«Και η τηλεόραση δουλειά μου είναι»

ι φετινές υποψηφιότητες για το βραβείο Χορν μπορεί ακόμα να μην έχουν ανακοινωθεί, ο Γιώργος Χρυσοστόμου, όμως, γνωρίζει ότι σύντομα θα πρέπει να βγάλει από την τραπεζική θυρίδα τον χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν – τον κέρδισε πέρυσι για την ερμηνεία του στο προπέρσινο «Μίστερο Μπούφο» (σκηνοθεσία Θ. Μοσχόπουλου) – και να τον παραδώσει στον φετινό νικητή. «Ευτυχώς δεν μου ζητάνε πίσω τις 3.000 ευρώ. Και να τα ήθελαν, βέβαια, έχουν εξαφανιστεί» λέει ο 34χρονος ηθοποιός που, παρά τη χιουμοριστική του διάθεση, δεν κρύβει τη μελαγχολία που νιώθει για τη διαδικασία του αποχωρισμού. «Την προσπερνώ. Δεν της δίνω και πολλή σημασία. Δεν έχω χρόνο άλλωστε για τέτοια» εξηγεί.

Πράγματι, η έλλειψη χρόνου είναι σταθερό κομμάτι της καθημερινότητάς του. Ανάμεσα σε ζωντανές εμφανίσεις με τους Αγαμους Θύτες, σε μουσικές που ο ίδιος παίζει μια φορά την εβδομάδα στο Μπρίκι στο Παγκράτι και στον ρόλο του αλήτη Λίλιομ που υποδύεται στην ομώνυμη παράσταση του θεάτρου Πόρτα έχει προσθέσει στο πρόγραμμά του και πολύωρες πρόβες για το «Mojo» («Μότζο»). Την παράσταση του Τζεζ Μπάτεργουρθ που γεννήθηκε ύστερα από κουβέντα με τον Μάλκολμ ΜακΛάρεν, μέντορα των Sex Pistols, για τη σύγκρουση του πρώιμου ροκ με το οργανωμένο έγκλημα τη δεκαετία του 1950 στο Σόχο του Λονδίνου.

Στο «Λίλιομ» και στο «Μότζο» μεταμορφώνεστε σε κακό αγόρι. Σε έναν αλαζόνα κράχτη του Λούνα Παρκ και σε έναν γκάνγκστερ που θα ήθελε να είναι βαθιά χωμένος στον υπόκοσμο.

Και οι δυο τους είναι συμπαθητικοί επειδή είναι βαθιά άνθρωποι. Παρότι οι κινήσεις τους δεν είναι αλτρουιστικές είναι ειλικρινείς με τις αδυναμίες τους. Παραδέχονται ότι είναι άνθρωποι, δεν το παίζουν κάτι άλλο.

Εσείς είστε ειλικρινής με τις αδυναμίες σας;

Εχω και εγώ κακή πλευρά, την οποία φέτος ξορκίζω μέσα από τις παραστάσεις. Παρότι πονάει πολύ, εγώ δεν φοβάμαι να δείξω την κακή μου πλευρά. Δεν είμαι του καβγά, δεν γουστάρω τους τσαμπουκάδες. Συχνά όμως είμαι αγενής, έχω νεύρα και ξεσπάω εκεί που δεν πρέπει. Σε ακόμα πιο σημαντικές στιγμές έχει τύχει να προδώσω φίλους μου επειδή μου τη βίδωσε ένα πρωί. Δεν λέω, βέβαια, «παιδιά, εγώ είμαι έτσι και σε όποιον αρέσει». Παραδέχομαι τα αρνητικά μου, με πονάνε και θέλω λίγο να τα αλλάξω. Είμαι σε αυτή τη φάση τώρα. Το δουλεύω 3-4 χρόνια γιατί με ζορίζει πολύ η ψυχή μου. Δεν είμαι ούτε 18 ούτε 25, όταν πουλούσα το πρόβλημά μου για γοητεία.

Στην τηλεόραση, πάντως, το κοινό σας γνώρισε μέσα από τους «άκακους» ρόλους σας στο «L.A.P.D.» και στους «Singles». Σας ενοχλεί που κάποιοι θυμούνται με μεγαλύτερη ευκολία την τηλεοπτική σας παρουσία παρά τη θεατρική;

Οχι. Γιατί και η τηλεόραση δουλειά μου είναι.

Η τηλεοπτική αναγνώριση, επομένως, είναι ένα είδος βραβείου για εσάς;

Σαφώς. Αν και έχουν περάσει τόσα χρόνια από αυτές τις σειρές, ακόμα με γνωρίζουν στον δρόμο και μου μιλάνε για σκηνές που τους άρεσαν. Αυτό σημαίνει ότι τους άρεσε ο ρόλος. Αρα εγώ έκανα καλά τη δουλειά μου. Δεν τους έμεινα στο μυαλό ως κάποιος που γενικά παίζει στην τηλεόραση. Το γεγονός ότι με σταμπάρισαν και έρχονται να με δουν στο θέατρο για μένα είναι βραβείο.

Τηλεόραση θέλετε να ξανακάνετε;

Θέλω πολύ αλλά περιμένω κάτι να με ιντριγκάρει. Να με κερδίσει. Θέλω να κάνω κάτι και να αφοσιωθώ. Να μην κάνω ξεπέτα. Μετά το «L.A.P.D.» ήρθε ένα κύμα προτάσεων που ήταν το ίδιο πράγμα και κατόπιν ένα άλλο για ρόλους του τύπου «γενικά να υπάρχεις».

Από τη μία θέλετε να επιστρέψετε, από την άλλη όμως έχετε δηλώσει ότι θεωρείτε την τηλεόραση φορέα τοξικότητας. Τι θα πρέπει να αλλάξει;

Σίγουρα δεν θα μπω εγώ μέσα να την καθαρίσω. Πιστεύω όμως ότι το κομμάτι των ειδήσεων και της ψυχαγωγίας είναι το πιο τοξικό, γιατί αναλώνεται σε πράγματα που δεν έχουν σημασία. Εκεί δηλαδή που το βράδυ βλέπεις ειδήσεις, έρχεται την επόμενη μέρα το ψυχαγωγικό κομμάτι που λέει «παιδιά, ξεχάστε τα όλα, η ζωή είναι μια μούρλια».

Τους ρόλους τους αντιμετωπίζετε πάντα με την ίδια ευθύνη;

Ναι, απλώς πλέον έχω λιγότερο τρόμο από ό,τι παλαιότερα. Τους ρόλους τους αντιμετωπίζω όπως ένας τεχνίτης το ξύλο του. Τους αποσυναισθηματοποιώ. Παλαιότερα ήμουν πιο μπλεγμένος μέσα σε αυτούς και κουβαλούσα όλη μέρα το πρόβλημα του ρόλου που δεν έβγαινε όπως έπρεπε.

Η τεχνική αυτή δεν οδηγεί στη μανιέρα;

Οχι. Ισα ίσα, σε βγάζει ακριβώς από αυτή. Σε βγάζει από την ευκολία, από τα σίγουρα.

Στο Κέντρο ζείτε από ανάγκη ή από άποψη;

Από άποψη. Είχα πολλές ευκαιρίες να ζήσω παραέξω αλλά το αγαπώ το κέντρο. Από το 2002 μέχρι σήμερα έχω ζήσει στα Κάτω Πατήσια, στην Κυψέλη, στα Εξάρχεια και τώρα στο Μεταξουργείο. Δεν μπορώ πολύ την ησυχία. Και με τόσους οίκους ανοχής στον πεζόδρομό μου, καταλαβαίνεις πως η γειτονιά βράζει! Με βολεύει πολύ και στη δουλειά, όμως. Σχεδόν όλα τα θέατρα είναι εδώ τριγύρω.

Τι είναι αυτό που σας κρατάει ξύπνιο μέχρι το πρωί;

Το γεγονός ότι δεν μπορώ εδώ και δέκα χρόνια να κοιμηθώ σερί για πάνω από μισή ώρα με σαράντα λεπτά. Ηρθε όμως η ώρα να το φροντίσω και αυτό.

INFO
«Mojo» στο Θέατρο Πόρτα (Μεσογείων 59, τηλ. 210-7711.333) από αύριο 28/2 και κάθε Τετάρτη στις 20.00, Σάββατο στις 21.15 και Κυριακή στις 22.00. Μετάφραση-σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος. Ερμηνεύουν οι: Ηλίας Μουλάς, Αργύρης Ξάφης, Γιώργος Παπαγεωργίου, Αλέξης Φουσέκης, Αλέξανδρος Χρυσανθόπουλος, Γιώργος Χρυσοστόμου.