Ωτοβλεψίες

Ανοίγματα. Από το καλοκαίρι που μας πέρασε ξεκίνησαν οι συνεννοήσεις. Για μια διαρκή παρουσία του Εθνικού Θεάτρου, όχι μόνο στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών, του Εθνικού Θεάτρου στον υπέροχο αρχαιολογικό χώρο της Επιδαύρου. Κάπως έτσι είχαν «μεταφραστεί» – από διόλου ευήκοα ώτα – και σε πρόθεση να αναλάβει η πρώτη κρατική σκηνή μόνιμα τη διοργάνωση των Επιδαυρίων. Η αλήθεια, όπως αποδεικνύεται, έχει να κάνει με μια μόνιμη έκθεση του πολύτιμου αρχειακού υλικού και των αμέτρητων κοστουμιών του Εθνικού στην Επίδαυρο, σε μόνιμη – το καλοκαίρι τουλάχιστον – βάση, υπέρ των επισκεπτών και των τουριστών, σε συνεργασία με τους τοπικούς φορείς και την Αρχαιολογική Υπηρεσία, που τα πάνθ’ ορά. Η είδηση είναι ότι με πρόταση του διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη θα αξιοποιηθεί, από αυτό κιόλας το καλοκαίρι (που αναμένεται να σπάσει και ρεκόρ τουριστικά), το κομψό κτίριο διά χειρός – και σχεδίων – του σπουδαίου αρχιτέκτονα Αρη Κωνσταντινίδη στον αρχαιολογικό χώρο ως μόνιμο εκθετήριο του Εθνικού. Με κοστούμια, φωτογραφίες, φιλμάκια, φροντιστηριακό υλικό, πολυμέσα, με άξονα τις ιστορικές – κάποιες και θρυλικές – παραστάσεις του Εθνικού στην αργολική γη.

Για την ιστορία Το «περίπτερο» – εκθετήριο Κωνσταντινίδη θα στήνεται την ώρα που και στο ιστορικό κτίριο Τσίλερ της Αγίου Κωνσταντίνου οι λευκοί – σχεδόν «νοσοκομειακοί» – τοίχοι των χώρων υποδοχής κοινού θα καλύπτονται από στιγμές Ιστορίας. Με φωτογραφικό υλικό από παραστάσεις της περιόδου 1931-2005, μάρτυρα μιας Ιστορίας γραμμένης στο σανίδι. Ακούγεται ότι θα βγουν και προτομές αείμνηστων πρωταγωνιστών, σκηνοθετών και διευθυντών του Εθνικού Θεάτρου στο Τσίλερ. Την ώρα που κοστούμια από το πλουσιότατο βεστιάριο της κρατικής σκηνής, που καταγράφτηκε μεθοδικά τα τελευταία χρόνια, παπούτσια και γοβάκια (από τα κοντά 6.000 ζευγάρια που βρίσκονται στις αποθήκες!), αντικείμενα φροντιστηρίου, ζώνες, περούκες κ.λπ. θα οργανώνουν έναν ακόμη «τουριστικό» εκθεσιακό χώρο στο νεοαποκτηθέν Σχολείον της Ειρήνης Παπά, που αποτελεί και τη βασική θερινή σκηνή του Εθνικού. Μιλάμε για ενότητες εκθέσεων, με ιστορικά κοστούμια και αντικείμενα και φωτογραφίες (π.χ. της Μαρίκας Κοτοπούλη, της Κατίνας Παξινού, του Αιμίλιου Βεάκη κ.λπ.), που θα εναλλάσσονται σε περιοδικές ενότητες. Για το θεατρόφιλο κοινό και τους τουρίστες, καθώς φαίνεται ότι θα προβληθεί και προς την πλευρά των τουρ οπερέιτορ η τριπλή (Επίδαυρος, Τσίλερ, Σχολείον) εκθεσιακή δράση. Μπορεί δε να ακούγονται κραυγές στα άδυτα του Εθνικού από κάποιους συνδικαλιστές που απαιτούν να μετέχουν στα του προϋπολογισμού (κι ας μην είναι όχι απλώς μείον, αλλά να έχει και ένα πλεόνασμα λίγων εκατομμυρίων ευρώ το ταμείον), όμως η δραστηριότητα δεν φαίνεται να σταματά εκεί, ενόψει – τουριστικότατου – καλοκαιριού. Στο Σχολείον θα στηθεί και ένα θερινό σινεμά, ενώ στην κλειστή σκηνή του ετοιμάζονται παραστάσεις, θερινές, όπως και στο ανοιχτό του θέατρο (όπου το καλοκαίρι παρουσιάστηκαν οι «Βάτραχοι» του Αριστοφάνη). Εκεί φαίνεται ότι θα δούμε τελικά την παράσταση «Τω αγνώστω τραγωδώ» του Λάκη Λαζόπουλου (φωτογραφία), που πέρυσι είχε ξεσηκώσει μίνι θύελλες όταν μπήκε στο ρεπερτόριο και τελικά είχε αναβληθεί με το αιτιολογικό της «πνευμονίας» του λαρισινού κωμικού. Φέτος, οι περιπέτειες ενός θιάσου τραγωδίας, με καλά όπως ακούγεται ονόματα (θα τα αναφέρουμε όταν πέσουν οι τελικές υπογραφές), θα φτάσουν στη θερινή σκηνή του Σχολείου.

Συμπράξεις. Και αυτό ενώ το Εθνικό έχει ήδη στην – αποκλειστική – διάθεσή του ένα νέο (ή μάλλον παλιό και «χαμένο») οίκημα, εκείνο του Rex στην Πανεπιστημίου, που πέρασε οριστικά με δικαστικές αποφάσεις στον αρχικό του κάτοχο, ήτοι την πρώτη κρατική σκηνή. Εξού και η ακύρωση της κατά Κωνσταντίνο Ρήγο «Εντα Γκάμπλερ», που ετοίμαζε ιδιώτης παραγωγός ο οποίος είχε ενοικιάσει τον κεντρικό θεατρικό χώρο από τον μέχρι τώρα – ιδιώτη – νομέα του, που δεν δικαιώθηκε δικαστικά. Εκεί ξεκινούν ήδη οι πρόβες για την καλοκαιρινή παράσταση περιοδείας, τις επιδαύριες «Τρωάδες», σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη, με την Καρυοφυλλιά Καραμπέτη – Εκάβη, όπως έχουμε ξαναγράψει. Εκεί όμως θα στηθεί και η ανανεωμένη Παιδική Σκηνή του Εθνικού, παράλληλα με τη λειτουργία της Σκηνής Κοτοπούλη. Και όλα αυτά ύστερα από μια πρόχειρη ανακαίνιση και κυρίως αποκατάσταση από τη μέχρι τώρα λειτουργία (πλην τελευταίων μηνών) του Rex ως «καμπαρέ – μπουζουξίδικου». Αν αυτά όλα δεν είναι διεύρυνση – έστω σε επίπεδο χώρων και δράσεων -, τι είναι άραγε;