτη. Τότε μου πρότεινε ο Νίκος να κάνω τη μουσική για τη “Γλυκιά συμμορία”. Το “γλυκιά” με το “συμμορία” είχε μια αντίφαση σκέφτηκα. Θα πάρω το “γλυκιά” να ψάξω μια μελωδία που να αιωρείται πάνω από το έργο. Κατά την εξέλιξη βέβαια της πλοκής, η μελωδία άλλαζε. “Διάλυσε το θέμα, Γιώργο”, μου έλεγε o Νίκος, “μη γίνεται γλυκανάλατο, σπάσ’ το”· με βοήθησε πάρα πολύ».

Και μετά ήλθε το 1986 η μουσική για το «Νοκ άουτ» του Τάσιου που έφθασε να ερμηνεύει Χατζηνάσιο και ο Παύλος Σιδηρόπουλος. «Με το “Νοκ άουτ” μπήκα σε χωράφια ξένα. Είχα πάει έναν μήνα Νέα Υόρκη, προτού γίνει η πρόταση, για να ανοίξει καμιά πόρτα. Είχα συνεργαστεί με τη Νάνα Μούσχουρη (“Η ενδεκάτη εντολή”), είχα κάνει επιτυχία, αλλά δεν έμεινα εκεί. Βέβαια τότε ανακαίνισα τη μουσικότητα και τα ακούσματά μου. Με πήρε ώριμο ο Τάσιος. Σχεδόν ζητούσα συγγνώμη από το κοινό αλλά ως συνθέτης ήμουν υποχρεωμένος να γράψω και ροκ θέματα αφού μου ανατέθηκε».

Τα νεότερα χρόνια ο Χατζηνάσιος μάς σύστησε τον Μιχάλη Χατζηγιάννη. «Τον είχα ακούσει στη Γιουροβίζιον. Μια στεντόρεια φωνή, γεμάτη αυτοπεποίθηση, εντυπωσιάστηκα. Τον πήρα τηλέφωνο Πέμπτη και την επόμενη Τετάρτη είχα προθεσμία να δώσω τη μουσική στον Μανουσάκη για τη σειρά “Αγγιγμα ψυχής”. Ηταν φαντάρος ο Μιχάλης, αλλά απολυόταν τη Δευτέρα. Πήρε αεροπλάνο, το είπε, προλάβαμε. Είναι και ο ρόλος ενός συνθέτη να αναδεικνύει μια φωνή» θυμάται, αν και σημειώνει πως για να γραφτούν τραγούδια σήμερα δεν αρκεί το Ιντερνετ. «Χρειάζεται ένας φορέας, με το Ιντερνετ δεν γίνεται αφού δεν ανταλλάσσεις άποψη με άλλον κατά τη δημιουργία. Τα κομμάτια αγαπήθηκαν ή φτιάχτηκαν συχνά μέσα στο αμάξι, σε εκδρομή, με παρέα».