Φόνοι στο χιόνι

«Με σειρά εξαφάνισης»: Το αρνητικό μιας φωτογραφίας χιονισμένου τοπίου άνετα θα μπορούσε να παραπέμπει στο Διάστημα. Παρεμπιπτόντως, και οι δυο «χώροι» έχουν χρησιμοποιηθεί ως κενός καμβάς από το σινεμά που βρήκε, επιτέλους, ελεύθερο πεδίο για να στήσει θεαματικές μυθοπλασίες και μια νέα μυθολογία. Σκεφτείτε πως η καρτουνίστικη «Εποχή των παγετώνων» διαδραματίζεται στον ίδιο λευκό τόπο με την «Απειλή» του Τζον Κάρπεντερ ή, ακόμα «καλύτερα», με τη «Λάμψη» του Στάνλεϊ Κιούμπρικ. Και ο Νορβηγός Χανς Πίτερ Μόλαντ χρησιμοποιεί ένα επίσης χειμωνιάτικο σημείο αναφοράς (το «Φάργκο» των αδελφών Κοέν) για να στήσει μια ιδιότυπη μαύρη κωμωδία, όπου τα ονόματα των ηρώων καταγράφονται στην οθόνη με σειρά εξαφάνισης (δηλαδή κάθε φορά που ένας εξ αυτών πεθαίνει).

Κεντρική μορφή αυτή του Νιλς, που έχει μόλις ανακηρυχθεί ο πολίτης της χρονιάς για τον ζήλο του (δουλειά του, να διατηρεί τους δρόμους προσβάσιμους με το εκχιονιστικό του όχημα), όταν μαθαίνει πως ο γιος του πέθανε από υπερβολική δόση ηρωίνης. Φυσικά αρνείται την επίσημη εκδοχή και ανακαλύπτει πως πρόκειται περί δολοφονίας, μόνο που εδώ τα μυστικά δεν είναι και τόσο μεγάλα (ο γιος του δεν οδηγείται στον θάνατο επειδή ανακάλυψε κάποια μεγάλη συνωμοσία για παράδειγμα) καθώς πίσω από τα κίνητρα και τις δράσεις κυριαρχεί η ανθρώπινη ανοησία.

Ολα αυτά δοσμένα με ένα χιούμορ «παγωμένο» και εξόχως νορβηγικό, αν και αγνοώ για το κατά πόσο αυτή η εντελώς ιδιότυπη συχνότητα θα βρει τελικά τον δρόμο της προς το ελληνικό κοινό. Αν και οι εκρήξεις θυμού του χορτοφάγου αρχιγκάνγκστερ έχουν ομολογουμένως πολλή πλάκα, ενώ η στιβαρή παρουσία του Στέλαν Σκάρσγκαρντ (επιτέλους σε πρωταγωνιστικό ρόλο) μοιάζει να κρατά όλα τα ετερόκλητα στοιχεία του μύθου κάτω από την ίδια σκεπή. Εκεί δηλαδή όπου μια απλή ιστορία εκδίκησης αντιμάχεται τη φύση αλλά και το γελοίο που κρύβεται πίσω από τη ματαιότητα.

Βαθμοί: 7

Χωματένιο
«Ρυθμοί Αιγαίου»: Δηλαδή ρυθμοί λυράδηδων, ηλικιωμένων και νέων, σε ένα ντοκιμαντέρ που γυριζόταν για χρόνια και ολοκληρώθηκε τελικά μετά τον θάνατο του δημιουργού του Γιάννη Λάμπρου, που είχε αφήσει πίσω του σημειώσεις και οδηγίες για την αποπεράτωσή του. Πολλές φορές το ντεκουπάζ λέει περισσότερα από τα ίδια τα πρόσωπα: Ενας δάσκαλος, ο λυρατζής μαθητής και ένα εικόνισμα στο βάθος – όλες δηλαδή οι αντιθέσεις ενός τόπου που ταλανίζεται ανάμεσα στην ελευθερία και την επιβολή, την παγανιστική του καταβολή και τον δυτικό του προσδιορισμό. Η φωνή του αφηγητή ανήκει στον Δήμο Αβδελιώδη.
Βαθμοί: 6

Πατσίνο να ’ναι
«Τίποτα δεν τελειώνει, κύριε Κόλινς»: Ροκ σταρ στα εξήντα φεύγα, με κοινό γηραλέο, ανακαλύπτει – με σαράντα χρόνια καθυστέρηση – ένα γράμμα που έγραψε γι’ αυτόν ο Τζον Λένον. Κάπου εκεί συνειδητοποιεί πως πήρε τη ζωή του λάθος, κάτι που θα μας ήταν αδιάφορο αν δεν έπαιζαν οι Αλ Πατσίνο, Ανετ Μπένινγκ και Κρίστοφερ Πλάμερ. Πάντως οι διάλογοι είναι καλογραμμένοι, η δε ταινία φλερτάρει με προσοχή το μελό. Και, εντάξει, μας αρέσει να βλέπουμε τον Πατσίνο.
Βαθμοί: 5
Θέατρο, όχι σινεμά
«Δεσποινίς Τζούλια»: Το πιο γνωστό από τα έργα του Στρίντμπεργκ, διασκευασμένο από τη Λιβ Ούλμαν που μεταφέρει τη δράση στην Ιρλανδία. Ο Κόλιν Φάρελ είναι ο Τζον, ο υπηρέτης της Τζέσικα Τσαστέιν – της Τζούλια δηλαδή –, και κατά τη διάρκεια της δράσης οι σεξουαλικές και κοινωνικές γραμμές που τους χωρίζουν οδηγούν την πλοκή στην τραγωδία. Παραδόξως, είναι ο Φάρελ που κερδίζει τις εντυπώσεις καθώς η Ούλμαν επικεντρώνεται σε μια θεατρικού τύπου διεκπεραίωση – που έχει όμως ελάχιστη φιλμική ομορφιά.
Βαθμοί: 5

Αδιέξοδα
«Ομορφη νιότη»: Τίτλος εμφανέστατα ειρωνικός: Δυο νέοι, ερωτευμένοι, με ένα παιδί. Σε μια άκρως αφιλόξενη και εχθρική Ισπανία. Ο ρυθμός είναι νευρικός, η μουσική απουσιάζει ολοκληρωτικά και ο ρεαλισμός κυριαρχεί. Η καταγραφή των αλλεπάλληλων αδιεξόδων τους έχει τη δυναμική της, πιο ενδιαφέρον όμως παρουσιάζουν οι αισθητικές αναφορές του σκηνοθέτη Χάιμε Ροζάλες στο Διαδίκτυο. Θα μπορούσες και να την εντάξεις στο «Δόγμα» του Τρίερ.
Βαθμοί: 5

Για πολύ μικρά παιδιά
«Επιτέλους φτάσαμε σπίτι»: Μια στρατιά μοβ στραβοχυμένων πλασμάτων καταλαμβάνει τη Γη σε αυτό εδώ το ελαφρώς σουρεάλ καρτούν που απευθύνεται ξεκάθαρα σε ένα παιδικό κοινό από τριών μέχρι έξι ετών. Σε κάποιες σκηνές γέλασα. Αλλά οφείλω να τονίσω πως, ως γονιός, είμαι πλέον αρκετά ανεκτικός σε τέτοια θεάματα.
Βαθμοί: 4

Δασκαλίστικη σάτιρα
«Πανδημία»: Ενας τηλεοπτικός αστέρας, ένας δημοσιογράφος, μια χώρα που φορολογεί τους νεκρούς και μια εκτροχιασμένη σάτιρα όπου το βασικό πρόβλημα δεν είναι η κακογουστιά, αλλά το έντονα διδακτικό ύφος που υιοθετεί εδώ ο σκηνοθέτης και δημιουργός Δημήτρης Πιατάς. Σε πρώτο ρόλο ο Θεοδόσης Πελεγρίνης. Ο Μιχάλης Μητρούσης κάνει στριπτίζ. 
Βαθμοί: 2

Γλυκερό μιούζικαλ
«Aνι»: Χρησιμοποιώντας τη μικρή Κουβενζανέ Γουάιλις σε δυο κατευναστικά «χάπια» για ενοχικούς Δυτικούς («Μυθικά πλάσματα του Νότου» και «12 χρόνια σκλάβος») το Χόλιγουντ είπε να βγάλει κάνα φράγκο κι έτσι την έχρισε αστέρι του κλασικού μιούζικαλ «Ανι». Πέραν τούτου, αφόρητα γλυκερά τραγούδια και μια Κάμερον Ντίαζ που, τουλάχιστον, διασκεδάζει.
Βαθμοί: 2

Η χαρά του αιθουσάρχη
«Μαχητές των δρόμων 7»: Με την επιστροφή του Βιν Ντίζελ αναβίωσε το εν λόγω franchise, που εδώ συγκεντρώνει τα πιο ηχηρά ονόματα στον χώρο της δράσης, μιας και συμμετέχουν οι Τζέισον Στέιθαμ, Ντουέιν Τζόνσον, Μισέλ Ροντρίγκεζ, Κερτ Ράσελ και ο Τόνι Τζάα, γνωστός στους φίλους των πολεμικών τεχνών. Τη δε σκηνοθεσία υπογράφει ο Τζέιμς Γουάν που αφήνει πίσω του – ελπίζουμε, όχι οριστικά – το σινεμά τρόμου.