Ξένοι στην ίδια χώρα

«Μακριά από τους ανθρώπους»: Ολοι οι ήρωες του Αλμπέρ Καμί έρχονται αντιμέτωποι με τον θάνατο και την άβυσσο της ανυπαρξίας που τον ακολουθεί, καθώς ο συγγραφέας, άθεος ο ίδιος, συνέθετε συχνά χαρακτήρες που υπέφεραν από τις προσωπικές του αγωνίες. Ως εκ τούτου, ένας συνεπής αναγνώστης του Καμί οφείλει, πριν καν ξεκινήσει την ανάγνωση, να χρησιμοποιήσει τη δική του θνητότητα ως αφετηρία: μόνο τότε γίνεται απολύτως κατανοητό το δέος των χαρακτήρων απέναντι στο παράλογο σύμπαν το οποίο καλούνται να υπερασπιστούν ερήμην τους.

Ως σωτηρία, όμως, από την απελπισία και τον μηδενισμό ο Καμί ανακαλύπτει την ελπίδα στην ανθρώπινη ευθύνη. Εφόσον, δηλαδή, δεν υπάρχει κάποια ανωτέρα δύναμη για να υπερασπιστεί τούτο τον μάταιο κόσμο, οι ήρωές του οδηγούνται στην εξέγερση. Απορρίπτοντας λοιπόν την αυτοκτονία (ή την πίστη), ο άνθρωπος πρέπει να δράσει προφασιζόμενος πως η ζωή έχει νόημα. Εν ολίγοις, να αποδεχθεί έναν παραλογισμό. Εχουμε χρέος, μας λέει ο Καμί, να κάνουμε σωστά τη δουλειά που για κάποιον λόγο που πλέον έχει πάψει να μας αφορά ανατέθηκε στον Θεό.

Στην Αλγερία του 1954, σε κάποιο απομονωμένο χωριό, ξεκινά ο αντιαποικιακός αγώνας ενάντια στους Γάλλους. Δυο παρίες ενώνουν τις μοίρες τους κάτω από τις πιο παράδοξες συνθήκες. Ο πρώτος είναι ο δάσκαλος του χωριού που πρέπει να συνοδεύσει τον δεύτερο, έναν ντόπιο που κατηγορείται για φόνο, μέχρι την πόλη όπου πρόκειται να δικαστεί (και μετέπειτα να εκτελεστεί). Κυνηγημένοι όμως και οι δυο από τους συγγενείς του δολοφονημένου που ζητούν εκδίκηση, αλλά και από τους γάλλους στρατιώτες, οι δύο άνδρες επαναστατούν.

Και ο σκηνοθέτης Νταβίντ Ελχόφεν χρησιμοποιεί εντέχνως τον καμβά του γουέστερν, είναι όμως αρκετά έξυπνος για να τοποθετήσει στο κέντρο του δυο «ξένους στην ίδια πόλη» (οι Βίγκο Μόρτενσεν – που εδώ, φυσικά, ομιλεί τη γαλλική – και Ρεντά Κατέμπ δένουν ιδανικά στη μεγάλη οθόνη), ακολουθώντας πιστά την παράδοση της γαλλικής υπαρξιστικής περιπέτειας που άνθησε για δεκαετίες: όταν δηλαδή οι ευρωπαίοι κινηματογραφιστές αναζητούσαν τη δική τους γλώσσα, χωρίς όμως να αρνούνται τον ψυχαγωγικό χαρακτήρα ενός σινεμά που έμεινε μακριά από τις οθόνες μας, για πολλά χρόνια. Ευχαριστούμε, κύριε Ελχόφεν. Καιρός ήταν.

Βαθμοί: 7

Δράμα στα σύνορα
«Το πέρασμα»: Ο τίτλος της ταινίας του Στέφαν Κομαντάρεφ, λιτός και επεξηγηματικός. «Πέρασμα» εδώ, οι απάτητες κορφές των συνόρων της Βουλγαρίας με την Ελλάδα και την Τουρκία. Ο Μίτιο, ένας εργατικός οικογενειάρχης, έβαλε πριν από κάποια χρόνια υποθήκη το σπίτι του για να καλύψει τη φαρμακευτική αγωγή της αγαπημένης του συζύγου. Του είχαν υποσχεθεί πως η σωτηρία της ήταν εφικτή και τον πρόδωσαν. Το δε εργοστάσιο όπου μόχθησε για τόσα χρόνια κλείνει. Ξαφνικά είναι μόνος απέναντι στον γιο του στον οποίο χρωστά ένα καλύτερο μέλλον – κι έτσι, αποφασίζει να δουλέψει για τον απεχθή «καπετάνιο», περνώντας παράνομους μετανάστες από τη Συρία στην Ευρωπαϊκή Ενωση. Το σενάριο εκπίπτει σε κάποιους μελοδραματισμούς, αυτό όμως που έχει αξία εδώ είναι ο κεντρικός ήρωας (συγκλονιστικός ο Ασεν Μπλατέτσκι), μια σιωπηλή μορφή που μοιάζει να έρχεται από τα έγκατα της αρχαίας τραγωδίας.
Βαθμοί: 7

Εγώ, το ρομπότ
«Chappie»: Στο κοντινό μέλλον την πάταξη του εγκλήματος και τη διατήρηση της τάξης έχουν αναλάβει να επιβάλουν αστυνομικοί-ρομπότ και ένα τέτοιο, το πιο «άτυχο», ζωντανεύει στην κυριολεξία, καθώς ο δημιουργός του εφαρμόζει ένα επαναστατικό πρόγραμμα τεχνητής νοημοσύνης. Βλέποντας το συμπαθητικό φιλμ επιστημονικής φαντασίας του Νιλ Μπλόκαμπ, θυμήθηκα το ξεχασμένο σήμερα «Short Circuit» του 1986 (ελληνικός τίτλος: «Και τα ρομπότ τρελάθηκαν»), στημένο λίγο-πολύ γύρω από την ίδια ίντριγκα: Ενα αθώο ρομπότ που δρα παιδικά απέναντι στα όποια ερεθίσματα, ιδανικός καθρέπτης της δικής μας αθωότητας που χάνεται. Κρίμα όμως που το προχειρογραμμένο σενάριο δεν επιτρέπει μια βαθύτερη τέτοια ανάγνωση. Τυπικοί επίσης στην αποστολή τους οι Χιου Τζάκμαν και Σιγκούρνι Γουίβερ, άπαιχτη όμως η εμφάνιση των τρομερών Die Antwoord (η συμμορία που κλέβει τον «Τσάπι»).
Βαθμοί: 5

Μόνο για την Μπινός
«Χίλιες φορές καληνύχτα»: Γυρίζει τις εμπόλεμες ζώνες του κόσμου, αποτυπώνοντας σε φιλμ έναν κόσμο που καταστρέφεται και θέτοντας τη ζωή της σε κίνδυνο – τραυματίζεται μάλιστα σοβαρά, στην Καμπούλ. Επιστρέφοντας πρέπει να διαλέξει μεταξύ της δουλειάς και της οικογένειάς της. Είναι αυτή η τόσο γνώριμη στωικότητα της Ζιλιέτ Μπινός που ανεβάζει πόντους στο όλο εγχείρημα – ειδάλλως, αυτή εδώ η ασφαλής και ακίνδυνη ταινία πιθανότατα και να μην άφηνε πίσω της κάποιο ιδιαίτερο συναισθηματικό χνάρι. 
Βαθμοί: 5

Ζήτημα χημείας
«Εξωτικό ξενοδοχείο Μάριγκολντ 2»: Η επέκταση του ξενοδοχείου Μάριγκολντ (που έχει πια γεμίσει από τους μόνιμους ενοίκους του) αλλά και οι ερωτικές περιπέτειες των ηρώων του έρχονται να «γεμίσουν» τις δυο ώρες αυτού του μάλλον παράδοξου σίκουελ, που και πάλι στηρίζεται στην καλή χημεία των πρωταγωνιστών του. Λογικό: Οι Μπιλ Νάι, Τζούντι Ντεντς και Μάγκι Σμιθ είναι απολαυστικοί, ενώ η προσθήκη του Ρίτσαρντ Γκιρ αποτελεί και μια ευφυή επιλογή σε επίπεδο κάστινγκ. Πέραν τούτου, τίποτα παραπάνω.
Βαθμοί: 4

Κρίμα οι σταρ
«Σε θέση βολής»: Το έβλεπα και προσπαθούσα να καταλάβω τι τράβηξε τους Σον Πεν και Χαβιέρ Μπαρδέμ σε ένα τέτοιο project. Απάντηση δεν πήρα, αν και ομολογουμένως ψυχαγωγήθηκα με τούτη τη μάλλον συνηθισμένη περιπέτεια του Πιερ Μορέλ (σκηνοθέτης του πρώτου «Taken»), όπου μετανοημένος απόστρατος των ειδικών δυνάμεων γίνεται στόχος συναδέλφων του. Μια μικρή δόση χιτσκοκικού σασπένς προς το τέλος κάπως νοστιμίζει τη γνωστή και κουρασμένη συνταγή.
Βαθμοί: 4

Αληθινή ιστορία
«Η απαγωγή του κ. Heineken»: Η ιστορία, αληθινή: Το 1983 μια ομάδα φίλων απήγαγε έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, κληρονόμο της αυτοκρατορίας της μπίρας Heineken, αποσπώντας το μεγαλύτερο ποσό που απαιτήθηκε ποτέ από απαγωγείς. Προφανώς, για να έχουμε την ιστορία τους σε φιλμ, κάποια στιγμή τους τσάκωσαν. Οι δε κινηματογραφικές εμφανίσεις του Αντονι Χόπκινς σπανίζουν – έτσι, χαιρόμαστε κάθε φορά που τον βλέπουμε. Ακόμα και σε ταινίες σαν την «Απαγωγή του κ. Heineken», όπου τα γεγονότα αναπλάθονται με ελάχιστη κινηματογραφική φαντασία.
Βαθμοί: 4