Τα ψεγάδια της ομορφιάς

Ανάμεσα σε ένα κουβάρι από υφάσματα και ρούχα που στοιβάζονται σε ράφια ή στριμώχνονται στις κρεμάστρες, το μάτι ψάχνει εκείνο το κομμάτι που θα σε βγάλει από τη βολική περιοχή που δημιουργούν τα ρούχα της καθημερινότητας. Μπορεί η βιομηχανία της μόδας να φέρνει  συνεχώς στα καταστήματα διαφορετικά ρούχα, τα αποθέματα νέων και εξαιρετικών ιδεών όμως έχουν εξαντληθεί.

Οι ενδυματολογικές «παρελάσεις» ως προτάσεις της σεζόν έδειξαν ότι αυτό που εννοείται ως μόδα και βρίσκεται σε ευθυγράμμιση με την πραγματικότητα παρουσιάζει δημιουργική ύφεση. Ωστόσο, αυτό που αποκαλούμε νέα εποχή έχει στοιχεία που υπερασπίζουν τον χαρακτήρα της μόδας ως ένα σύνθετο σύμβολο ομορφιάς, εγωιστικής προβολής και καταναλωτικής ευχαρίστησης. Με άλλα λόγια, η μόδα της άνοιξης έχει να δείξει πράγματα διαφορετικά και ενδιαφέροντα, τα οποία μπορούν να κρατήσουν περισσότερο από μία σεζόν και να μη χαθούν τόσο γρήγορα όσο απαιτεί ο νόμος της αγοράς.

ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ ΣΥΜΠΑΝ. Η μόδα εκπληρώνει το καθήκον της από τη στιγμή που σε οδηγεί σε μια παράλληλη πραγματικότητα. Οταν μια ομάδα πρωτοπόρων – ακόμη και αν αποτελούν τη μειονότητα στο σύστημα της εμπορικής ευκολίας – εξακολουθούν να ψάχνουν την αλλαγή στο σχήμα του ρούχου, τη μεταμόρφωση στη γραμμή της σιλουέτας του σώματος. Ακόμη και όταν δεν ενδιαφέρονται να παραμείνουν στη σταθερή οδό της αποδεκτής κομψότητας, αυτά τα ρούχα που έχουν μια ανεξήγητη σχέση με το μέλλον γίνονται πιο ελκυστικά.

Σε αυτά τα νέα ρούχα το σημαντικό είναι η κίνηση του σώματος. Ενα ντυμένο σώμα που κινείται ελεύθερα και γρήγορα αλλάζοντας τόπους, μπορεί και να κατευθύνεται από ένα ανοιχτό σε σκέψεις πνεύμα. Τα σύνολα των σχεδιαστριών Κιτόσι Αμπι (της συλλογής Sacai), Λουέλα Μπάρτλεϊ – Κέιτι Χόλιερ (για τη συλλογή Marc by Marc Jacobs), του Τζούνια Ουατανάμπε λαμβάνουν υπόψη τη νεανική θηλυκότητα, η οποία βρίσκεται σε κατάσταση διαρκούς αναζήτησης με τα όρια της κίνησης και την εικόνα του σώματος.

 Οι νέες γυναίκες επιδιώκουν να δείχνουν μοντέρνα όμορφες, λειτουργικά κομψές και άνετες μέσα στα ρούχα τους. Αναζητούν ένα στυλ που δεν θα απασχολεί το μυαλό τους ώστε να συγκεντρωθούν σε σκέψεις συναισθηματικής εξωστρέφειας και να επικοινωνήσουν με τον ανθρώπινο περίγυρό τους. Για να το πετύχουν, σίγουρα δεν θα αρκεστούν να φορέσουν μια βολική φόρμα παντελόνι, μια ίσια φούστα, ένα σκουρόχρωμο πουλόβερ. Το ντύσιμό τους παραμένει ένα σοκ του βλέμματος. Σαν τους πολύχρωμους κύκλους στους πίνακες της Σόνια και του Ρομπέρ Ντελονέ στις αρχές του 20ού αιώνα, τους οποίους τοποθέτησε με μελετημένη γεωμετρία στα ανοιξιάτικα πατρόν του ο Ιάπωνας Τζούνια Ουατανάμπε. Με συνδυασμούς υφασμάτων και χρωμάτων σε ένα κινούμενο κολάζ-ρούχο που θα εκτιμούσαν οι ντανταϊστές δημιουργοί του παρελθόντος. Καθώς πρόθεση εκείνης που  επιλέγει ένα τέτοιο ρούχο είναι η διαφοροποιημένη εμφάνισή της από τα πανομοιότυπα σύνολα που φοράνε οι λεγόμενες «επιδραστικές μπλόγκερ», οι οποίες διαφημίζουν στο Ιντερνετ τους κανόνες των λογότυπων προσαρμοσμένους στο στυλ της μόδας των δρόμων.

ΝΕΟΙ ΣΥΝΔΥΑΣΜΟΙ. Τα βλέμματα  ζωηρεύουν από την περιέργεια που τους προκαλεί ένας νέος συνδυασμός όπως φούστες που ξεφεύγουν από τα κλισέ της ήσυχης ευπρέπειας χωρίς να χάνουν το μήκος και τον όγκο τους. Το ίδιο και οι μπλούζες-υβρίδια ζακέτας, φτιαγμένες από νάιλον, αθλητικά υλικά, με την επεξεργασμένη πλάτη στον σχεδιασμό τους. Με αιχμηρές πιέτες που ανοίγουν σαν φτερά για να αγκαλιάσουν έναν νέο γενναίο κόσμο, σύμφωνα με την ειδική συλλογή NikeLab x Sacai.

Τα νέα ρούχα που εναντιώνονται στην αδράνεια της όμοιας καθημερινής ενδυμασίας παίρνουν σχήμα ανοιξιάτικης πρωτοπορίας. Και προβάλλουν ανάμεσα σε πολλαπλά εμπριμέ φορέματα, ρομαντικά πουκάμισα με βολάν και στρογγυλούς γιακάδες, ίσια παντελόνια μήκους πάνω από τον αστράγαλο, ξεχειλωμένα τισέρτ, στενές μίνι φούστες από δερματίνη. Αυτά τα νέα ρούχα-μείγματα που δεν σχηματίζουν μια ολοκληρωμένη φούστα, που δεν καταλήγουν σε αναγνωρίσιμο τζάκετ, μπλούζα ή κάποιο απλό αξεσουάρ, παρουσιάζονται σαν ένα οπτικό μανιφέστο. Και τονίζουν ότι το ατελές είναι πιο κοντά στο μοντέρνο ιδανικό της πρωτοτυπίας. Οπως η «σύγκρουση υλικών» που επιχειρεί η Κιτόσι Αμπι με την ανοιξιάτικη συλλογή της από κυματιστά βολάν και φορέματα-πουκαμίσες, χακί παντελόνια συνδυασμένα με λαχούρια και εμπριμέ υφάσματα. Η εικόνα τους αναφέρεται σε έναν μιλιτέρ ρομαντισμό. Τα σχέδιά τους είναι μελετημένα για να υπογραμμίσουν την ελκυστική παρέκκλιση από το αλφαδιασμένο, ολόσωστο πατρόν. Είναι και αυτός ένας τρόπος αποθέωσης του λάθους. Αυτής της νεανικής συνήθειας, δηλαδή, που  πρωταρχική επιδίωξή της είναι η εικόνα του σώματος να ανήκει στον εαυτό του και όχι στην κοινότητα των ομοϊδεατών μιας συγκεκριμένης τάσης.