Ωτοβλεψίες

Συντεχνίες και γέλιο. Γέλιο, σαν εκείνο των παιδιών την ώρα που περιγελούν τους μεγάλους όταν το παίζουν σοβαροί. Σαν εκείνο που σχηματίζεται στα χείλη όταν ξεμπροστιάζεις κάποιον μηχανισμό που σου ήταν άφαντος. Γι’ αυτό το γέλιο μιλάει ο Βασίλης Κουκαλάνι, ηθοποιός με περγαμηνές από θέατρα και ταινίες (όπως η «Αλλη θάλασσα» του Θόδωρου Αγγελόπουλου), κινούμενος ανάμεσα σε Κολωνία, Τεχεράνη, Κρήτη, Νέα Υόρκη, Αθήνα, αλλά και Ρίτσο, Πίντερ, Σαίξπηρ. Και πιστός στο ομαδικό πνεύμα υπέρ των παιδιών, των εφήβων και όχι μόνον. Αλλωστε η γνωριμία του με τον Φόλκερ Λούντβιχ, «ιδρυτή του σύγχρονου παιδικού – εφηβικού θεάτρου» κατά τους Γερμανούς και «ψυχή» του θεάτρου Grips του Βερολίνου, ο οποίος στην παρούσα στήλη είναι πανταχού παρών, τον έβαλε σε αυτό το «παιχνίδι» που διόλου παιδικό δεν είναι. Ετσι έστησε τη Συντεχνία του Γέλιου και με το «Τζέλα, Λέλα, Κόρνας και ο Κλεομένης», σημείωσε ακόμη μία νίκη στα τέσσερα χρόνια που δούλεψαν όλοι μαζί στο Πορεία. Με το ίδιο έργο, ως αιχμή του δόρατός τους, θα δουλέψουν και στο νέο «σπίτι» της Συντεχνίας, το Σύγχρονο Θέατρο. Εκεί θα φέρουν και μια πραγματική ιστορία bullying / σχολικού εκφοβισμού που πολύ συζητιέται τελευταία μετά την υπόθεση του Βαγγέλη Γιακουμάκη, υπό τον τίτλο «Είστε και φαίνεστε», την επόμενη θεατρική σεζόν. Με την υπογραφή του Φόλκερ Λούντβιχ, σε διασκευή του Κουκαλάνι και σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη. Για πρώτη φορά η αρνητική ματιά πέφτει και στα παιδιά, ενώ συμμετέχουν δύο επιπλέον χαρακτήρες, η μητέρα και ο δάσκαλος. Οπως το «Τζέλα…» προκάλεσε συζητήσεις για το θέμα των ανοιχτών χώρων στην πόλη και τη χρήση τους από τις πιο τρυφερές ηλικίες ως εκτός Ιντερνετ χώρους ψυχαγωγίας, έτσι ο Βασίλης Κουκαλάνι ελπίζει να δουλέψει και τώρα. Αλλωστε, στο «Είστε και φαίνεστε» ανοίγει ένα παράθυρο ελπίδας: όλοι μαζί, μαθητές και δάσκαλοι, μπορούν να βελτιώσουν την ανταγωνιστική πραγματικότητα των σχολείων. Οχι ακριβώς χάπι εντ, λέει, αλλά εμψυχωτική, θετική προοπτική. Αυτό μπορεί να προσφέρει το θέατρο.
Καθημερινές νίκες. Το πιστεύει ο Κουκαλάνι: Η ουτοπία βρίσκεται – υλοποιείται, αν θέλετε – στις μικρές καθημερινές νίκες και συμμαχίες. Οπως και αυτή που η Συντεχνία του Γέλιου κάνει με τον Φοίβο Δεληβοριά στη μουσική και στα τραγούδια, αλλά και με το χιπ χοπ γκρουπ Χνάρια. Και με τη Σεσίλ Μικρούτσικου στην κινησιολογία. Βέβαια, η ομάδα κατά τα Χριστούγεννα, εκτός από την «Τζέλα…», θα θυμίσει επετειακά σε βραδινές παραστάσεις και την πρώτη της νίκη – από το 2011, παρακαλώ – «Μια γιορτή στου Νουριάν».
Για μιας πεντάρας νόστο. Μιλάμε για την επιστροφή – σε χρόνια χαλεπά – στον Μπέρτολτ Μπρεχτ, όπως φέτος με τον «Κύκλο με την κιμωλία». Μιλάμε για την «Οπερα της πεντάρας» που σχεδιάζει για τον Φεβρουάριο στο Παλλάς ο Γιάννης Χουβαρδάς, μετά τον σαιξπηρικό «Ριχάρδο Γ’» στο Εθνικό, με τον Δημήτρη Λιγνάδη και την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη (παράσταση που, όπως μαθαίνω, θα διακόψει νωρίτερα την επανάληψη της επιτυχίας του Εθνικού «Φιλουμένα» με τους Ελένη Ράντου, Aλκη Κούρκουλο, σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή, καθώς θα ανεβεί και αυτή στο θαυμαστό κτίριο Τσίλερ). Ο Βασίλης Κουκαλάνι δεν θέλησε να επιβεβαιώσει τη συμμετοχή του στη νέα μπρεχτική «Οπερα», ύστερα από την εικαστική εκδοχή του Μπερλίνερ Ανσάμπλ από τον Μπομπ Γουίλσον που είδαμε το 2010, επίσης στο Παλλάς (με εισιτήρια έως 120 ευρώ!), αλλά και το 1981 στο Ηρώδειο πάλι από το Ανσάμπλ. Ομως μαθαίνω ότι περιλαμβάνεται στη διανομή που θα σηματοδοτήσει την επιστροφή της Καρυοφυλλιάς Καραμπέτη (φωτογραφία) στο έργο των Μπρεχτ – Βάιλ όχι ως Τζένη των Πειρατών (όπως το 2009 σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη, με τους Ρένια Λουιζίδου, Στέλιο Μάινα, από το Badminton), αλλά ως Πόλι Πίτσαμ. Με την κυρία Χουβαρδά, Αλκηστη Πουλοπούλου, ως Τζένη. «Τι είναι, άραγε, μια ληστεία τράπεζας μπροστά στην ίδρυσή της;» – Μπρεχτ.