Μισός Γκαρφάνκελ, μισός Σάιμον

Ακόμη και αν ο ίδιος δεν το είχε προγραμματίσει, το άλμπουμ «Carrie & Lowell», συνονόματο με τη μητέρα και τον πατριό του, μάλλον υπήρχε από νωρίς στο μυαλό του Σούφγιαν Στίβενς. Παρότι δηλαδή ο Αμερικανός αποχωρούσε από τους φολκ-ροκ Marzuki για να κυκλοφορήσει τις απαστράπτουσες μελωδίες του «A sun came», τις ηλεκτρονικές και αστρολογικές αναζητήσεις του «Enjoy your rabbit» ή το ανολοκλήρωτο πρότζεκτ του ενός άλμπουμ για κάθε αμερικανική πολιτεία (απέδωσε τα «Greetings from Michigan» και «Illinoise»), είχε και μια άλλη έγνοια: η σχιζοφρενής και αλκοολική μητέρα του εγκατέλειψε την οικογένεια όταν εκείνος ήταν πολύ μικρός, τον συναντούσε σποραδικά και το 2012 πέθανε. Σύντομα ο γιος της αισθάνθηκε την ανάγκη να εκφράσει την αγάπη του «για κάποιον τόσο ανοίκειο».

Παρότι λοιπόν δεν πέταγε και ποτέ στα σύννεφα από ευτυχία, με το έβδομο άλμπουμ του απομακρύνεται πολύ από τις ορχηστρικές κλιμακώσεις ή το ελεκτροπόπ κρεσέντο δίσκων όπως το «The Age of Adz». «Γράφει σαν ένας σκοτεινός Σάιμον και τραγουδάει όπως ένας εύθραυστος Γκαρφάνκελ» έγραφε χθες η γερμανική «Τσάιτ». Τραγουδώντας τόσο χαμηλόφωνα που συχνά καταντάει αφόρητο, τσιμπώντας τις χορδές της κιθάρας, του μπάντζου ή τα πλήκτρα του πιάνου, ο 39χρονος παραδίδει κομμάτια σαν το «Fourth of July», όπου τη θέση των στίχων παίρνει ένας διάλογος με τη μητέρα του που τον παρηγορεί για τον θάνατό της. Φοβούμενος τον δικό του θάνατο, στο «John my beloved» μοιρολογεί μια σχέση που ενώ έμοιαζε να εμποδίζεται από μια ενδιάμεση μεμβράνη αποδείχτηκε ότι είχε συναφθεί με έναν άψυχο αντικατοπτρισμό του συντρόφου του. Αφού αναρωτιέται αν έχει αγαπηθεί ποτέ, στο «The Only Thing» απαριθμεί όσα τον κρατούν στη ζωή, δηλαδή τους αστερισμούς, τις θαλάσσιες σπηλιές, τα ζώα, τα φυτά.

Ο ΘΕΟΣ ΣΤΟΥΣ ΣΤΙΧΟΥΣ. Πρόκειται φυσικά για πλάσματα του Δημιουργού. Ο Θεός, της Βίβλου ή άλλων πνευματιστικών παραδόσεων, είναι ίσως η πιο σταθερή παρουσία στην εργογραφία του Στίβενς. Το όνομα Sufjan είναι προϊσλαμικό και του το έδωσε ο ηγέτης της διαθρησκευτικής κοινότητας στην οποία ανήκαν οι γονείς του. Επικίνδυνα και πολύ προσωπικά μονοπάτια θα πει κανείς δικαίως, ο μουσικός όμως ούτε τα φοβάται ούτε τα κρατάει για τον εαυτό του. Δεν προσηλυτίζει κανέναν ο άνθρωπος, ως αφοσιωμένος καλλιτέχνης όμως έχει κι αυτός το δικό του μείγμα εξωστρέφειας και ιδιωτικότητας. Δεν είναι λίγες ας πούμε οι φορές στο άλμπουμ που η αυτολύπηση εξελίσσεται σε γενναιοδωρία. Και ενώ κάπου μπορεί να τραγουδάει σαν να αυτοαναλύεται δημοσίως με στίχους όπως «τσέκαρες τα e-mail σου ενώ αυνανιζόμουν», αν τον ρωτήσεις για τα στηρίγματά του, μπορεί και να απαντήσει – όπως κάποτε – «δεν μου αρέσει να το συζητάω δημοσίως, γιατί κάποια ζητήματα και πεποιθήσεις προορίζονται για συζήτηση μόνο με τον εαυτό σου».