Μάνα, κουράγιο!

«Babadook: Οι σελίδες του τρόμου»: Ολες οι εκφάνσεις της καλλιτεχνικής δημιουργίας ανά τους αιώνες έχουν μιλήσει ποικιλοτρόπως για τη μητρότητα. Απειρες είναι προφανώς και οι ανάλογες επιστημονικές μελέτες γύρω από τη συναισθηματική βαρύτητα που κουβαλά το φλέγον θέμα – έπρεπε όμως να φτάσουμε στα τέλη του περασμένου αιώνα ούτως ώστε να διαβάσουμε κάτι ουσιαστικό για τα διλήμματα μιας σύγχρονης μητέρας. Κυρίως, δε, για την αμφιθυμία πίσω από τη μητρότητα. Αμφιθυμία καθ’ όλα υπαρκτή στην εποχή μας, αλλά και ένα θέμα που η κοινωνία αρνείται να αναγνωρίσει – άλλη μια αστική παρενέργεια που μας γεμίζει ανησυχία. Αλλά και μια παρεξήγηση που ξεκινά σχεδόν έναν αιώνα πριν, με την αυξανόμενη σημασία της οικογένειας ως «κλειδί» κοινωνικής συνοχής. Που με τη σειρά της έφερε μια εξιδανίκευση του δεσμού μητέρας – παιδιού, αυξάνοντας στο κατακόρυφο τις κοινωνικές προσδοκίες απέναντι στη μητρική φροντίδα. Εξιδανίκευση ιδιαιτέρως έντονη σε κάθε τάξη αλλά επιβεβλημένη, ως έννοια, από τους άνδρες. Λογικό: Είναι πολύ πιο εύκολο να εξιδανικεύεις τη μητρότητα όταν κάποιος άλλος έχει το πραγματικό φορτίο. Και οι γυναίκες υποφέρουν, προσπαθώντας να είναι υποδειγματικές μητέρες, τρελαίνοντας τα παιδιά τους στον δρόμο για μια μητρική τελειότητα που μπορεί να αποδειχθεί μόνο με την τελειότητα των απογόνων τους. Πορεία καταστροφική, που δεν αφήνει πίσω της επιζώντες έτσι όπως η μητέρα κατάντησε το πρωταγωνιστικό πειραματόζωο ενός αποτυχημένου κοινωνικού πειράματος.

Εχουν περάσει έξι χρόνια από τότε που η Αιμιλία έχασε τον άνδρα της – στον δρόμο προς τη γέννα. Από τότε που γεννήθηκε, ο Σάμιουελ δεν έχει γιορτάσει ποτέ τα γενέθλιά του. Στα όνειρα του πρωταγωνιστεί ένα παράξενο, ασπρόμαυρο τέρας που μοιάζει να προέρχεται κατευθείαν από το σύμπαν του γερμανικού εξπρεσιονισμού. Τον λένε Μπάμπαντουκ – πρωταγωνιστής ενός παιδικού βιβλίου που εμφανίζεται μυστηριωδώς στο σπίτι τους. Και η ομώνυμη, υπέροχη ταινία της Τζένιφερ Κεντ είναι ένα θρίλερ που ισορροπεί διαρκώς πάνω σε μια αμφιβολία. Υπάρχει ο Μπάμπαντουκ; Ή μήπως αποτελεί ένα αποκύημα της έξαλλης φαντασίας του μικρού; Κι αν αυτό ισχύει, ποιος είναι τελικά το πραγματικό τέρας: Η μητέρα, που τελεί υπό καθεστώς κατάθλιψης και μοιάζει ικανή για όλα; Ή το «βασανισμένο» παιδί που «κατεβάζει» διαρκώς εφευρετικές τεχνικές ξεπαστρέματος του ασπρόμαυρου εισβολέα; Εντέχνως, η σκηνοθέτρια φωτίζει όλα εκείνα τα στοιχεία των χαρακτήρων που, αντί να ξεδιαλύνουν, σκοτεινιάζουν εντέλει τα όρια ανάμεσα στη λογική και την παράνοια. Και το κάνει χρησιμοποιώντας κάθε δραματουργικό και εικαστικό τέχνασμα από τη γένεση του κινηματογράφου μέχρι σήμερα: Ο Μπάμπαντουκ θυμίζει τον Μαξ Σρεκ του «Νοσφεράτου», οι σπάνιες εμφανίσεις του, δε, παραπέμπουν στο πρωτόγονο animation των πρώτων ταινιών του είδους. Επίσης, και με εξαίρεση μία και μοναδική σεκάνς, η ταινία αποφεύγει διαρκώς την παγίδα του ξαφνικού σοκ αλλά και της αιματοχυσίας. Ομως ο τρόμος είναι πανταχού παρών. Οπως το σκοτάδι για ένα παιδί. Ή το φως για έναν ενήλικα.      Βαθµοί: 9

ΟΙ ΑΛΛΕΣ ΤΑΙΝΙΕΣ

Δυο ιστορίες, ένας έρωτας
«Η εξαφάνιση της Eleanor Rigby: Εκείνη»: Αν τυχόν αναρωτιέστε, ναι, υπάρχει και μία ταινία για «Εκείνον», καθώς ο Νεντ Μπένσον θέλησε με αυτό το δίπτυχο να εξερευνήσει την αρσενική αλλά και τη θηλυκή όψη της απώλειας, αρνούμενος, παραδόξως, να παραχωρήσει τη σκηνοθετική του καρέκλα σε μια συνάδελφό του, για το «δημοκρατικό» τού πράγματος. Τούτη εδώ όμως, είναι η πιο ενδιαφέρουσα από τις δύο. Με τη στιβαρή Τζέσικα Τσαστέιν στον ρόλο «εκείνης» που εγκαταλείπει τον σύζυγο Τζέιμς ΜάκΑβοϊ, έναν χρόνο περίπου μετά τον τραγικό χαμό του παιδιού τους. Οι μοναχικές στιγμές, τα αδιέξοδα, οι χαραμάδες που αφήνουν το φως να περνά, όλα φιλμογραφούνται συνετά και ευαίσθητα. Κι ας τα ‘χουμε ξαναδεί τόσες φορές, σε ταινίες περασμένων, είναι η αλήθεια, δεκαετιών.
Βαθμοί: 6

Παραδοσιακό action
«Νυχτερινή καταδίωξη»: Ενα εικοσιτετράωρο έχει όλο κι όλο ο Λίαμ Νίσον για να προστατεύσει τη ζωή του γιου του, αλλά και για να εξιλεωθεί για την καταστροφική επίδρασή του σε αυτήν. Αυτομάτως η πλοκή υπαγορεύει και τον ρυθμό της ιστορίας, όμως αυτό που μας κερδίζει στο τέλος δεν είναι η δράση, αλλά τα πρόσωπα του Νίσον και του Εντ Χάρις: προσδίδουν στο φιλμ όλη εκείνη τη σοβαρότητα που του στερούν τα CGI στιγμιότυπα και οι ρουτινιάρικες σκηνές δράσης. 
Βαθμοί: 5

(Κι άλλοι) πασχαλιάτικοι νεκροζώντανοι
«Η επιστροφή των νεκρών»: Γελάω σκεπτόμενος τον αγγλικό τίτλο («The Lazarus effect») και τη συγκυρία της πασχαλιάτικης εξόδου, αλλά δεν τρομάζω πολύ με το ίδιο το φιλμ. Οπου μια ομάδα επιστημόνων ανασταίνει έναν σκύλο με τη βοήθεια ορού που «ακυρώνει» μεν τον θάνατο, αλλά έχει άλλες, φρικιαστικές παρενέργειες. Υπάρχουν αρκετές ανατροπές, λίγες όμως εκπλήξεις. Και το «Flatliners» του Τζόελ Σουμάχερ παραμένει ένα πολύ καλύτερο φιλμ.
Βαθμοί: 4

Πτυχιακό
«Υπόσχεση»: Ενα ερωτικό γράμμα του Τζέιμς Φράνκο (παραγωγός) στον βραβευμένο με Πούλιτζερ ποιητή Σι Κέι Γουίλιαμς, σκηνοθετημένο από δώδεκα μαθητές του (ο Φράνκο διδάσκει Σκηνοθεσία στο νεοϋoρκέζικο Tisch). Το αποτέλεσμα έχει μια τρυφεράδα, αλλά σχεδόν τίποτα δεν βρίσκει τον στόχο του: όταν υπάρχει διάλογος, είναι απελπιστικά φλύαρος. Οπου υπάρχει αφαίρεση, απλά δεν λειτουργεί.
Βαθμοί: 3

Καρτούν για μικρά κορίτσια
«Winx Club: Το μυστήριο του Ωκεανού»: Σε περίπτωση που είστε στην κοσμάρα σας και σας διαφεύγουν τα πιο σημαντικά, οι Γουίνξ είναι μια παρέα στυλάτων νεράιδων που ζουν στη θάλασσα. Η μόλυνση όμως βάζει σε κίνδυνο το οικοσύστημα του Απέραντου Ωκεανού, δίνοντας την ευκαιρία τις απαίσιες Τριξ να επιτεθούν. Προσωπικά υπέφερα. Το είδα παρέα με την κόρη μου όμως, και οφείλω να αναφέρω πως πέρασε πολύ καλά.
Βαθμοί: 3