Χορεύοντας με τη Βιρτζίνια Γουλφ
Χορογραφώντας το «Elvedon», παράσταση που είναι βασισμένη στα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ, ο Χρ. Παπαδόπουλος ήθελε να φωτίσει τη φθορά που έρχεται ως φυσική συνέχεια της ανθρώπινης ύπαρξης
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
3 λεπτά Εξι σώματα πάνω σε μια σκηνή χορεύουν ακατάπαυστα επί μία ώρα. Ενα πρόγραμμα απαιτητικό – γι’ αυτό και όσο περνάει ο χρόνος, η κίνηση χάνει την αρτιότητά της. Αυτή τη φθορά που έρχεται ως φυσική συνέχεια της ανθρώπινης ύπαρξης ήθελε να φωτίσει ο Χρήστος Παπαδόπουλος χορογραφώντας το «Elvedon» – παράσταση που βασίζεται στα «Κύματα» της Βιρτζίνια Γουλφ.
«Το πείραμα είναι πώς μπορείς να μιλήσεις για τη μοναξιά ή το γήρας χωρίς θεατρική αναγωγή και συναισθηματική προσέγγιση» μας λέει ο δημιουργός της παράστασης – ο οποίος βρίσκεται εδώ και καιρό στο Αζερμπαϊτζάν με την ομάδα του Δημήτρη Παπαϊωάννου, ο οποίος επιμελείται το καλλιτεχνικό πρόγραμμα των Πανευρωπαϊκών Αγώνων.
Εχουν περάσει χρόνια από τότε που ο Παπαδόπουλος διάβασε το μυθιστόρημα της Γουλφ, αλλά θυμάται ακόμη την πρώτη συγκίνηση που του προκάλεσε. Ο κόσμος που γεννήθηκε μέσα από τις σελίδες των «Κυμάτων» είναι, σημειώνει, ένα σύμπαν παράλληλο με εκείνο του Προυστ. Κυρίως σε ό,τι αφορά την περιγραφή και την ανάλυση των προσωπικών στιγμών που όλοι έχουμε ζήσει.
«Μιλάω για εκείνες που πιστεύουμε ότι είναι μοναδικές, αλλά τελικά είναι κοινό βίωμα σε όλους τους ανθρώπους. Ανασύρονται μνήμες και εικόνες της παιδικής ηλικίας τις οποίες νομίζεις ότι έχεις ξεχάσει. Τα μικρά κλάσματα δευτερολέπτου, για παράδειγμα, μόλις ξυπνάς που μοιάζουν ατελείωτα. Το τίποτα και το πουθενά. Ο χώρος και ο χρόνος δεν ανήκουν σε αυτόν τον κόσμο. Και με όσους το μοιράστηκα άκουσα το ίδιο πράγμα: “Το έχω νιώσει κι εγώ”».
ΣΑΝ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ. Η Γουλφ, επισημαίνει ο Χρήστος Παπαδόπουλος, δημιουργεί έναν ρυθμό σαν να ξεκινάει και να μη σταματάει ποτέ, σαν να υπάρχει ένας μετρονόμος.
«Υπάρχει ένας καταιγιστικός ρυθμός από την αρχή μέχρι το τέλος χωρίς στοπ, χωρίς ανάπαυλα. Και φωτίζεται ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος, μέσα από προσωπικές αισθήσεις, συνδέεται με τη μεγάλη εικόνα ενός κόσμου που συνεχώς εξελίσσεται, με το φως και τη φύση. Αυτή η ροή μοιάζει να εντάσσει τη ζωή σε κάτι πολύ μεγαλύτερο.
Σε έναν χρόνο που ρέει ερήμην μας». Είμαστε μέσα στη δίνη της ζωής χωρίς καμία ανάπαυλα, επισημαίνει ο χορογράφος. Αν κάποιος το βλέπει ως κατολίσθηση ή συμφιλιώνεται με αυτό και εναρμονίζεται και προχωράει, έχει να κάνει με το πώς βιώνει τη ζωή του και πώς αντιμετωπίζει κανείς τον χρόνο μέσα σε αυτήν.
«Οσο πιο συμφιλιωμένοι και λιγότερο εγωκεντρικοί είμαστε με αυτό τόσο πιο εύκολα μπορούμε ν’ αποδεχθούμε το τέλος».
ΙΝFΟ
«Elvedon», κάθε Δευτέρα έως τις 30 Μαρτίου στο θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59, Αμπελόκηποι, τηλ. 210-7711.333). Χορεύουν: Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Ερμής Μαλκότσης, Χαρά Κότσαλη, Νώντας Δαμόπουλος, Αλέξανδρος Βαρδαξόγλου, Νάντη Γώγουλου
![[Τραπεζικές ιστορίες] Περιμένοντας τον Ντράγκι](https://www.tanea.gr/app/uploads/2026/11/Default-3-600x400.jpg?v=1794330133)
Google news
