Αναστασία Παπαστάθη: Μια νέα σκηνή γεννιέται

Είναι το πρώτο θέατρο που πήρε άδεια με βάση το καινούργιο νομοσχέδιο. Και ο άνθρωπος πίσω από τον νέο θεατρικό χώρο Radar είναι η ηθοποιός, συγγραφέας και σκηνοθέτρια Αναστασία Παπαστάθη. «Η ιδέα γεννιέται αρχικά στο μυαλό ενός ανθρώπου και στην πορεία, εφόσον το πιστεύει πολύ, παρασύρει μαζί και άλλους. Συμπορεύονται και μαζί αντιμετωπίζουν τις αντιξοότητες και τα εμπόδια που παρουσιάζονται» λέει η βραβευμένη από το Ελληνικό Κέντρο του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου για το θεατρικό έργο της «Ανώνυμη ωδή».

Από τότε που τελείωσε τη δραματική σχολή, πριν από 30 χρόνια, αυτό που την ενδιέφερε ήταν να μπορεί ένας θεατρικός χώρος να προσφέρει στον θεατή όσα καταθέτει ο καλλιτέχνης. «Αν και είναι αόριστος όρος η επικοινωνία θεωρώ ότι είναι κάτι πολύ σημαντικό στη ζωή μας» υποστηρίζει η σκηνοθέτρια της παλαιότερης παράστασης «Caveman» που παιζόταν για οκτώ σεζόν στο θέατρο Coronet. Και προσθέτει: «Ηθελα να μπορεί ο καλλιτέχνης να φθάσει στον θεατή μέσα από συναισθήματα, να επικοινωνήσει μαζί του ενεργοποιώντας τα συναισθήματά του και να τον αγγίξει. Αυτό επιθυμώ και για αυτή την επικοινωνία μιλάω. Φυσικά, το Radar είναι συμβολικό. Ο άνθρωπος έχει ανάγκη να επικοινωνεί, να δέχεται, να ανιχνεύει, να εκπέμπει όπως το ραντάρ, να μετουσιώνει τα κύματα που δέχεται σε καλλιτεχνική δημιουργία και να βρίσκεται σε μια συνεχή ανταλλαγή και ροή». Ετσι, από τους στόχους που είχε θέσει προέκυψε και το όνομα του θεάτρου.

Η ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ. Την άδεια για τον χώρο την πήρε τον προηγούμενο μήνα, ύστερα από πολλή γραφειοκρατία, χαρτιά, ειδικές άδειες και υπογραφές. Ηταν πολλές οι δυσκολίες που συνάντησε, από το γραφειοκρατικό κομμάτι μέχρι το κατασκευαστικό κυρίως, γιατί είναι ένα κτίριο του 1940, σχεδόν ερείπιο. «Πιστεύω όμως πως όταν ένας άνθρωπος θέλει κάτι πολύ, επικεντρώνεται στον στόχο του με πίστη, αγάπη, υπομονή, επιμονή και στο τέλος αυτός ο στόχος μετατρέπεται σε όνειρο. Υλοποιείται και γίνεται πραγματικότητα» αναφέρει η Παπαστάθη. Ο χώρος είχε πολλά προβλήματα και έπρεπε να αντιμετωπίζονται σιγά σιγά στην όλη κατασκευή του. «Με βοήθησε πολύ η συνεργάτριά μου Γεωργία Ζώη, η οποία είναι αρχιτέκτων και ηθοποιός. Το τονίζω αυτό γιατί ένας αρχιτέκτονας που είναι και ηθοποιός ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες του θεάτρου και μπορεί να τα συνδυάσει».

Η γραμμή οράσεως από τις κερκίδες στη σκηνή έχει προσεχθεί τόσο πολύ, ώστε ο θεατής να μην εμποδίζεται από το κεφάλι του μπροστινού του. Ανάλογη φροντίδα έγινε για τα άτομα με ειδικές ανάγκες. Το θέατρο εγκαινιάζεται σήμερα με το «Ταξίδι στην έρημο» του Γιάννη Παπάζογλου, σε σκηνοθεσία Γιώργου Γιανναράκου. «Αν την κρίση τη δούμε σαν ευκαιρία, δεν θα μείνουμε στο κομμάτι της γκρίνιας, να τα ρίχνουμε συνέχεια στους άλλους και όχι στον εαυτό μας» λέει η Παπαστάθη. «Υπάρχει μια τάση ότι όλο φταίνε οι άλλοι, αλλά είμαστε και εμείς συμμέτοχοι. Τα προηγούμενα χρόνια ο άνθρωπος είχε επενδύσει στην ύλη και αυτή η συνεχής κατάκτηση τον έφερε σε αδιέξοδο. Είναι καιρός να ασχοληθεί με την πνευματική εξέλιξη και αν κάνουμε ένα φλασμπάκ στην ιστορία του πολιτισμού θα δούμε ότι σε περιόδους κρίσης ο πολιτισμός ανθεί. Ισως μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε αυτό που συμβαίνει τώρα, να μπούμε σε μια διαδικασία εγρήγορσης».