Η άνοιξη των ντοκιμαντέρ

Το 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης φθάνει προς το τέλος του και ο απολογισμός είναι, ξανά, θετικός. Ενας ποταμός ταινιών που αγκαλιάζει, λίγο – πολύ, ό,τι μας αφορά. Ναι, το ξέρω πώς ακούγεται. Ξεκινάς όμως από το «Αρκαδία Χαίρε» του Φίλιππου Κουτσαφτή και βυθίζεσαι σε μια πλήρως μυσταγωγική εμπειρία καθώς σηκώνεις το αόρατο πέπλο που χωρίζει την Ελλάδα όπου ζεις από έναν τόπο που μοιάζει ακόμη να πάλλεται στους ρυθμούς του Πανός (αν μάλιστα δείτε εν είδει double-bill και το «Πέρασα κι εγώ από ‘κεί κι είχα παπούτσια από χαρτί» του Βασίλη Λουλέ συμπληρώνετε ιδανικά την όλη εμπειρία). Στη συνέχεια, επιστρέφεις στο αστικό τοπίο με το μικρού μήκους «Ζωντανοί μες στο τσιμέντο». Δεκατέσσερα λεπτά για το επίκαιρο θέμα των γκραφίτι που λένε αυτά ακριβώς που θα έπρεπε να ακουστούν: η κρίση οδηγεί στην τέχνη / το μοντέλο των γκαλερί έχει πεθάνει.

Στα «Καλιαρντά» της Πάολας Ρεβενιώτη, ένα πλούσιο υλικό συνεντεύξεων από τον George La Nonce μέχρι τον Ντίνο Χριστιανόπουλο και τον συγγραφέα/σκηνοθέτη Θανάση Σκρουμπέλο (που πολύ θα θέλαμε να συναντήσουμε ξανά το τραχύ κινηματογραφικό του βλέμμα) ξεδιπλώνει την ιστορία μιας αργκό που αποτελεί πλέον ένα κομμάτι πολιτιστικής κληρονομιάς «στα αζήτητα».

ΑΘΗΝΑΪΚΟ ΠΑΝΚ. Στο «Εδώ δεν υπάρχει άσυλο» του Μιχάλη Καφαντάρη επιχειρείται μια αναδρομή στη – δικαίως – θρυλική αθηναϊκή post punk σκηνή των πρώιμων 80s. Δυστυχώς, το μυθοπλαστικό κομμάτι (κακότεχνο, όχι punk, καθότι φετιχιστικό) λειτουργεί σαν ξένο σώμα ενάντια σε ένα υλικό που στ’ αλήθεια θα μπορούσε να σταθεί μια χαρά από μόνο του. Εξαιρετικές όμως οι συνεντεύξεις, καθώς και τα αποσπάσματα της θρυλικής πλέον περσινής εμφάνισης των περισσότερων σχημάτων στο Gagarin (με ήχο κατευθείαν από την κονσόλα).

Οπως ήταν αναμενόμενο, οι αίθουσες γέμισαν ασφυκτικά για το «Αλάτι της γης» που άλλωστε προβάλλεται πλέον κανονικά στο κύκλωμα διανομής, ενώ ανάλογης ανταπόκρισης έτυχε και το καλοφτιαγμένο «35 αγελάδες κι ένα Καλάσνικοφ», την παραγωγή του οποίου υπογράφει ο Ρόλαντ Εμεριχ (ναι, ο σκηνοθέτης του «Ημέρα ανεξαρτησίας»).

ΜΕΓΑΛΟΙ ΣΚΗΝΟΘΕΤΕΣ. Στο «Θα πέσει η νύχτα» το βλέμμα μας συναντά τη φρίκη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου σε μια ταινία που καταγράφει πώς μια ομάδα από κορυφαίους σκηνοθέτες, ανάμεσά τους ο Σίντνεϊ Μπέρνσταϊν, ο Ρίτσαρντ Κρόσμαν και ο Αλφρεντ Χίτσκοκ, ένωσαν τις δυνάμεις τους για να κάνουν μια ταινία με αδιάψευστα στοιχεία για όσα ανακάλυψαν οι Σύμμαχοι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης. Και πώς βρήκαμε τον δρόμο μας για όλα αυτά; Μα χάρη στο «ThessFest», το εξαιρετικό application που προγραμμάτισε ο συνεργάτης του Φεστιβάλ Λάζαρος Μπουδακίδης, αντικαθιστώντας πλήρως τον όγκο των τυπωμένων προγραμμάτων.