«Ψύχωση» και στο twitter

Ισως πρόκειται για κάτι που είχε διαφανεί νωρίτερα: κάπου εκεί στις αρχές του 1990, με μυθιστορήματα όπως η «Αμερικάνικη ψύχωση». Τότε που ο Μπρετ Ιστον Ελις σκιαγράφησε ένα ρεαλιστικό πορτρέτο μιας Αμερικής που παρήγε θανάσιμα βαριεστημένους νέους, πομπώδεις και νάρκισσους επιχειρηματίες, χωρίς καμία διαφορά από κατά συρροή δολοφόνους. Ηταν μια χώρα εμμονική με την κατανάλωση, τις στρατιωτικές επεμβάσεις και με τα κάθε είδους προνόμια, άρα και με το απλήρωτο ηθικό χρέος που αυτά συσσώρευαν. Αν και είχε κατηγορηθεί τότε για αχρείαστες απεικονίσεις βίας, ο Ελις είχε πιάσει πράγματι τον σφυγμό μιας γενιάς, παρόμοιες επιτυχίες όμως δύσκολα επαναλαμβάνονται. Η ίδια η εποχή του στη συνέχεια δεν θα βελτιωνόταν ακριβώς, θα φαινόταν πάντως μακρινή.

511.000 «ΑΚΟΥΛΟΥΘΟΙ». Πλέον, με τους πεντακόσιες έντεκα χιλιάδες «ακολούθους» του στο twitter, ο Ελις γράφει ακόμα, είναι όμως και από εκείνες τις περσόνες των social media που κάνουν τα πλήθη να παραληρούν. Σε ένα τιτίβισμά του υπαινισσόταν ότι κάποτε κόντεψε να συμμετάσχει σε τρίο με τη Ριέλ Χάντερ και τη Μόλι Ρίνγκγουολντ. Σε ένα άλλο, ότι η Κάθριν Μπίγκελοου τιμήθηκε με Οσκαρ, επειδή είναι ωραία. Κάποιο ακόμα χειρότερο, δημοσιευμένο σε περίοδο έξαρσης των αυτοκτονιών ομοφυλόφιλων εφήβων, υποστήριζε ότι στα χρόνια του ο σχολικός εκφοβισμός ενδυνάμωνε τα παιδιά. Πάλι καλά, δηλαδή, που η Λίντσεϊ Λόχαν τη γλίτωσε με ένα απλό κατσάδιασμα για την τάση της να αργοπορεί. Για να μη θυμηθούμε εκείνη τη φορά που ζητούσε από κάποιον να περάσει από το σπίτι του φέρνοντας λίγη κοκαΐνη.

«ΓΕΝΙΑ ΚΛΑΨΙΑΡΗΔΩΝ». Το τελευταίο του χτύπημα ήρθε πρόσφατα, όταν χαρακτήρισε τους σύγχρονους νέους «γενιά κλαψιάρηδων», και τον υποχρέωσε σε μια επεξηγηματική συνέντευξη και ένα διευκρινιστικό άρθρο. Είχε καυτηριάσει και παλαιότερα, μέσω twitter φυσικά, το γεγονός ότι τα παιδιά ανατρέφονται σε μια κουλτούρα, εμμονική αυτή τη φορά με τις «χαρούμενες σκέψεις». Και δεν είχε ακριβώς άδικο όταν μιλούσε για νέους που, μη μπορώντας να σταθούν οικονομικά στα πόδια τους, στρέφονται στην ψηφιακή τους παρουσία, «συντηρώντας την, κρατώντας ψηλά την αναγνωρισιμότητά τους, πασχίζοντας να γίνουν αρεστοί, αρεστοί, αρεστοί». Οταν όμως όλα αυτά λέγονται επίσης στα social media, είναι λες και ο Ελις, όπως πολλοί συνάδελφοί του, αισθάνεται σαν έναν ήρωα της «Αμερικάνικης ψύχωσης». «Είμαι επινοητικός, δημιουργικός, νέος, αδίστακτος, με κίνητρα και ικανότητες» λέει κάπου ο Τίμοθι Πράις. «Θέλω να πω, η κοινωνία δεν αντέχει να με χάσει. Είμαι ένα περιουσιακό στοιχείο».

Ο «ΥΠΕΡΕΚΤΙΜΗΜΕΝΟΣ» ΟΥΑΛΑΣ. Αν και εκείνος είχε βάλει τέλος στη ζωή του ήδη από το 2008, ο Ελις του θύμωσε χρόνια μετά. Ο λόγος για τον συγγραφέα Ντέιβιντ Φόστερ Ουάλας, στον οποίο ο φανατικός του twitter συνάδελφός του αφιέρωσε μπόλικα τιτιβίσματα. Ενα έκανε λόγο για «μια γενιά που αισθάνεται έξυπνη προσπαθώντας να τον διαβάσει», ενώ κάποιο άλλο τον χαρακτήριζε ως τον «πιο κουραστικό, υπερεκτιμημένο, βασανισμένο, επιδεικτικό συγγραφέα της γενιάς μου».