[Θεωρείο] Το βαθύ κόκκινο της ρουλέτας

Είναι άραγε ζήτημα χρόνου να πέσει ξύλο στην ελληνική Βουλή, όπως έχει συμβεί στα Κοινοβούλια της Ιταλίας, της Ουκρανίας, της Τουρκίας και διάφορων εξωτικών χωρών της Νοτιοανατολικής Ασίας; Ή μήπως οι εγχώριοι πολιτικοί έχουν εξασκηθεί τόσο στο λεκτικό ρινγκ των τηλεπαραθύρων ώστε αποκλείεται να σηκώσουν χέρι; Θα ήταν σοφό να μην στοιχηματίσει κανείς και για τίποτε – μπορεί να συμβούν τα πάντα σε αυτή την ιδιότυπη ρουλέτα, όπου το μαύρο είναι το χρώμα της λεκτικής προσβολής και το κόκκινο μιας ματωμένης βιαιοπραγίας. Είναι καθαρά θέμα τύχης πού θα κάτσει η μπίλια.

Η προχθεσινή συνεδρίαση μοιάζει να είναι το πρελούδιο μιας άγριας εποχής. Η πιο χαρακτηριστική σκηνή δεν είναι ότι το πρωθυπουργικό αίτημα για συναίνεση προσφέρθηκε στην αντιπολίτευση σε συσκευασία σκληρού ροκ ούτε το κουτσαβάκικο αντριλίκι του προέδρου της ΝΔ. Δεν είναι καν το μπούλινγκ που έκανε η Ζωή Κωνσταντοπούλου με το προεδρικό κουδούνι στον Σαμαρά και στον Βενιζέλο ή το χωρίς τακτ «αυτό που σας λέω εγώ» του προκατόχου της. Το σημείο μηδέν βρίσκεται στη σκηνή όπου ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΣΥΡΙΖΑ αποκαλεί περιφρονητικά τον ομόλογό του της ΝΔ «βιβλιοπώλη» αναγνωρίζοντας του ως μοναδικό δικαίωμα το να πουλάει βιβλία.  

Δεν είναι η ταξική χρήση του όρου από έναν αριστερό που κάνει τη διαφορά – ως αριστερός, εξάλλου, έχει κάνει συστάσεις ο Νίκος Φίλης σε κάποιο τηλεοπτικό δίκτυο να «προσέχει». Είναι ότι η περιφρόνηση στον δημόσιο λόγο σπάει ένα από τα τελευταία αναχώματα του πολιτικού πολιτισμού και ανοίγει πολύ εύκολα τον δρόμο σε ένα κρεσέντο – ενδεχομένως με άλλους πρωταγωνιστές αλλά σίγουρα με πιο βαριές εκφράσεις. Τι απομένει; Κάποιος αψίθυμος εθνοπατέρας να πιστέψει ότι είναι ο Μπαντ Σπένσερ και να αρχίσει να μοιράζει σφαλιάρες, ενώ οι χρυσαυγίτες θα παριστάνουν τους έκπληκτους θεατές. Τότε η μπίλια θα έχει κάτσει στο βαθύ κόκκινο που, σαν το αίμα, θα είναι πολύ δύσκολο να ξεπλυθεί.