Ωραία, αλλά όχι ελληνική

Η ποδοσφαιρική ΑΕΚ είναι ένα αθλητικό παράδειγμα κόντρα στα σημεία των καιρών και στην ξενομανία που τα χαρακτηρίζει. Αποφάσισε να επενδύσει στο ελληνικό στοιχείο, δημιούργησε έναν κορμό γηγενών παικτών με σημαντικά περιθώρια εξέλιξης και θα συνεχίσει να αναζητεί τέτοιους στο μέλλον προσδοκώντας να συλλέξει τους καλύτερους που είναι και διαθέσιμοι. Οσους δηλαδή παραχωρούνται με λογικά ανταλλάγματα διότι υπάρχουν και πρόεδροι ομάδων που ζητούν τον ουρανό με τα άστρα για ποδοσφαιριστές που ακόμα μετρούν τα πρώτα ποδοσφαιρικά βήματά τους.

Δεν είναι η μοναδική ΑΕΚ που φωνάζει στα λόγια αλλά και αποδεικνύει στα γήπεδα ότι επιστρέφει για να διαδραματίσει ξανά ρόλο πρωταγωνιστικό. Φάση διαρκούς βελτίωσης και βαθμολογικής ανέλιξης στο πρωτάθλημα της Α1 διανύει και εκείνη του μπάσκετ, συνδυάζοντας θέαμα και ουσία. Αν όμως κάποιος με ρωτούσε σήμερα ποια από τις δύο ομάδες έχει αληθινή προοπτική να εξελιχθεί σε δύναμη που θα συγκαταλέγεται διαχρονικά μεταξύ των κραταιών, θα επέλεγα την ποδοσφαιρική. Ακριβώς λόγω του πλάνου και του σχεδίου που έχει καταστρώσει και πιστά ακολουθεί.

Στον αντίποδα η ομάδα του μπάσκετ δείχνει να βιάζεται. Εντός των γηπέδων μαγεύει, όμως το οικοδόμημα άρχισε να αλλάζει μορφή όταν αποκτήθηκαν σπουδαίοι αλλοδαποί παίκτες. Αυτούς που κάνοντας το κομμάτι τους, ξεχωρίζουν σε μία λίγκα η οποία πλέον έχει χάσει κατά πολύ την αίγλη και την ανταγωνιστικότητά της και ανεβάζουν τις αγωνιστικές μετοχές τους προσδοκώντας σε προσφορές και συμβόλαια από ομάδες που την επόμενη σεζόν θα συμμετάσχουν στην Ευρωλίγκα. Κάτι που για την ΑΕΚ σε πρώτη φάση είναι αδύνατο.

Ο χρηματοδότης της μπασκετικής ομάδας Μάκης Αγγελόπουλος προχώρησε στη σύναψη συμβολαίων με αθλητές που βοήθησαν την ΑΕΚ να εκτοξεύσει πολύ γρήγορα το επίπεδό της. Ωστόσο για να δημιουργήσει το σύνολο του μέλλοντος (όπως αυτό που ο Γιάννης Φιλίππου άρχισε να χτίζει το 1995 για να δικαιωθεί με ευρωπαϊκά τρόπαια και το πρωτάθλημα Ελλάδας το 2002) θα πρέπει να γεμίσει το κιτρινόμαυρο ρόστερ με ταλαντούχα παιδιά από τη δική του χώρα. Να δημιουργήσει κορμό ελληνικό και να τον στηρίξει μέχρι να εκτοξευτεί.

Οι ξένοι θα είναι πάντοτε απαραίτητοι. Οι Ελληνες όμως αυτοί που θα απορροφήσουν τους κραδασμούς στα δύσκολα και θα την ωθήσουν προς την κορυφή όταν θα ωριμάσουν, ζώντας επί χρόνια στιγμές μαζί. Χαρές και λύπες. Οι μεγάλες επιστροφές δεν συντελούνται με προσωρινότητες, αντιθέτως οι ομάδες που θέλουν να έχουν συνέχεια διακρίσεων (και όχι απαραίτητα να χτίσουν αυτοκρατορίες) το πετυχαίνουν μέσα από πλάνο για την ανάδειξη του ντόπιου στοιχείου.