5 + 1 εικόνες από ένα φεστιβάλ

Δεν πρέπει να διαφώνησαν και πολλοί με τους νικητές. Το καλοδουλεμένο και πολυεπίπεδο «Αϊβαλί» (επάνω) του Soloup (Κέδρος) δικαίως διακρίθηκε ως καλύτερο κόμικ και ως καλύτερο σενάριο. Το «Χαρακώματα – Ιστορίες από την οδό Γάγγραινας» ορθώς τιμήθηκε για το σχέδιο και το εξώφυλλό του. Ομοίως, το «Γυρνώ σαν νυχτερίδα», με τον Μπάτμαν στα κρασοπουλειά του Πειραιά, αναδείχτηκε καλύτερο διαδικτυακό κόμικ (φέτος κυκλοφόρησε και σε σκληρόδετο τόμο από την Jemma), ενώ ο Γιώργος Τσιαμάντας και ο Μιχάλης Διαλυνάς βραβεύτηκαν ως καλύτερος νέος καλλιτέχνης και ως καλλιτέχνης που διαπρέπει στο εξωτερικό αντίστοιχα. Το καλύτερο κομμάτι στα αλλοτινά Comicdom Awards πάντως ήταν ότι ωρίμασαν και μετονομάστηκαν σε Ελληνικά Βραβεία Κόμικς. Η αποδεκτή από τη διοργάνωση συντομογραφία Ελ.Βρα.Κο δείχνει ότι δίπλα στις φιλοδοξίες τους συνυπάρχει το χιούμορ.

Το Σάββατο το απόγευμα, η ουρά κύκλωνε σχεδόν το τετράγωνο. Οταν κάποια στιγμή ανακοινώθηκε ότι διατίθενται δέκα επιπλέον προσκλήσεις, από το πανδαιμόνιο παραλίγο να υπάρξουν ατυχήματα. Αιτία, ο διαγωνισμός Cosplay φυσικά, με συμμετέχοντες που για πέμπτη χρονιά επέδειξαν αυτοσχέδια κοστούμια από όλη την επικράτεια της ποπ κουλτούρας. Φέτος, το πρώτο βραβείο στο ατομικό κράτησε η Ειρήνη – Ελπίδα Γκιουλέκα που ενσάρκωσε τη Sylvana Windrunner του βιντεοπαιχνιδιού «World of Warcraft» (φωτογραφία επάνω), νίκη που την οδηγεί στον ευρωπαϊκό διαγωνισμό EuroCosplay τον Οκτώβριο στο Λονδίνο για να εκπροσωπήσει την Ελλάδα.

Το προσωπικό «Manifesto» του, που για πολλούς έσερνε τον χορό των ανερχόμενων ελληνικών κόμικς όταν δημοσιευόταν στο περιοδικό «9» από το 2003 μέχρι το 2008, είχε σκιαγραφήσει τους μεσοαστούς εικοσάρηδες της εποχής τόσο εύστοχα, ώστε τελικά εξαντλήθηκε. Αυτός ήταν και ο κύριος λόγος που ο Ηλίας Κυριαζής ξεκίνησε προ μηνών μια καμπάνια συλλογικής χρηματοδότησης της επετειακής σκληρόδετης έκδοσής του. Το αποτέλεσμά της, με τις 220 σελίδες του, τη νέα, συγκινητική ιστορία που εντοπίζει τον πρωταγωνιστή Βίκτωρα μερικά χρόνια μετά το τέλος του δεύτερου τόμου, έκανε το ντεμπούτο του στην Ελληνοαμερικανική Ενωση και έγινε επίσης ανάρπαστο. Σύμφωνοι, η παράλληλη έκθεση με δουλειές του καλλιτέχνη ίσως να μπορούσε να αναδειχθεί κάπως περισσότερο, ο περιορισμένος χώρος του φεστιβάλ όμως είναι άλλο καπέλο.

Εκανε πρεμιέρα στο περσινό φεστιβάλ και ξεπούλησε προτού καλά καλά εκείνη η διοργάνωση ολοκληρωθεί. Φέτος, το fanzine της Σμαρ επανήλθε με μια επανεκτύπωση του πρώτου τεύχους σε ελληνικά και αγγλικά, αλλά και με τη συνέχειά του: το «Μαλάκα Λεσβίες 2» συνεχίζει να σαρκάζει, από τον τίτλο κιόλας, τον στερεοτυπικό straight λιγούρη, πηγαίνοντας και λίγο μακρύτερα. Οι «τοπ 5 μπούρδες που ακούμε», όπως του άντρα που τονίζει ότι «δεν έχεις πάει ακόμα με μένα», οι απορίες που προκύπτουν από θέση ισχύος («γιατί, κάνουμε εμείς straight pride;», «αγόρι μου, κάθε μέρα είναι straight pride»), αλλά και οι αντιφάσεις της ίδιας της λεσβιακής κοινότητας σκιαγραφούνται με τόσο χιούμορ, αυτοσαρκασμό και έλλειψη ηθικολογίας, που και ένα τρίτο τεύχος δεν πρέπει να αργεί.

Για καθένα που θα επιλέξεις, κάποιο άλλο θα αδικήσεις. Μπορείς δηλαδή να πεις για το τελευταίο και μάλλον πιο περιπετειώδες «UGH» του Σπύρου Δερβενιώτη (Jemma), δεν γίνεται όμως να αφήσεις απέξω τις «Τρεις τελείες» του Βασίλη Δημόπουλου (αυτοέκδοση). Θα αποχαιρετήσεις το θρυλικό πλέον «Krak» του Τάσου Μαραγκού που ολοκληρώθηκε με το 11ο τεύχος του, μην παραλείψεις όμως τον υπομονετικό, με θεληματικό πιγούνι «Σπάρτακο» (κάτω) των Κωνσταντίνου Σκλαβενίτη και Δημήτρη Σαββαΐδη (AddArt). Οπως και να ‘χει, μιλάμε για ρεκόρ της ελληνικής σκηνής: «Οι ντόπιες συμμετοχές ήταν περισσότερες από κάθε άλλη φορά» λέει η Λήδα Τσενέ, εκ των διοργανωτών του φεστιβάλ. «Οι έλληνες δημιουργοί που παρουσίασαν τη δουλειά τους ήταν πάνω από 100».

Χωρίς υπερβολές και σαλιαρίσματα, τα events και οι καλεσμένοι της φετινής διοργάνωσης ήταν παραπάνω από χορταστικά. Η έκθεση με επιλογές από τη συλλογή του The Cartoon Art Museum του Σαν Φρανσίσκο, το masterclass του Σπύρου Ορνεράκη, η προβολή του ντοκιμαντέρ «She makes comics» για τις γυναίκες δημιουργούς ή η δυσάρεστα επίκαιρη συζήτηση με θέμα «Comics, ελευθερία έκφρασης και λογοκρισία» είναι μερικά μόνο από όσα μαγνήτισαν το κοινό. «Πολύ κόσμο όμως είχε και το πάνελ για την προσέγγιση του αυτισμού μέσα από την ένατη τέχνη με τον Miguel Gallardo» παρατηρεί η Λήδα. «Είχε πολύ κόσμο, που φεύγοντας κέρδισε κάτι χρήσιμο και για την εκτός κόμικς ζωή».