Λάθος άνθρωποι

Δεν έχουν όλοι οι άνθρωποι τη δυνατότητα επιλογής. Ενα λάθος στην αρχή μπορεί για κάποιους να αποδειχθεί τυχαίο περιστατικό ενώ για άλλους, αφετηρία για μια ατέλειωτη σκυταλοδρομία κακών. Υπάρχουν, αλήθεια, λάθος άνθρωποι;

Η 44χρονη σήμερα βρετανίδα συγγραφέας Βίβιεν Φρέντσμαν (Vivienne Franzmann, 1971) είχε πίσω της δεκατρία χρόνια εμπειρίας ως καθηγήτρια σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης προτού στραφεί στο θέατρο, όπου διακρίθηκε εξαρχής (2008). Τα «Παράσιτα» («Pests»), που σκηνοθετεί ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος στο Θέατρο του Νέου Κόσμου, ανέβηκαν τον Μάρτιο του 2014. Η πρεμιέρα δόθηκε στο Royal Exchange Theatre. Στη συνέχεια το έργο παρουσιάστηκε με επιτυχία στο Royal Court του Λονδίνου, ενώ ακολούθησε περιοδεία σε αγγλικές πόλεις.

Στοχευμένα και κατά παραγγελία είναι τα «Παράσιτα» που γράφτηκαν σε συνεργασία με την Clean Break, τη θεατρική εταιρεία που ιδρύθηκε το 1979 (www.cleanbreak.org.uk) από δύο φυλακισμένες και συνεχίζει να δραστηριοποιείται με γυναίκες που κινδυνεύουν να βρεθούν ή βρίσκονται ήδη μέσα στα κελιά τους.

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΦΥΛΑΚΗΣ. Για να γραφτούν τα «Παράσιτα» η Φρέντσμαν μελέτησε in vivo το υλικό της και συνεργάστηκε με γυναίκες που βίωσαν ή βιώνουν την εμπειρία της φυλακής. Ενημερώθηκε για ψυχικές καταστάσεις και κοινωνικές δομές, έφτιαξε ένα έργο βγαλμένο από την ψυχή τους και το έδωσε στην κοινωνία.  Ηρωίδες του είναι δύο αδελφές, η Πινκ (η μεγαλύτερη) και η Ρόλι που, είτε ξεχωριστά ή μεμονωμένα, παραπέμπουν πλήρως και άμα τη εμφανίσει τους στον τίτλο του έργου.

Κακοποιημένες στην παιδική τους ηλικία και μεγαλωμένες σε ένα άθλιο οικογενειακό περιβάλλον, μοιράστηκαν κυρίως τον πόνο ώσπου να τις χωρίσουν και να βρεθεί η μεγάλη σε ορφανοτροφείο και η μικρή σε ανάδοχη οικογένεια. Από τότε ο πόνος τους πολλαπλασιάστηκε. Ναρκομανείς και οι δύο, έζησαν την εμπειρία της φυλακής και της εγκυμοσύνης (ίσως όχι της πραγματικής μητρότητας), άλλοτε κοντά και άλλοτε μακριά η μία από την άλλη. Τις συναντούμε τώρα επί σκηνής, σε μια απέλπιδα προσπάθεια επιβίωσης. Χαμένες από χέρι, όπως εύκολα θα έλεγε όποιος τις έβλεπε στον δρόμο, η Πινκ και η Ρόλι ξεδιπλώνουν την ψυχή τους, ελπίζοντας να ακουστούν.

Ο Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος καταπιάνεται με το έργο έχοντας στις σκηνοθετικές του αποσκευές μια ευρεία γκάμα από αντίστοιχα σκληρά έργα, ενός σύγχρονου προβληματισμού, που αποτελούν συνήθεις προσωπικές του επιλογές: είναι ήρωες του περιθωρίου, ψυχικά και σεξουαλικά διαταραγμένοι, κακοποιημένοι από το οικείο, οικογενειακό και φιλικό ή κοινωνικό περιβάλλον. Ως εκ τούτου οι δύο συγκεκριμένες αδελφές έρχονται να προστεθούν στην πινακοθήκη του, φέροντας πάνω τους μια ακραία, πλην αληθινή, νοσηρότητα.

Μέσα στο έξυπνα δομημένο σκηνικό που αντικατοπτρίζει τη διαλυμένη ζωή των ηρωίδων, ο σκηνοθέτης έστησε τα δικά του «Παράσιτα», στην Κεντρική Σκηνή του Θεάτρου του Νέου Κόσμου. Βασιζόμενος, κυρίως, στις δύο ηθοποιούς του. Η Κόρα Καρβούνη ερμηνεύει πειστικά την Πινκ, ως έμπειρη σε ρόλους προβληματικών κοριτσιών. Η Ιωάννα Κολλιοπούλου ακολουθεί και υποκριτικά την εξέλιξη της Ρόλι, βρίσκοντας τον ρόλο της κατά τη διάρκεια της παράστασης. Και αν η μία θέλει να ξεφύγει, η άλλη δεν την αφήνει, για να μη μείνει μόνη της. Μαζί μοιάζει να έζησαν και να ζουν στη λάθος πλευρά.

Το ίδιο το έργο τώρα μοιάζει σαν να μην μπόρεσε να ξεπεράσει τον εκπαιδευτικό του χαρακτήρα, σαν να μην μπόρεσε να βγει έξω από τα όρια της παθογένειας. Και έτσι, χωρίς να πάρει ευρύτερες διαστάσεις, δεν κατάφερε να γίνει καθολικό.

Mετάφραση:
Αγγελική Κοκκώνη
Σκηνοθεσία:
Βαγγέλης Θεοδωρόπουλος
Σκηνικά-κοστούμια:
Μαγδαληνή Αυγερινού
Επιμέλεια κίνησης:
Ελενα Αντωνίου
Μουσική:
Σταύρος Γασπαράτος
Φωτισμοί:
Σάκης Μπιρμπίλης
Βίντεο:
Παντελής Μάκκας
Παίζουν:
Κόρα Καρβούνη, Ιωάννα Κολλιοπούλου. Συμμετέχει: Νατάσσα Ζάγκα
Θέατρο του Νέου Κόσμου 
Παραστάσεις στην Κεντρική Σκηνή ώς την Κυριακή των Βαΐων (5/4)