B.B. King: Ο βασιλιάς έπεσε

Ο κόσμος του B.B. King, που γεννήθηκε το 1925 στο Μπέρκλερ του Μισισίπι, είναι λίγο – πολύ γνωστός. Είναι εκεί όπου αδέκαροι εργάτες φυτειών προσπαθούν να επιβιώσουν λίγο πριν ή μετά το Μεγάλο Κραχ. Εκεί όπου ένα οκτάχρονο παιδί βλέπει τη μητέρα του να πεθαίνει, έναν συμπολίτη του να λιντσάρεται από λευκούς και το ίδιο περπατάει μέσα στη βροχή για να φτάσει στο σχολείο του (το οποίο τελικά θα παρατήσει). Και εκεί όπου το θαύμα συμβαίνει όταν ο κατά κόσμον Ρίλεϊ Μ. Κινγκ πιάνει την κιθάρα για πρώτη φορά στα 15 του.

«Θέλω να θεωρηθώ ένας τζαζ ποιητής/ που παίζει με πνευστά ένα μακρύ μπλουζ/ σε μια απογευματινή πρόβα Κυριακής». Δεν το έγραψε ο B.B. King. Το έγραψε ο Τζακ Κέρουακ – στο «Mexico City Blues» – ως φόρο τιμής στους σκληρά εργαζόμενους μαύρους μουσικούς που αναζητούσαν μια θέση στον αμερικανικό ήλιο. Στον Blues Boy King, για παράδειγμα, που ξεκίνησε τη μεγάλη πορεία του από γκόσπελ και διαφημιστικά σε ραδιοφωνικό σταθμό του Μέμφις για να φτάσει στην πρώτη ηχογράφησή του το 1951.

Ηταν η εποχή που τα μαύρα μπλουζ διασκεδάζουν την υποκουλτούρα – «κραυγάζουν», όπως σημειώνει ο Λιρόι Τζόουνς στο βιβλίο του «Η μαύρη μουσική στη λευκή Αμερική» (Ισνάφι, μετάφραση Χάρης Συμβουλίδης). Εν μέσω τραγουδιστών με λαμέ πανωφόρια και πορτοκαλόχρωμα παντελόνια, ο B.B. King θα γίνει ένας από τους πιο εκλεπτυσμένους ερμηνευτές. Το πρώτο μεγάλο σουξέ στην επικράτεια εκτός της μπλουζ θα έρθει με την επανεκτέλεση του «The thrill is gone». Θα ακολουθήσουν καμιά τριακοστή πρωτιές στα τσαρτ και ο ανερχόμενος σταρ θα αποκτήσει την αγαπημένη του κιθάρα Gibson: τη λένε «Λούσιλ» και έχει πάρει το όνομά της από τον καβγά δύο θαμώνων σε συναυλία του για χάρη μιας γυναίκας.

342 ΕΜΦΑΝΙΣΕΙΣ ΣΕ ΕΝΑΝ ΧΡΟΝΟ. Η ζωή ενός αμερικανού μπλουζίστα είναι η ζωή ενός καταδικασμένου σε θάνατο που κατάφερε να αποδράσει. Ο B.B. King, που πέθανε προχθές σε ηλικία 89 ετών, είχε ήδη επιβιώσει από 18 αυτοκινητικά ατυχήματα σε μια διαδρομή που χωρούσε τα γκόσπελ των αδελφών του, την κατάληψη των πόλεων από τον νέο «μαύρο» ήχο και μπόλικο ιδρώτα. Μόνο το 1956 έφερε βόλτα τα κλαμπ των Πολιτειών παίζοντας σε ένα σερί 342 εμφανίσεων.

Η δεκαετία του 1960 ήταν η περίοδος που τον μαθαίνουν οι νοικοκυραίοι της Ανατολικής και Δυτικής Ακτής, ενώ τα άλμπουμ του «Live at the regal» (για πολλούς κριτικούς το κορυφαίο μπλουζ άλμπουμ όλων των εποχών) και «Blues is King» ήρθαν για να μείνουν στη διαχρονική δισκοθήκη. Το 1969 ανοίγει τις συναυλίες στην περιοδεία των Rolling Stones, με τους οποίους θα διατηρήσει μακρόχρονη φιλία. Στις επόμενες δεκαετίες ανοίγουν γι’ αυτόν και οι πόρτες της ποπ κουλτούρας. Θα συνεργαστεί με τους U2 (στο άλμπουμ «Rattle and hum»), θα διδάξει την τέχνη του στον Κιθ Ρίτσαρντς και τον Τζίμι Χέντριξ, ενώ o Ερικ Κλάπτον θα αναγνωρίσει τις επιρροές του και θα ηχογραφήσει μαζί του το «Riding with the King».

Ο άνθρωπος που δούλευε στις φυτείες για 5 δολάρια την ημέρα από τη Δευτέρα ώς το βράδυ του Σαββάτου έφτασε στα 80 του να περιλαμβάνεται στους εκατομμυριούχους της μουσικής βιομηχανίας, με μια σειρά νυχτερινών κλαμπ στην κατοχή του και μία έπαυλη στο Λας Βέγκας που θα ζήλευε ο κινηματογραφικός Σκορσέζε. Κι όμως το μόνο που ήθελε, όπως είχε εξομολογηθεί στην αυτοβιογραφία του «Blues all around me» (1996), ήταν να «φορέσω στην κιθάρα μου ανθρώπινα συναισθήματα».

Τελικός απολογισμός: 15 παιδιά, περίπου 50 άλμπουμ (μεγάλα και σινγκλ), 15 Grammy και τουλάχιστον τρία κομμάτια που θα μπορούσαν να δημοπρατηθούν σαν διαμάντια: «The thrill is gone» (live), «To know you is to love you», «Why I sing the blues». Α, και μία εμφάνιση με τον Μπαράκ Ομπάμα το 2012 στον Λευκό Οίκο, όπου τραγουδούν μαζί το «Sweet home Chicago». Κι αυτό ιστορία λέγεται και θα τη βρείτε στο YouTube.