Γιατί η Αριστερά μπορεί να πεθάνει

«Η Αριστερά μπορεί να πεθάνει» είχαν προειδοποιήσει προ μηνών ο γάλλος πρωθυπουργός Μανουέλ Βαλς και ο επικεφαλής των Σοσιαλιστών Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς, με την ελπίδα να κινητοποιήσουν τις αριστερές δυνάμεις. Κάθε εκλογική αναμέτρηση μοιάζει πλέον να επιβεβαιώνει αυτή τη ζοφερή προφητεία.  

Οι πιο αισιόδοξοι μπορεί να προσκολληθούν στη διαπίστωση πως ενδιάμεσες εκλογές όπως οι νομαρχιακές είναι συνήθως βάναυσες για τους κυβερνώντες, που κατηγορούνται για όλα τα κακά της στιγμής. Το κακό μοιάζει όμως βαθύ. Ανήμπορη απέναντι στην κρίση και στις κοινωνικές πληγές που προκαλεί, παράλυτη από φόβο μπροστά στην παγκοσμιοποίηση, ανίκανη να επαναπροσδιορίσει αυτό που θα μπορούσε να είναι μια οικονομική πολιτική συνεπής προς τις αξίες της και ταυτόχρονα προσαρμοσμένη στα διακυβεύματα της εποχής, η κυβερνητική Αριστερά δείχνει αναποτελεσματική ή απαρχαιωμένη. Οσο για τον μυθικό πια «λαό της Αριστεράς», αυτός έχει διαλυθεί σαν το χιόνι στον ήλιο. Αντιθέτως, το Εθνικό Μέτωπο έχει επιβληθεί, εδώ και είκοσι χρόνια, ως το πρώτο εργατικό κόμμα της Γαλλίας και φιλοδοξεί να γίνει το ίδιο και μεταξύ των υπαλλήλων.  

Και τι να πει κανείς για την αυστηρά πολιτική κρίση που υπονομεύει σήμερα την Αριστερά και το Σοσιαλιστικό Κόμμα! Οι έριδές τους βάρυναν περισσότερο από ποτέ στην αποτυχία τους στις νομαρχιακές εκλογές. Η επαύριον της ήττας ουδέποτε ευνοούσε τις συμφιλιώσεις, ήδη λοιπόν όλοι επαναλαμβάνουν τα παράπονα που αναμασούν εδώ και μήνες: ο πρωθυπουργός για να καταγγείλει τους τραυματικούς διχασμούς, οι σοσιαλιστές αντάρτες για να αξιώσουν κατεπειγόντως αλλαγή οικονομικής πλεύσης, το Μέτωπο της Αριστεράς για να στηλιτεύσει μια κυβέρνηση που δεν έχει πια, στα μάτια του, τίποτε το αριστερό, την ώρα που οι Οικολόγοι δεν ξέρουν ποια πού να απευθυνθούν.

Η προέλαση του Εθνικού Μετώπου αναστατώνει τις εκλογικές συνήθειες: το 2017 δεν θα υπάρξουν παρά δύο θέσεις για τρεις υποψηφίους στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών. Πρέπει «να επανιδρύσουμε το Σοσιαλιστικό Κόμμα, να ξαναρχίσουμε από το μηδέν» αποφάνθηκε τη Δευτέρα ο Σοσιαλιστής Ζουλιάν Ντρε. Απομένουν μόλις δύο χρόνια για να καταφέρουν αυτή την ανάσταση. Ή μάλλον αυτόν τον άθλο.