«Επιχείρηση χιπ-χοπ» στα ντοκιμαντέρ

Στους δύσκολους καιρούς για τη μυθοπλασία, το ντοκιμαντέρ δείχνει να γνωρίζει μεγάλη άνθηση. Αυτό τουλάχιστον φαίνεται από το διευρυμένο και πολυσυλλεκτικό πρόγραμμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που παρουσιάστηκε χθες στο σύνολό του. Στη 17η διοργάνωση – από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου – θα παρουσιαστούν περισσότερες από 160 παραγωγές από ολόκληρο τον κόσμο σε 12 διαφορετικές κατηγορίες. Η αυλαία του φεστιβάλ ανοίγει την Παρασκευή 13 Μαρτίου με το ντοκιμαντέρ «Επιχείρηση χιπ-χοπ» του Μπριν Εβανς. Η ταινία αφηγείται την περιπέτεια μιας ομάδας ηλικιωμένων χορευτών χιπ-χοπ από τη Νέα Ζηλανδία που προετοιμάζεται για το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Χιπ-Χοπ στο Λας Βέγκας και, προφανώς, υπόσχεται δυνατές συγκινήσεις.

Στα highlights του υπόλοιπου προγράμματος ανήκουν τα ντοκιμαντέρ «Μίλαντ, ο πλανήτης μου» του Μενέλαου Καραμαγγιώλη και το «Είμαστε Τσιγγάνοι» της Μαρίνας Δανέζη που καταπιάνονται με τα προβλήματα των μεταναστών και των Ρομά αντιστοίχως. Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει η δουλειά του Βασίλη Λουλέ «Πέρασα κι εγώ από κει κι είχα παπούτσια από χαρτί», όπου λαϊκοί παραμυθάδες της  περιφέρειας διηγούνται λαϊκές ιστορίες και παραμύθια που διασώζονται μόνο στην προφορική παράδοση. Σε διαφορετικό κλίμα, το ντοκιμαντέρ «Καλιαρντά» της Πάολας Ρεβενιώτη που καταγράφει την ιστορία της αργκό των ομοφυλοφίλων στη χώρα μας από τη δεκαετία του 1940 έως το 1980.

      

ΜΟΥΣΙΚΗ ΚΑΙ ΠΟΡΝΟΣΤΑΡ. Στην κατηγορία των μικρών αφηγήσεων, ιδιαίτερο είναι το περιεχόμενο του ντοκιμαντέρ «Μάνα» της Βάλερι Κοντάκος που στήθηκε γύρω από την ιστορία των πρωτεργατριών του Λυρείου Παιδικού Χωριού που περιθάλπουν παραμελημένα και κακοποιημένα παιδιά. Αντίθετα, το «Ψ» της Καλλιόπης Λεγάκη αναδεικνύει τη σκληρή κατάσταση στον χώρο της ψυχικής υγείας μέσα από τις εξομολογήσεις ασθενών που πάσχουν από ψυχικές ασθένειες.

Η ιστορία της δραστήριας αρχαιολόγου Γεωργίας Καραμήτρου που προσπαθεί να σώσει έναν μεγάλο αρχαιολογικό χώρο στη Δυτική Μακεδονία κάνει το ντοκιμαντέρ του Κίμωνα Τσακίρη «Η αρχαιολόγος» να ξεχωρίζει στην κατηγορία των πορτρέτων. Οπως και το έργο του Παναγιώτη Ευαγγελίδη «La vida pura» που αποτυπώνει την καθημερινότητα ενός πορνοστάρ από τη Βαρκελώνη.

Η ανθρωπογραφία της ανεξάρτητης μουσικής σκηνής της Αθήνας το 1980 αναδεικνύεται μέσα από τον φακό του Μιχάλη Καφαντάρη στο «Εδώ δεν υπάρχει άσυλο». Στο ίδιο πλαίσιο ανήκουν και οι χορεύτριες του χιπ-χοπ, πρωταγωνίστριες του ντοκιμαντέρ «Τα θηλυκά είναι εδώ» της Ναταλίας Κουτσουγέρα που παλεύουν μέσα στον ανδροκρατούμενο χώρο.

INFO
Το 17ο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης θα πραγματοποιηθεί από τις 13 έως τις 22 Μαρτίου, στις αίθουσες Ολύμπιον, Παύλος Ζάννας, Τζον Κασσαβέτης, Σταύρος Τορνές, Φρίντα Λιάππα και Τώνια Μαρκετάκη