ΒΑΣΤΑ, ΑΔΩΝΗ!

Καθώς ολοκληρώνεται με έναν δύσκολο συμβιβασμό η διαπραγμάτευση της νέας κυβέρνησης με τους δανειστές, κάποια συμπεράσματα είναι προφανή. 

Πρώτον, αποδείχθηκε πέραν πάσης αμφιβολίας ότι η διαπραγμάτευση δεν είναι θέμα προσώπων ή πολιτικής από την ελληνική πλευρά. Οι δανειστές διαθέτουν όλα τα εργαλεία για να στραγγαλίσουν οικονομικά τη χώρα – και σε κάθε γύρο παζαριού η απειλή του Grexit γίνεται για ορισμένους πειρασμός.

Δεύτερον, ο συμβιβασμός με τους δανειστές δεν είναι στιγμιαίος. Προϋποθέτει την ψήφιση – και την εφαρμογή – ρυθμίσεων με πολιτικό κόστος, ειδικά για τα κόμματα του σημερινού κυβερνητικού συνασπισμού. Αλλωστε το ζητούμενο δεν ήταν η αποφυγή του Grexit, αλλά η έξοδος από την κρίση και τα Μνημόνια.

Στο πλαίσιο αυτό η κυβέρνηση δεν πρέπει να ακολουθήσει τον μοναχικό δρόμο των προκατόχων της. Ο Γιώργος Παπανδρέου είχε απέναντι όλο το πολιτικό σύστημα, όπως και η κυβέρνηση των Αντώνη Σαμαρά και Βαγγέλη Βενιζέλου. Και στις δύο περιπτώσεις το πολιτικό κόστος υπήρξε δυσβάστακτο – και τα αποτελέσματα είναι γνωστά. 

Ο ΣΥΡΙΖΑ – παρά το βεβαρημένο παρελθόν του στο πεδίο των συναινέσεων – έχει τώρα κάθε λόγο να επιδιώξει ευρύτερες συμφωνίες με τα υπόλοιπα κόμματα του συνταγματικού τόξου. 

Οι εκλογές τελείωσαν, ο πρώτος διαπραγματευτικός κύκλος επίσης. Νέα προσφυγή στις κάλπες ή δημοψήφισμα θα προκαλούσε τρομερή αναστάτωση στην οικονομική ζωή της χώρας και θα μεγάλωνε το δεδομένο δημοσιονομικό πρόβλημα. Απαιτείται επομένως ηρεμία, ψυχραιμία και συναινέσεις. 

Υστερα από πέντε χρόνια Μνημονίου, τα πάντα είναι φανερά στους πολίτες – οι οποίοι δεν ξεγελιούνται πια με τον στείρο δικομματισμό και την επίρριψη των ευθυνών στους «προηγούμενους». Ο κ. Τσίπρας είχε δηλώσει κάποτε ότι θα συμμαχούσε ακόμα και με τον διάβολο για να υπερασπιστεί τα λαϊκά συμφέροντα. Τον κ. Γεωργιάδη, πάντως, τον λένε Αδωνη.