Λένα Δροσάκη – Μιχ. Σαράντης: «Είναι δεδομένο ότι οι ηθοποιοί της γενιάς μας δεν πληρώνονται»

Σήμερα κρατάνε στα χέρια τους από ένα βραβείο και βρίσκονται στο επίκεντρο του θεατρικού ενδιαφέροντος. Πόσο εύκολη ή δύσκολη, όμως, ήταν η πορεία της Λένας Δροσάκη και του Μιχάλη Σαράντη έως εδώ; Συναντήσαμε τους δύο νεαρούς ηθοποιούς που βραβεύτηκαν με την καρφίτσα της Μελίνας Μερκούρη και τον σταυρό του Δημήτρη Χορν αντίστοιχα, εκφράζοντας μια βασική απορία: τι σημαίνει να είσαι βραβευμένος ηθοποιός στη γενιά των 400 ευρώ; Και γρήγορα η συζήτηση άνοιξε σε όλα τα ζητήματα που απασχολούν όχι μόνο τους ίδιους αλλά και μια γενιά καλλιτεχνών, η οποία προσπαθεί να βρει τον βηματισμό της μέσα σε – ομολογουμένως – δύσκολες συνθήκες.

Λένα Δροσάκη: Οι νέοι ηθοποιοί της γενιάς μας φτιάχνουν ομάδες μόνοι τους, προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα μόνοι τους και να βρουν έναν χώρο για να ανεβάσουν την παράστασή τους καθώς έχουν σταματήσει και οι επιδοτήσεις. Και εγώ σε μια ομάδα ανήκω (εννοεί την Bijoux de Kant) που προσπαθεί μόνη της.

Μιχάλης Σαράντης: Οχι μόνο συνάδελφοι, αλλά και φίλοι, άνθρωποι που είναι δίπλα μας και μπορεί αύριο να είμαστε εμείς, κάνουν ό,τι άλλο μπορούν. Το επάγγελμά μας είναι πολυτελείας. Βέβαια, κατά κάποιον τρόπο όλα τα επαγγέλματα είναι πλέον πολυτελείας, αλλά το δικό μας ήταν πάντα. Είναι σχετικά δεδομένο ότι δεν πληρώνεσαι και ότι είσαι σχεδόν άνεργος, κάτι που βέβαια συνέβαινε και τα προηγούμενα χρόνια. Οπότε είναι δύσκολα τα πράγματα.

Λ.Δ.: Κάποτε υπήρχαν καλοί μισθοί στην τηλεόραση, τώρα ποια τηλεόραση; Δεν γίνεται τίποτα και εκεί.

Μ.Σ.: Νομίζω ότι είμαστε ταυτόχρονα και ο τελευταίος τροχός της αμάξης και ο πρώτος. Και έτσι πρέπει να είναι. Δεν πρέπει να παίρνουμε πολύ σοβαρά αυτό που κάνουμε, κάποιο φοβερό έργο δηλαδή που θα σώσει τον κόσμο. Οποιος έρχεται στο θέατρο προφανώς έρχεται για κάποιον προσωπικό λόγο και θέλει να δει κάτι ή να παραμυθιαστεί. Η τέχνη είναι μια παρηγοριά και για αυτούς που την κάνουν και για αυτούς που τη βλέπουν. Αλλά δεν νομίζω ότι το θέμα είμαστε εμείς. Υπάρχουν καλοί θεατές, αλλά καλό είναι να υπάρχει παιδεία και στο θεατρικό σκέλος. Είναι ωραίο που γίνεται πιο προσωπικό ώρες ώρες και κάποιοι κάνουν ομάδες, κάποιοι βρίσκονται από τύχη με άλλους ανθρώπους. Το γεγονός ότι τώρα ανθούν πράγματα δεν είναι άσχημο. Αυτό είναι σημαντικό για εμάς και γι’ αυτό είμαι χαρούμενος. Είναι πολύ ωραίο ότι η Λένα είναι με τους Bijoux de Kant, που εγώ τους γνώριζα πριν να καθιερωθούν, και ότι κάνουν καλή δουλειά, έστω και με δυσκολία. Και η Λένα βραβεύτηκε για ένα πράγμα το οποίο δεν είναι «καθεστωτικό». Είναι προσωπικό θέμα η δουλειά μας τελικά και θέλει πολλή τύχη.

Λ.Δ.: Υπάρχουν καλοί θεατές, συμφωνώ με τον Μιχάλη, αλλά η παιδεία χρειάζεται γενικότερα – όχι μόνο θεατρική.

Πληρωμή η αποδοχή του κοινού

Λ.Δ.: Στον χώρο μας ήταν και είναι δύσκολη η κατάσταση, επειδή δουλεύεις πολύ χωρίς να ανταμείβεσαι για αυτό που κάνεις. Το γεγονός όμως ότι παίρνεις αγάπη ή ότι το κοινό σε αποδέχεται αυτό είναι ουσιαστικά το «πληρώνομαι». Οπότε τα πράγματα ισοσταθμίζονται κάπως από εκεί. Βέβαια, πάλι καλά που υπάρχει η μαμά και βοηθάει οικονομικά, αλλιώς πώς;

Μ.Σ.: Το θέμα είναι ότι οι δουλειές έχουν αλλάξει μετά την κρίση και η δικιά μας υπέστη φοβερό πλήγμα. Tο γεγονός ότι υπάρχουν νέοι άνθρωποι που κάνουν αυτή τη δουλειά ενώ ξέρουν ότι θα πρέπει να δουλέψουν ταυτόχρονα σε άλλα πράγματα ή ότι δεν θα πληρωθούν από αυτό είναι πολύ ελπιδοφόρο. Πριν από δέκα χρόνια αυτό που κινούσε έναν νέο ηθοποιό μπορεί να ήταν η φιλοδοξία του να γίνει διάσημος. Για μένα δεν σημαίνει κάτι ότι βγαίνεις στη σκηνή για να σε δει το κοινό και να σε μάθει. Κάτι άλλο σε τρώει μέσα σου. Και ειδικά σε αυτήν την πόλη στην οποία πάνω κάτω όλοι γνωριζόμαστε – δεν είμαστε στη Νέα Υόρκη όπου θα κάνεις μια ταινία και θα σε μάθει όλος ο κόσμος. Η προβολή εδώ έχει ένα ταβάνι. Υπάρχουν παιδιά που κάνουν αυτή τη δουλειά ενώ ξέρουν ότι δεν θα πληρωθούν. Και είναι πολύ ωραίο αυτό.

Μ.Σ.: Δεν είναι εύκολα τα πράγματα, θέλουν όλα δουλειά. Είτε είναι οι σχέσεις με τους γονείς σου είτε με τον άνθρωπό σου είτε με τη δουλειά σου. Δεν υπάρχει κάτι που σου δωρίζεται. Και για να κάνεις ποδήλατο πρέπει να μάθεις, αλλιώς θα χτυπήσεις. Εννοώ όλα θέλουν μια προσπάθεια. Ολοι έχουμε προβλήματα, δεν είμαστε μόνο εμείς οι ηθοποιοί. Ακόμη και οι γονείς μας έχουν πρόβλημα. Ωστόσο, το θέμα είναι να βρεις τη λύση. Αρα κινητοποιείσαι, δεν κάθεσαι και δεν είσαι βολεμένος, καθώς όπως λέει ο λαός «αργία μήτηρ πάσης κακίας».

Λ.Δ.: Νομίζω ότι γενικά όλα θέλουν μεγάλη αγάπη. Τίποτε δεν πάει μπροστά χωρίς αγάπη και οι ανθρώπινες σχέσεις χρειάζονται αγάπη, προσπάθεια και δουλειά. Τίποτα δεν πάει μόνο του.

Μ.Σ.: Κακά τα ψέματα, είναι ωραίο πράγμα να ασχολείσαι με το θέατρο. Μπαίνεις σε ένα πηγάδι εντελώς δικό σου, που δεν θα είχες την ευκαιρία αν έκανες ένα άλλο επάγγελμα.

Λ.Δ.: Το ψάξιμο, όλο αυτό το βούτηγμα, είναι πολύ δυνατό. Μέσα από εσένα βγάζεις κάτι, ανακαλύπτεις κάτι άλλο κάθε φορά και λες «πού το είχα τώρα αυτό, από πού προέκυψε;». Είναι αυτή η μαγεία που δημιουργείται τη στιγμή κατά την οποία ανακαλύπτεις κάτι, αυτό που υπάρχει μέσα μας – είτε είναι καλό είτε κακό.

Μ.Σ.: Βέβαια δεν είναι πάντα καλό να μπαίνεις σε πιο σκοτεινά πράγματα, αλλά έτσι αποκτάς αυτογνωσία.