Κυνηγός προκλήσεων

To όνειρό του να γίνει οδοντίατρος, όπως ο πατέρας του, τελείωσε νωρίς για τον Γιάννη Σφαιρόπουλο και αυτό ήταν το μεγάλο κέρδος τού μπάσκετ. Πολύ απλά διότι αντί να βγάζει φρονιμίτες άρχισε να κάνει εξαγωγή (αναδεικνύοντάς τα) σε ταλέντα και να δίνει μια άλλη διάσταση στο ελκυστικό μπάσκετ που προέρχεται μέσω της αμυντικής προσήλωσης μιας ομάδας.

Ο τεχνικός του Ολυμπιακού δεν οδήγησε απλώς τους Ερυθρόλευκους σε ένα ακόμη (το 9ο) φάιναλ φορ της ιστορίας τους. Το έκανε με τον πιο θεαματικό τρόπο κόντρα σε μια εξαιρετική ομάδα όπως η Μπαρτσελόνα, ξεπερνώντας κάθε άλλη φορά, με εξαίρεση μόνο το επικό διπλό μπρέικ (τριπλό στην ουσία, αφού πέρασε δύο φορές από το Βελιγράδι) της ομάδας του Ιβκοβιτς το 1997, απέναντι σε Παρτίζαν και Παναθηναϊκό.

Από μικρός ήταν τελειομανής, και στο 1ο Γυμνάσιο Καλαμαριάς και αργότερα στο λύκειο οι συμμαθητές του θυμούνται το πάθος του για τη νίκη σε κάθε μορφή παιχνιδιού. Πάντως από μπάσκετ δεν σκάμπαζε και πολλά σε αγωνιστικό επίπεδο, και το κατάλαβε πολύ νωρίς «σκοτώνοντας» τον παίκτη (που δεν είχε προλάβει να γίνει) σε χρόνο dt. Το οδοντιατρείο του πατέρα του στην Καλαμαριά τον περίμενε επιπλωμένο, αλλά δύο φορές που δοκίμασε αντί για την Οδοντιατρική πέτυχε στην Παιδαγωγική Ρόδου και μετά στα ΤΕΦΑΑ.

Επειδή όμως το μυαλό του δούλευε με 1.000 στροφές γύρω από το άθλημα που λάτρευε, τον κέρδισε (ευτυχώς) η προπονητική, ξεκινώντας από τον αγαπημένο του Απόλλωνα Καλαμαριάς και τα τμήματα υποδομής. Ηταν μάλιστα ο άνθρωπος που πρότεινε την κατάργηση των βαθμολογιών σε αυτές τις κατηγορίες, ώστε να μην αυξάνεται το άγχος των παιδιών για το αποτέλεσμα και κυρίως των γονιών, που ήταν οι βασικοί υπαίτιοι για τα επεισόδια που γίνονταν σε τέτοια παιχνίδια!

Η Καλαμαριά ήταν το δεύτερο σπίτι του, μέσα από το οποίο ουσιαστικά προήλθε και το πρώτο, καθώς είχε υπό τις οδηγίες του (ως ασίσταντ κόουτς, δίπλα στον Σταύρο Χωλόπουλο, στη γυναικεία ομάδα του συλλόγου) τη Μαρία Σακάρογλου με την οποία είχαν δεσμό και αργότερα άνοιξαν το δικό τους σπίτι με παπά και με κουμπάρο και σήμερα καμαρώνουν τα δύο τέκνα τους, τον Σάββα και τον Ανέστη.

Η δεκαετία αγροτικό-μεταπτυχιακό σε όλα τα τμήματα του Απόλλωνα Καλαμαριάς (με τον οποίο κατέκτησε και πρωτάθλημα Β’ Εθνικής στο ανδρικό) και η πολύ καλή φήμη που είχε αποκτήσει αποτέλεσαν διαβατήριο για τον ΠΑΟΚ, όπου πήγε ως συνεργάτης του Κώστα Φλεβαράκη και η μοίρα το έφερε έτσι ώστε να πανηγυρίσει τον πρώτο του μεγάλο τίτλο μέσα στο ΣΕΦ, εκεί όπου φέτος γνώρισε την αποθέωση από τους φίλους του Ολυμπιακού.

Ηταν το Κύπελλο του 1999 κόντρα στον Αρη και το πρώτο μεγάλο (χρυσό) μετάλλιο. Από τον ΠΑΟΚ, όπου θήτευσε ένα διάστημα και ως πρώτος προπονητής, ήρθε η πρώτη τριετής επίσκεψη στον Πειραιά δίπλα σε αναγνωρισμένους προπονητές, όπως ο Λιθουανός Γιόνας Καζλάουσκας, ο Ισραηλινός Πίνι Γκέρσον και ο Παναγιώτης Γιαννάκης. Τότε που ο πάντα ευρηματικός Σταύρος Ελληνιάδης, μάνατζερ της ομάδας, του είχε βγάλει το παρατσούκλι Μελαχρινός ως το αντίπαλο δέος στο χρώμα μαλλιών με τον Ξανθό Γιάννη Ιωαννίδη, από τον οποίο είχε πάρει πολλά ο Σφαιρόπουλος στη συνεργασία που είχαν στην Εθνική.

Εκείνα τα χρόνια στον Ολυμπιακό ήταν που κέρδισε για πρώτη φορά την εκτίμηση των αδελφών Αγγελόπουλων, οι οποίοι είχαν συγκρατήσει το όνομά του για μελλοντική χρήση.

Με τον Καζλάουσκας, παρά το γεγονός ότι ο Λιθουανός ήταν λάτρης της επίθεσης και ο Σφαιρόπουλος της άμυνας, είχαν την καλύτερη συνεργασία και αργότερα έκαναν δίδυμο το 2009 και το 2010 στην εθνική ομάδα, οδηγώντας την στο τελευταίο της μετάλλιο μέχρι σήμερα, το χάλκινο στο Ευρωμπάσκετ της Πολωνίας. Οι δρόμοι τους χώρισαν μόνο για λίγο, αφού ο κόουτς Καζλάουσκας τον κάλεσε να τον συνοδεύσει στη ΤΣΣΚΑ με στόχο να φέρουν το Ευρωπαϊκό στη Μόσχα το 2011.

Λίγους μήνες αργότερα, στον τελικό του φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης, για 39 λεπτά, 59 δευτερόλεπτα και 3 δέκατα του δευτερολέπτου ο Γιάννης Σφαιρόπουλος ήταν πρωταθλητής Ευρώπης, αλλά η μοίρα το έφερε έτσι ώστε να τον πληγώσει η πρώην ομάδα του. Αλλά και ο Πρίντεζης με το περίφημο «πεταχτάρι», αυτό το ψηλοκρεμαστό σουτ που αποτελούσε κάτι σαν απαγορευμένο καρπό για τον παίκτη όσο ήταν υπό τις οδηγίες του Καζλάουσκας σε Ολυμπιακό και Εθνική. Λες και είχε δει ο Λιθουανός το μέλλον σε γυάλινη σφαίρα και προσπαθούσε να το αποφύγει.

Οι θητείες του ως πρώτου προπονητή σε Κολοσσό Ρόδου και Πανιώνιο απλώς ανέδειξαν ακόμη περισσότερο το ταλέντο και την ικανότητα αυτού του σεμνού και μετρημένου ανθρώπου, που είναι παράλληλα και ένας τζέντλεμαν των πάγκων. Το 2006 έζησε για λίγο και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, καθώς βρέθηκε στο Summer League του NBA, στο Λας Βέγκας, ως μέλος του τεχνικού τιμ των Κλίβελαντ Καβαλίερς. Πλέον το παρόν και το μέλλον του είναι στον Ολυμπιακό, εκεί όπου θα είχε μεγαλουργήσει ο πατέρας του Σάββας, εξαιρετικός επιτελικός μέσος με τον Απόλλωνα Καλαμαριάς, ο οποίος είχε πάρει μεταγραφή στους Πειραιώτες το 1961. Αφησε πολύ καλές εντυπώσεις, επρόκειτο να πάρει και θέση βασικού, αλλά στα 26 του άφησε το ποδόσφαιρο για να ανοίξει το οδοντιατρείο του στην Καλαμαριά. Στο οποίο δεν δούλεψε τελικά ο Γιάννης καθώς, ως λάτρης των ταινιών του Ιντιάνα Τζόουνς, του αρέσουν οι προκλήσεις, με τη μεγαλύτερη της καριέρας του να είναι τώρα ακριβώς μπροστά του.