Οταν κοιτάς από ψηλά

Ο αστικός ιστός της Αθήνας, όπως αυτός αναπτύσσεται και κερδίζει – ή μήπως κατατρώγει; – έδαφος, είναι το κοινό πεδίο στο οποίο δύο φωτογράφοι αναπτύσσουν διάλογο μέσα από τα φωτογραφικά έργα τους σε μια αναζήτηση των ορίων της ίδιας της πόλης. Επιχειρούν να απεικονίσουν το φαινόμενο της πρωτεύουσας (ως προβολή της ελληνικής πόλης) που συνεχώς αυξάνεται, απλώνοντας τον ιστό της, υπερβαίνοντας φυσικά και τεχνητά όρια και κρύβοντας τον κακοπαθημένο πυρήνα της μέσα σε μια θάλασσα από συνεχείς επεκτάσεις κατασκευών με οπλισμένο σκυρόδεμα.

Ο Νίκος Μάρκου και ο Γιώργης Γερόλυμπος βάζουν στο μάτι (με την καλή έννοια) την Αθήνα και τη φωτογραφίζουν σχεδόν από τα ίδια σημεία.

Οι δουλειές τους, χαρακτηριστικά δείγματα των οποίων συνθέτουν την έκθεση φωτογραφίας «Μεγά-πολις: στα όρια», εξελίσσονται παράλληλα και σχεδόν ταυτόχρονα. Σαν ελεύθεροι σκοπευτές σημαδεύουν από εξάρσεις του γεωφυσικού ανάγλυφου του Λεκανοπεδίου, για παράδειγμα από τον Λυκαβηττό, την Ακρόπολη, τα Τουρκοβούνια, τον Υμηττό. «Διαπραγματευόμαστε το ίδιο πράγμα: τη γιγάντωση της πόλης στην οποία ζούμε με ό,τι αυτό συνεπάγεται, αλλά με διαφορετική προσέγγιση» εξηγούν οι δύο φωτογράφοι.

ΔΥΟ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ. Η ματιά του Νίκου Μάρκου είναι πιο ανοιχτή σε σχέση με εκείνη που έχει επιλέξει ο Γερόλυμπος. Τα κάδρα του πρώτου έχουν ορίζοντα και ο ίδιος εξηγεί την επιλογή του: «Είναι μια συνηθισμένη πρακτική που κάνουμε σχεδόν όλοι μας όταν απομακρυνόμαστε από τον πυρήνα της πόλης και βρισκόμαστε σε απόσταση από αυτήν και σε σημείο από το οποίο έχουμε πανοραμική θέα. Τότε το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να εντοπίσουμε το σπίτι μας». Μια πρακτική που έχει και μια άλλη διάσταση. «Βγαίνω έξω από την πόλη και επιστρέφω σε αυτήν για να τη δω με άλλο μάτι, να δω τι με περιτριγυρίζει. Ψάχνω να δείξω το καλό πρόσωπό της».

Στον αντίποδα, ο Γερόλυμπος δημιουργεί φωτογραφικές ψηφίδες. Με επιρροές από το κίνημα New Topographics που αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ στα μέσα της δεκαετίας του 1970 και άνοιξε τη μεγάλη συζήτηση του τι ακριβώς είναι αστικό τοπίο ξαναγράφοντας τους κανόνες της φωτογραφίας τοπίου, εστιάζει στο αλλοιωμένο από τον άνθρωπο τοπίο και κοιτάζει το θέμα του με αντικειμενικότητα όπως λέει, φροντίζοντας να απαλείψει όσο είναι εφικτό την υποκειμενική ματιά. «Σαν να κοιτώ την πόλη μέσα από μικροσκόπιο» σημειώνει ο φωτογράφος. Καθένας εκθέτει τέσσερις φωτογραφίες – θα μπορούσαν να θεωρηθούν παραλλαγές σε ένα θέμα – οι οποίες συνθέτουν το πρόσωπο της πρωτεύουσας, σε μια προσπάθεια να αφηγηθούν την ιστορία της όπως αυτή εξελίσσεται, αποφεύγοντας να ωραιοποιήσουν ή να καλύψουν τις ατέλειές της.