[Κραυγές και ψίθυροι] Τζι Αϊ Τζο ή Τζιχάντι Τζον;

Μου έλεγαν κάποιοι σημειολόγοι της διαφήμισης ότι ο ήχος του φθόγγου «τζ», όπως και του γράμματος λάμδα, έχει, σε όλες τις γλώσσες, μια σχεδόν μεταφυσική επικοινωνιακή δύναμη. Γι’ αυτό χρησιμοποιείται συχνά σε ονομασίες και μάρκες προϊόντων. Είχε λοιπόν και αυτό το στοιχείο ο Τζιχάντι Τζον που στοίχειωσε τις τελευταίες ημέρες τα διεθνή μίντια. Ως ο δήμιος των τζιχαντιστών αλλά με διαδικασίες και πρακτική λες και ήταν ο νικητής του X-Factor, ο ήρωας ενός καινούργιου video game ή το πουλέν της Μάντσεστερ Γουνάιτεντ. Και ο 27χρονος σήμερα Μοχάμεντ Εμουάζι ποδόσφαιρο στη Μάντσεστερ ήθελε να παίζει όταν μικρός φοιτούσε σε σχολείο της Βρετανίας. Το μάθαμε κι αυτό όπως επίσης ότι ήταν ευγενικό παιδί, ο μπαμπάς του εργαζόταν ως οδηγός, έβλεπε στην τηλεόραση τους Σίμσονς και αθλητικά κανάλια, του άρεσαν τα τσιπς. Και ότι στα 13 του, το αγαπημένο του βιβλίο είχε τίτλο «Πώς να σκοτώσεις ένα τέρας». Ετοιμος για να γίνει καρτούν, παιχνίδι, ίσως και λαμπάδα το Πάσχα. Κάτι σαν τους Τζι Αϊ Τζο.

Πρόκειται για την απόλυτη εξοικείωση με τον τρόμο. Και δεν εννοώ ότι «Τα παιδικά χρόνια του Τζιχάντι Τζον» θα τον κάνουν συμπαθή. Απλώς θα ξεχνάμε όλο και συχνότερα ότι οι αποκεφαλισμοί δεν είναι σκηνές από το «V for Vendetta». Από μία άποψη αυτό είναι μία νίκη της δυτικής ιδεολογίας της εμπορευματοποίησης ενάντια στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Μόνο που οι νικητές σε αυτή την περίπτωση είναι τα τραγικά θύματα της νίκης τους.