Η θάλασσα πάνω τους

«Μόδα με κρίση ταυτότητας αναζητά την εμπειρία της χωρικής και γεωγραφικής μετατόπισης για να αντιμετωπίσει πιέσεις για την παραγωγή νεανίζοντος στυλ». Αυτός ο – στρυφνός – τύπος αγγελίας συνοψίζει αυτό που συμβαίνει εδώ και λίγες ημέρες μεταξύ Απω Ανατολής και μακρινής Δύσης. Οι οίκοι που διαθέτουν παγκόσμιο πελατολόγιο και οικονομική δυνατότητα για να περιοδεύσουν τις υπερπαραγωγές των συλλογών τους σκοπεύουν να  ικανοποιήσουν όλα τα πλήθη που τρέφονται με το όνειρο της πολυτέλειας. Ρούχα πολλά. Αξεσουάρ ακόμη περισσότερα. Νέοι συνδυασμοί και διαφορετικές σιλουέτες που αποτελούν το άθροισμα των επίσημων εβδομάδων μόδας που ολοκληρώθηκαν πρόσφατα ξαναπαρουσιάστηκαν συμπυκνωμένοι σε αυτό το κεφάλαιο των τάσεων της ερχόμενης άνοιξης που προτρέχει μέσα στον χρόνο, αψηφώντας τις συγκυρίες της πραγματικότητας, τους δείκτες της παγκόσμιας οικονομίας, τους κοινωνικούς προβληματισμούς.

Το άχρονο κλίμα για τη μόδα Ανοιξη 2016 ξεκίνησε από τη Νότια Κορέα, με το σόου της Chanel στη Σεούλ, συνεχίστηκε στο Παλμ Σπρινγκς της Καλιφόρνιας με την παρουσίαση της συλλογής του Νικολά Ζεσκιέρ για τον Louis Vuitton, ενώ ο Ραφ Σίμονς κατέληξε στην ευρύτερη περιοχή των Καννών στη Νότια Γαλλία για να συνδέσει την έννοια του παραθεριστικού στυλ με τη συλλογή του για τον οίκο Christian Dior.

Σεούλ, Κάννες, Παλμ Σπρινγκς: ένα μωσαϊκό επιθυμιών και προσδοκιών επενδυμένο με ρούχα που ταιριάζουν με τον περίγυρο. Σε αυτήν την κάτοψη της  έννοιας του τοπίου ταιριάζει η συλλογή τής Chanel. Με αναφορές στο πολύχρωμο έως και ζαλιστικό στυλ των οπαδών  της κορεατικής ποπ μουσικής K-pop, οι οποίοι κυκλοφορούν στα εμπορικά κέντρα της Σεούλ. Ο Καρλ Λάγκερφελντ τις ανέμειξε με στοιχεία από την υψηλή γαλλική χειροτεχνία, ώστε να ξεκινήσει το φλερτ του οίκου με μια νέα ασιατική αγορά η οποία γοητεύεται από τη γαλλική πολυτέλεια.

Χαλαρότητα, ραθυμία και ρεμβασμός στο φως του δειλινού. Η διάθεση των καλιφορνέζων σέρφερ όταν ατενίζουν τα κύματα πέρασε μέσα από τα ρούχα της συλλογής Louis Vuitton. Το παράξενο οπτικό αποτέλεσμα είχε φόντο την έπαυλη του αμερικανού ηθοποιού Μπομπ Χόουπ, το σχήμα της οποίας θυμίζει ηφαίστειο. Σχεδιασμένη το 1973 από τον Τζον Λότνερ, μαθητή του Φρανκ Λόιντ Ράιτ και εκπροσώπου της οργανικής αρχιτεκτονικής, η έπαυλη διέθεσε το γρασίδι και την πισίνα της για τους σκοπούς του σόου.

Ο Νικολά Ζεσκιέρ χρησιμοποίησε τα στοιχεία από τη ζωή των κατοίκων της περιοχής στα δερμάτινα μακριά φορέματα, στα σορτς με σχέδια Ινδιάνων Ναβάχο, στα τζάκετ από νεοπρέν, ενσωματώνοντας στη νέα σιλουέτα του δερμάτινες ζώνες που δένουν σταυρωτά πάνω στον γυναικείο κορμό.

Η παρουσίαση της συλλογής τού σχεδιαστή Ραφ Σίμονς για τον Dior στο θέρετρο Τεούλ Σιρ Μερ (κοντά στις Κάννες) κατέγραψε αντίστοιχα τον συμβολισμό της οικονομικής σημασίας του τοπίου περιγράφοντας πως η γραφικότητα του μεσογειακού φωτός προβάλλεται ως καταναλωτικό αγαθό. «Θέλησα να συσχετίσω την έννοια του τοπίου, της θάλασσας και της αρχιτεκτονικής ουτοπίας του Παλέ ντε Μπιλ με τη δουλειά μου πάνω στα ρούχα και στη σιλουέτα αυτής της συλλογής» δήλωσε ο Ραφ Σίμονς. Και ενσωμάτωσε αναμνήσεις από τα Βισί καρό φορέματα που φορούσε η Μπριζίτ Μπαρντό την περίοδο των διακοπών της στο Σεν Τροπέ μαζί με αφαιρετικά εμπριμέ μοτίβα που απηχούν την αγάπη του ίδιου του Κριστιάν Ντιόρ για τα λουλούδια, καθώς και την προσωπική σχέση που έχει ο Σίμονς με τα οργανικά μοτίβα του φυσικού τοπίου. Ωστόσο το «διά ταύτα» βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα πέρα από αυτό το φυσικό τοπίο. Δηλαδή στην περιοχή του κινηματογραφικού φεστιβάλ των Καννών. Εκεί όπου ο οίκος Dior κυριαρχεί στα κόκκινα χαλιά του Φεστιβάλ και στα πάρτι της Κρουαζέτ, ντύνοντας ηθοποιούς, σταρ και μοντέλα.

Αρχιτεκτονική ουτοπία
Το Παλέ ντε Μπιλ είναι ένα κτίσμα που ο ούγγρος αρχιτέκτονας Αντι Λόβαγκ εμπνεύστηκε το 1975 έχοντας στο μυαλό του τις κατοικίες ιγκλού των Εσκιμώων. Και κάτω από τον ήλιο της Νότιας Γαλλίας στο θέρετρο Τεούλ σιρ Μερ δημιούργησε μια φουτουριστική ουτοπία από σφαίρες στο χρώμα του κόκκινου πηλού. Ο σημερινός της ιδιοκτήτης, ο μετρ υψηλής ραπτικής Πιερ Καρντέν θεωρεί ότι το καμπυλόσχημο μέγαρό του με θέα τη Μεσόγειο  παραπέμπει στο γυναικείο σώμα. Και ότι τα πάντα στο εσωτερικό του Παλέ ντε Μπιλ απηχούν τον θηλυκό αισθησιασμό. Ακριβώς όπως και η αρχέτυπη σιλουέτα Dior, με την εξέλιξη της οποίας ασχολείται ο Ραφ Σίμονς παρουσιάζοντας αναδιπλώσεις υφασμάτων και περίτεχνες ραφές που λεπταίνουν τη μέση.