[Διαστάσεις] Ανήκομεν (ευτυχώς) εις την Δύσιν

Οι ρώσοι τουρίστες είναι ευπρόσδεκτοι στην Ελλάδα. Είναι βέβαια φωνακλάδες και μερικές φορές μεθούν άσχημα με τη βότκα, κατά τα άλλα όμως κάνουν καλή παρέα και διακρίνονται από μια γοητευτική μελαγχολία. Εξίσου ευπρόσδεκτες θα ήταν και οι ρωσικές επενδύσεις αν δεν συνοδεύονταν από την απαίτηση να αναθεωρηθεί ο γεωστρατηγικός προσανατολισμός της χώρας.

Τέτοιοι όροι δεν συνοδεύουν τις κινεζικές επενδύσεις, εξού και ο Πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ξεπέρασε τις αρχικές του επιφυλάξεις και τάσσεται πλέον αναφανδόν υπέρ της ελληνοκινεζικής συνεργασίας στους τομείς των μεταφορών, των σιδηροδρομικών συνδέσεων και του τουρισμού. Γενική είναι άλλωστε η πεποίθηση ότι με την COSCO έχει γίνει πολύ καλή δουλειά στο λιμάνι του Πειραιά. Αν επιπλέον ο Πρωθυπουργός θεωρεί, όπως είπε τις προάλλες, ότι οι δύο χώρες έρχονται πιο κοντά επειδή ο κινεζικός λαός έδωσε έναν αγώνα κατά της αποικιοκρατίας και ο ελληνικός λαός δίνει μάχη για εδραίωση της λαϊκής κυριαρχίας, εμάς μας περισσεύει.

Μέχρι εκεί, όμως. Η Ελλάδα δεν είναι, ευτυχώς, μια χώρα όπου ένας αντίπαλος της κυβέρνησης μπορεί να δολοφονηθεί εν ψυχρώ επειδή απειλεί να φέρει στο φως δυσάρεστες αποκαλύψεις. Ούτε είναι, ευτυχώς, μια χώρα που μπορεί να καταδικάσει σε μακρόχρονη φυλάκιση έναν βραβευμένο συγγραφέα της επειδή υπέγραψε ένα κείμενο με το οποίο ζητούσε περισσότερες ελευθερίες. Οσο κι αν κάποιοι ανιστόρητοι θεωρούν ότι η δημοκρατία αποκαταστάθηκε στη χώρα μας το 2015 και όχι το 1974, το ελληνικό κράτος δικαίου δεν είχε ούτε έχει οποιαδήποτε σχέση με το ρωσικό ή με το κινεζικό. Κανείς έλληνας «διαφωνών» δεν μπορεί να έχει την τύχη του Μπορίς Νεμτσόφ ή του Λιου Σιαομπό. Γιατί; Την απάντηση την έδωσε ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με μια ιστορική του φράση το 1976: επειδή «η Ελλάς, πολιτικά, αμυντικά, οικονομικά, πολιτισμικά, ανήκει εις την Δύσιν».

Εναν χρόνο μετά, βέβαια, ο Ανδρέας Παπανδρέου αντέταξε ότι προτιμούσε η Ελλάδα να ανήκει στους Ελληνες. Το σύνθημα αυτό δεν είχε τότε ιδιαίτερο νόημα εκτός από το να ξεσηκώνει τα πλήθη. Κάτι ανάλογο συμβαίνει και σήμερα. Ομως δεν ασκούν τα πλήθη πολιτική.