Πάντα δημοσιογράφος

Δεν είναι εύκολο να θυμηθεί κανείς από πότε ο Θοδωρής Μιχόπουλος βρίσκεται στις τάξεις της Αριστεράς και του ΣΥΡΙΖΑ. Ολοι οι «σύντροφοι» τον θυμούνται από τις σελίδες της εφημερίδας «Εποχή», όπου έγραφε μέχρι πρόσφατα.

Οι νεότεροι τον γνωρίζουν καλά από τη μικρή δημοσιογραφική πιάτσα, αφού κράτησε για πολλά χρόνια θέσεις-κλειδιά στον σχεδιασμό των τηλεοπτικών ειδήσεων και όχι μόνο. Οι παλαιότεροι γνωρίζουν ότι η πορεία του στην πολιτική και στη δημοσιογραφία άρχισε το 1975, όταν εντάχθηκε στο ΚΚΕ εσωτερικού και έγραφε στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση». Το 1979 μετακόμισε στις σελίδες της «Αυγής» και αργότερα της «Πρώτης». Στη συνέχεια έγραφε στον «Ταχυδρόμο», μέχρι να μπει στον μαγικό κόσμο της τηλεόρασης.

Και εκεί, όμως, ο Μιχόπουλος, αν και επιτελικό στέλεχος, φρόντιζε πάντα να κάνει τη δουλειά του και να μένει μακριά από την όποια δημοσιότητα. Το 1989 έγινε αρχισυντάκτης ειδήσεων στην τότε ΕΤ2. Αυτό μέχρι το 1993, όταν μετακόμισε στον Σκάι. Εκεί δεν έμεινε πολύ. Το 1994 έκανε μεταγραφή στον ANT1, όπου παρέμεινε ως αρχισυντάκτης ειδήσεων μέχρι το 2000. Στη συνέχεια μετακόμισε στο Star. Το 2005 έκανε την τελευταία του μεταγραφή στην ΕΡΤ, όπου πάλι θα έχει επιτελική θέση. Ο Μιχόπουλος καθιέρωσε δημοσιογραφικά την Πόπη Τσαπανίδου, όταν ανέλαβε την αρχισυνταξία στην πρωινή της εκπομπή στην ΕΡΤ. Πάντως πρόλαβε να φύγει πριν κλείσει η Δημόσια Ραδιοτηλεόραση, αφού τον Νοέμβριο του 2011 βγήκε στη σύνταξη. Τούτων δοθέντων, την ΕΡΤ τη γνωρίζει καλά και ως insider ξέρει τι μπορεί και τι δεν μπορεί να κάνει.

Πάντα Αριστερά. Παρά τα εξαντλητικά ωράρια εργασίας, την ενασχόληση με τα της Αριστεράς όχι μόνο δεν την άφησε στη διάρκεια της δημοσιογραφικής του διαδρομής, αλλά μπήκε πιο ενεργά στα πράγματα. Οταν η διάσπαση του ΚΚΕ εσωτερικού φέρνει την ΕΑΡ και την ΑΑ (Ανανεωτική Αριστερά που κατόπιν μετονομάστηκε σε ΑΚΟΑ – Ανανεωτική Κομμουνιστική Αριστερά) θα γίνει το 1988 ένα από τα ιδρυτικά μέλη της εφημερίδας «Η Εποχή». Σημειωτέον ότι αρθρογραφούσε μέχρι την Κυριακή των εκλογών. Καθόλου σπάνιο, αφού ήταν σύνηθες για τους συνομιλητές του τα τελευταία χρόνια να του τηλεφωνούν και να τους απαντά μονίμως αγχωμένος ότι «τώρα κάτι γράφω».

Η νέα ιδιότητά του τον ανάγκασε να σταματήσει για λόγους δημοσιογραφικής δεοντολογίας, κάτι που έκανε και τα χρόνια που εργαζόταν στην κρατική τηλεόραση. Πληροφορίες αναφέρουν ότι και εκείνο το διάστημα αρθρογραφούσε στην «Εποχή» και αλλού, αλλά χρησιμοποιούσε ψευδώνυμο. Παράλληλα ασχολούνταν καθημερινά με τα του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά δεν το διατυμπάνιζε. Το ήξεραν οι παροικούντες την Ιερουσαλήμ και οι διαδρομιστές της Κουμουνδούρου.

Οσοι γνωρίζουν το μενταλιτέ του Μιχόπουλου είναι δύσκολο να τον φανταστούν ανάμεσα στα βαριά έπιπλα και στους σκοτεινούς διαδρόμους του Μεγάρου Μαξίμου. Ομως, ομάδα που κερδίζει δεν την αλλάζεις. Ο διευθυντής πλέον του γραφείου Τύπου του Πρωθυπουργού είχε αναλάβει επιτελικό ρόλο στην προεκλογική καμπάνια του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία έγινε σχεδόν αποκλειστικά μέσα στο κόμμα. Μαζί με το μέλος της Πολιτικής Γραμματείας Τάσο Κορωνάκη, τον επικεφαλής του Left.gr Γιάννη Αλμπάνη και τον προερχόμενο από τη Νεολαία Ηλία Χρονόπουλο σχεδίασαν την καμπάνια του κόμματος, ενώ έγραφαν και τα σενάρια των τηλεοπτικών σποτ. Η ομάδα προέβλεψε ότι η καμπάνια της ΝΔ θα βασιζόταν στον φόβο και έπαιξε με τη στρατηγική της ελπίδας. Οπως απεδείχθη, τους βγήκε.

Δεν είναι τυχαίο ότι η ίδια ομάδα στελεχώνει αυτή τη στιγμή το γραφείο Τύπου του Αλέξη Τσίπρα, αν και πληροφορίες αναφέρουν ότι ο Κορωνάκης ετοιμάζεται να μετακομίσει στην Κουμουνδούρου για να αναλάβει ενεργό ρόλο στο κόμμα. Τυχαίο δεν είναι ούτε το γεγονός ότι ο «ρούκι» Γαβριήλ Σακελλαρίδης ανέλαβε ρόλο κυβερνητικού εκπροσώπου. Ο Μιχόπουλος είχε επιτελικό ρόλο και στην καμπάνια του Γαβριήλ για τον Δήμο της Αθήνας, η οποία ξέφυγε από τη στεγνή αντιμνημονιακή ρητορική που επέλεξε το επικοινωνιακό επιτελείο του κόμματος στις εκλογές του περασμένου Μαΐου. Ο Μιχόπουλος και η επιτελική ομάδα του Σακελλαρίδη είχαν κοντραριστεί και είχαν πάρει αποστάσεις από τον μηχανισμό του επικοινωνιολόγου Δημήτρη Τζιώτη και το neaellada, που είχε καταλήξει σε φιάσκο. Ο διευθυντής του γραφείου Τύπου και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έχουν, εξάλλου, από τότε ιδιαίτερα στενή σχέση.

Ο Μιχόπουλος ήδη γνώριζε τα πράγματα από μέσα, καθώς μετείχε – ορισμένες φορές και διά τηλεφώνου – στον πρωινό καφέ των στενών συνεργατών του Αλέξη Τσίπρα στην Κουμουνδούρου. Η παρουσία του θεωρούνταν επιβεβλημένη, καθώς γνωρίζει πρόσωπα και πράγματα στα μίντια, όπου έπαιζε ατύπως και τον ρόλο συνδέσμου.

Ευθύς. Παρ’ όλα αυτά, δεν είναι από τα στελέχη που μασάνε τα λόγια τους. Απόδειξη ότι είναι μέλος της ομάδας των 53 που τον περασμένο Ιούνιο με κείμενό τους έκαναν «δημιουργική κριτική» στον Αλ. Τσίπρα για την πολιτική των συμμαχιών και για τη λήψη των αποφάσεων στο κόμμα με εξωθεσμική ομάδα συμβούλων. Στην ίδια ομάδα, εξάλλου, ανήκουν ο αναπληρωτής υπουργός Εξωτερικών Ευκλείδης Τσακαλώτος, ο Γαβριήλ Σακελλαρίδης, ο Τάσος Κορωνάκης, καθώς και πρόσωπα με θέσεις-κλειδιά στο κόμμα, όπως ο διευθυντής της Κοινοβουλευτικής Ομάδας Κώστας Αθανασίου και ο νέος γραμματέας της ΚΟ Χρήστος Μαντάς.

Αν και διακριτικός, ο Μιχόπουλος ξεφεύγει από το στερεότυπο των περισσότερων στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία χαρακτηρίζει μυστικοπάθεια και ενίοτε η αντίληψη ότι οι δημοσιογράφοι είναι υποχρεωμένοι να ακολουθούν τη γραμμή που τους δίνουν οι πηγές, διαφορετικά έχουν κάποια κρυφή ατζέντα συνωμοσίας.

Προφανώς γιατί από την εμπειρία του στη δημοσιογραφία γνωρίζει ότι οι δημοσιογράφοι δεν είναι ρομπότ. Οπως επίσης γνωρίζει ότι όταν δεν δίνεις πληροφόρηση σε έναν εκπρόσωπο των μίντια θα την κατασκευάσει ή θα την αναζητήσει – και θα τη βρει – σε εχθρικά προσκείμενες πηγές. «Δεν θα δώσω αποκλειστικό σε κανέναν» απαντά στα τυχόν παράπονα που λαμβάνει από δημοσιογράφους που ζητούν όλο και περισσότερα από το Μέγαρο Μαξίμου.

Ομολογουμένως, μέχρι στιγμής η ενημέρωση από το Μαξίμου έχει καθημερινή και συνεχή ροή. Πραγματική επανάσταση για τους «κλειδωμένους» και μάλλον άγουρους στην επικοινωνία συριζαίους.