Με δικά τους λόγια
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Μάρλον Μπράντο
«Η μητέρα μου ήταν μια ντελικάτη, αστεία γυναίκα που αγαπούσε τη μουσική και της άρεσε να μαθαίνει πράγματα, αλλά δεν ήταν πολύ πιο στοργική από τον πατέρα μου. Ισαμε σήμερα δεν έχω καταφέρει να κατανοήσω τη δυναμική και την παθολογία τής διαταραχής της ή τις δυνάμεις που την έσπρωξαν στο αλκοόλ. Μπορεί να ήταν κληρονομικό ή μπορεί το οινόπνευμα να ήταν το αναισθητικό που χρειαζόταν για να μην αισθάνεται τις απογοητεύσεις στη ζωή της. Πάντα αναρωτιόμουν για τους λόγους, αλλά ποτέ δεν έμαθα την απάντηση. Σπάνια βρισκόταν στο σπίτι όσο μεγάλωνα, αν και έχω λίγες ωραίες αναμνήσεις από στιγμές που ξαπλώναμε μαζί στο κρεβάτι. Θυμάμαι τις καστανόξανθες μπούκλες της που χύνονταν πάνω στα μαξιλάρια καθώς εκείνη μου διάβαζε ένα βιβλίο και μοιραζόμασταν ένα μπολ με γάλα και κράκερ… Η μητέρα μου ήξερε κάθε τραγούδι που γράφτηκε ποτέ… Ώς σήμερα θυμάμαι τη μουσική και τους στίχους από χιλιάδες τραγούδια που μου έμαθε η μητέρα μου».
(«Τραγούδια που µου έµαθε η µητέρα µου», Νέα Σύνορα – Α.Α. Λιβάνη, 1994)
Μπίλι Χόλιντεϊ
«Η Μαμά τον αγαπούσε τον κόσμο. Αυτό οφειλόταν ίσως εν μέρει στο ότι δεν ήθελε να είναι ποτέ της μόνη και να συλλογίζεται τον Μπαμπά. Ή πάλι ήτανε οι φόβοι της για μένα. Ηξερε ότι δεν της μένανε και πολλά χρόνια να με φροντίζει. Κι αφού θα ‘σβηνε, λίγα ήτανε αυτά που μπορούσε να κάνει για να με προστατέψει. Ο,τι είχε και δεν είχε ήμουνα εγώ. Κι εγώ μόνον αυτήν είχα. Με τον τρόπο της σκεφτότανε ότι αν ήτανε καλή με τους ανθρώπους και τους έκανε χάρες, χωρίς να περιμένει ανταμοιβή στον κόσμο τούτο, κατέθετε καλοσύνη σε κάποια τράπεζα του παραδείσου… Η Μαμά όχι μόνον αγαπούσε τους ανθρώπους, πίστευε σ’ αυτούς. Πίστευε ότι ο Θεός τους έπλασε, άρα κάποια καλοσύνη είχε ο καθένας. Εβλεπε το καλό στα πιο περίεργα μέρη και στους πιο παράξενους ανθρώπους. Εβρισκε καλά σε νταβατζήδες και πουτάνες, ακόμη και σε κλέφτες και δολοφόνους».
(«Η κυρία τραγουδάει τα µπλουζ», Αγρα, 2012, σελ. 327)
Ινγκμαρ Μπέργκμαν
«Σκύβω πάνω από φωτογραφίες των παιδικών μου χρόνων και μελετώ προσεκτικά το πρόσωπο της μητέρας μου με τον μεγεθυντικό φακό, προσπαθώ να καταδυθώ σε αποσυντεθειμένα συναισθήματα. Ναι, όντως την αγαπούσα και είναι πολύ ελκυστική σε αυτή τη φωτογραφία: τα πυκνά μαλλιά με τη χωρίστρα στη μέση, πάνω από το χαμηλό αλλά πλατύ μέτωπο, το απαλό οβάλ πρόσωπο, το φιλικά αισθησιακό στόμα, το ζεστό, ανεπιτήδευτο βλέμμα κάτω από μαύρα, καλοσχεδιασμένα φρύδια, τα μικρά, δυνατά χέρια. Η τετράχρονη καρδιά μου σπαρασσόταν από μια αγάπη όμοια μ’ εκείνη των σκυλιών. Ούτε η σχέση μας θα μπορούσε να χαρακτηριστεί απλή: η αφοσίωσή μου την τάραζε και την εκνεύριζε, οι εκδηλώσεις τρυφερότητας και τα ξαφνικά μου ξεσπάσματα την ανησυχούσαν…».
(«Ο µαγικός φανός», Ποταµός, 2010, σελ. 395).
Μπρους Σπρίνγκστιν
«Οταν περιεργάστηκε τα μάτια του, το κουρασμένο της πρόσωπο φωτίστηκε. Ενιωθε σχεδόν σαν να έβλεπε τη σπίθα που κάποτε έλαμπε μέσα στη χαμένη της κόρη. “Πρέπει να σε αγαπούσε σαν τρελή” είπε κάποιος πρόσφατα στον Μπρους. Χαμογέλασε αινιγματικά. “Σαν τρελή”, είπε, “όπως το λες”».
(Πίτερ Εϊµς Κάρλιν, «Μπρους»,
Το Ροδακιό, 2013, σελ. 647)
Το Ροδακιό, 2013, σελ. 647)
Αμος Οζ
«Από τη μέρα που πέθανε η μητέρα μου μέχρι τη μέρα που πέθανε ο πατέρας μου, σχεδόν είκοσι χρόνια μετά, εκείνος κι εγώ δεν μιλήσαμε για εκείνη ούτε μια φορά. Ούτε λέξη. Λες και δεν υπήρξε ποτέ. Λες και η ζωή της ήταν μια λογοκριμένη σελίδα που είχαν κόψει από μια σοβιετική εγκυκλοπαίδεια. Ή λες κι εγώ, σαν την Αθηνά, είχα γεννηθεί κατευθείαν από το κεφάλι του Δία».
(«Ιστορία αγάπης και σκότους», Καστανιώτη, 2004, σελ. 733)
Τενεσί Ουίλιαμς
«Η μητέρα μου δεν ενέκρινε την προσήλωσή μου προς τη Χέιζελ (σ.σ. παιδική φίλη του συγγραφέα), όπως αναπτύχθηκε, ούτε άλλωστε η Μις Εντουίνα (σ.σ. η μητέρα του) έδειχνε ποτέ να θέλει να έχω κάποιους φίλους. Τα αγόρια ήσαν υπερβολικά τραχιά για τον ντελικάτο της γιο, τον Τομ, και τα κορίτσια ήσαν, ασφαλώς, υπερβολικά “συνηθισμένα”».
(«Αναµνήσεις», Ινδικτος, 2003, σελ. 377)
Google news
