Οσοι περνούν κλαδεύουν και κάτι

Ο φίλος μου ο Σαράντος έχει ένα κόλλημα: απεχθάνεται και λατρεύει ταυτόχρονα τις μουριές! Αγαπάει να βλέπει τα δένδρα που στολίζουν τους περισσότερους αθηναϊκούς δρόμους να πρασινίζουν την άνοιξη και να κρατούν το πράσινο μέχρι τα μέσα του φθινοπώρου, αλλά ούτε ματιά ρίχνει σαν κλαδευτούν και γυμνωθούν, τον τρομάζει η ασχήμια τους. Πραγματικά η εικόνα μιας κλαδεμένης μουριάς θυμίζει κακιά μάγισσα του παραμυθιού.

Μια «κλαδεμένη μουριά» είναι ο ΠΑΟΚ.

Η ομάδα της Θεσσαλονίκης μπήκε φορτωμένη με το πράσινο της αισιοδοξίας στα κλαριά του και 20 ημέρες μετά του Αγίου Τρύφωνα (1η Φεβρουαρίου, ημέρα σημαδιακή για το κλάδεμα – κυρίως των αμπελιών) είναι πια κούτσουρο-σκιάχτρο μετά τα συνεχή και ανελέητα βαθμολογικά κλαδέματα από τους αντιπάλους του.

Το παράδοξο: ο Ολυμπιακός, ο βασικός αντίπαλος του Δικεφάλου, ήταν η ομάδα που δεν κατάφερε να τον νικήσει· ηττήθηκε μάλιστα σε έναν οριακό αγώνα στο Φάληρο!

Ε, και; Στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν υπάρχει μόνο ο Ολυμπιακός, υπάρχουν και οι ομάδες οι «εν δυνάμει Ολυμπιακοί»!

Γιατί, καλοί είναι οι εύκολοι αφορισμοί του τύπου «ο αγιορείτης και οι εμμονές του οδήγησαν τον ΠΑΟΚ εδώ που βρίσκεται», αλλά ας μην ξεχνάμε κάποιες βασικές παραμέτρους. Οι ομάδες της περιφέρειας αντιμετώπισαν τον ΠΑΟΚ αγωνιζόμενες σαν να ήταν Ολυμπιακοί· με το πάθος του αυτοκράτορα που απειλείται ο θρόνος του, με τη δύναμη και την εξαλλοσύνη του υπηρέτη που βλέπει να κινδυνεύει το βιoς του αφέντη του. Η Ξάνθη, για παράδειγμα, άρπαξε ένα ξεγυρισμένο 0-0 την περασμένη Δευτέρα από τον Πλατανιά στην έδρα της: τα βαθιά επισφαλή Πηγάδια για κάποιους, τα στεγνά και ακίνδυνα για κάποιους άλλους. Η Ξάνθη σχεδόν εξευτέλισε τον ΠΑΟΚ στη μεταξύ τους αναμέτρηση, όπως το ίδιο είχε κάνει και στον «μισητό» Παναθηναϊκό εντός και εκτός έδρας. Οι Τριπολιτσιώτες, που επίσης πόνεσαν τους Θεσσαλονικείς, δεν μπόρεσαν να κάνουν το ίδιο με τους Πειραιώτες, αφού μονομαχούσαν με στομωμένη Σπάθα.

Ο ΠΑΟΚ κατέθεσε μέρος των αποθεματικών δυνάμεων που κρατούσε για τα ντέρμπι, στην Τούμπα, προκειμένου να μαζέψει βαθμούς από ομάδες που με άλλον αντίπαλο εξέφραζαν διαθέσεις για μια ελαφρά προπόνηση.

Ο ΠΑΟΚ σαν πρόβαλε κεφάλι στην κορυφή έγινε δυνητικά ο αντίπαλος, ο περιβαλλόμενος από το κλέος τού προελαύνοντος και συνεπώς ο απόλυτος στόχος ακόμη και της ταπεινής Καλαμαριάς, που τον πέτυχε στο Κύπελλο και του προξένησε ζημιά ανεπανόρθωτη, όπως έδειξε η συνέχεια του θεσμού.

Εύκολος στόχος πάντα ο προπονητής, όταν η ομάδα βαθμολογικά φυλλορροεί. Η εντολή «κλαδέψτε τον Αναστασιάδη» θα ήταν η αναμενόμενη και η πιο προβλέψιμη κίνηση της εποχής· δεν εδόθη τέτοια διαταγή και ο ΠΑΟΚ συνεχίζει να υπομένει τους βαρδάρηδες υπό την σκέπη της Παναγιάς, για την ώρα.

Και κάτι τελευταίο: ο κατ’ εξοχήν υπεύθυνος ή – ας το μαλακώσουμε λίγο – ίσως ο κορυφαίος των υπευθύνων του ανηλεούς κλαδέματος του ΠΑΟΚ δεν είναι ούτε ο Αναστασιάδης ούτε ο Σαββίδης ούτε ο Βρύζας. Είναι ο κόσμος του, ο φανατικός, ο παράλογα και συμπλεγματικά απαιτητικός, είναι ο «ημιμαθής γεωπόνος» που μακελεύει το δέντρο πριν καλά καλά αρχίσουν τα πρωτοβρόχια.

Καλή άνοιξη, λοιπόν!