Θετικές επιδράσεις για ανοιξιάτικες καλλιέργειες και έντομα

Πέρα από τις ζημιές που προκάλεσε η κακοκαιρία στις υποδομές, τα πολλά νερά έχουν κι άλλες συνέπειες στη φύση.

Σύμφωνα με τον αναπληρωτή καθηγητή Βιολογικής Γεωργίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Δημήτρη Μπιλάλη, «οι πολλές βροχές του τελευταίου διαστήματος θα έχουν θετικές επιδράσεις σε όλες τις ανοιξιάτικες καλλιέργειες, όπως είναι για παράδειγμα το βαμβάκι και το καλαμπόκι. Και αυτό οφείλεται στην αποθήκευση του νερού σε όλο το βάθος του εδάφους που αφορά την ανάπτυξη της ρίζας».

Τα πολλά νερά ωστόσο, σύμφωνα με τον καθηγητή Μελισσοκομίας στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών Πασχάλη Χαριζάνη συνήθως μειώνουν τον αριθμό των σφηκών, που πέρυσι το καλοκαίρι είχαν την τιμητική τους – με ό,τι αυτό συνεπάγεται για όσους υπέστησαν το κεντρί τους – σε πολλά μέρη της Ελλάδας, ιδίως τα νησιά. «Οι γονιμοποιημένες βασίλισσες οι οποίες διαχειμάζουν και θα δημιουργήσουν τις επόμενες αποικίες την άνοιξη είναι ανυπεράσπιστες στις βροχές σε αντίθεση με τις μέλισσες που προστατεύονται από τις κυψέλες», εξηγεί. «Οι πολλές βροχές έχουν θετική επίδραση στην ανθοφορία και αυτό σημαίνει αύξηση του πληθυσμού των μελισσών».

Τρωκτικά και σκνίπες. Ενα από τα κακά που συνοδεύει τις έντονες βροχοπτώσεις είναι, όπως υποστηρίζει ο καθηγητής στο Εργαστήριο Εντομολογίας του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Νικόλαος Εμμανουήλ, και η αύξηση του αριθμού των αρουραίων στους αγρούς και των ποντικιών στους υπονόμους.

«Πέρα από το γεγονός ότι αρκετά από τα τρωκτικά αυτά, ιδιαίτερα τα μικρά, θα πνιγούν από τα πολλά νερά, τα μεγαλύτερα θα βγαίνουν από τις στοές και τους υπονόμους που γεμίζουν από νερά. Ηδη έχουμε πρόβλημα στον κάμπο της Λαμίας», τονίζει. «Το πρόβλημα με τους αρουραίους και τα ποντίκια είναι η επαφή με τους ανθρώπους και η μετάδοση της λεπτοσπείρωσης, μιας επικίνδυνης ασθένεια που προσβάλλει ανθρώπους και ζώα».

Επιπλέον, αναφέρει ο Νικόλαος Εμμανουήλ, τα λιμνάζοντα κυρίως νερά ευνοούν την ανάπτυξη και μιας άλλης ομάδας εντόμων που είναι οι σκνίπες. Ορισμένες από αυτές πέρα από τη μεγάλη ενόχληση που προκαλούν με το τσίμπημά τους ευθύνονται για τη μετάδοση της λεϊσμανίασης σε ανθρώπους και σκύλους.