[Το θέατρο της Τρίτης] Υπερβολές και εμμονές

«Μια μέρα όπως κάθε μέρα σε ένα διαμέρισμα από τα χιλιάδες διαμερίσματα της Αθήνας, αυτά με τα κουφώματα ασφαλείας και τους βολικούς καναπέδες τους, σε κατάσταση αμόκ, ή η ανουσιότητα του να ζεις»: αυτός είναι ο τίτλος στην πλήρη εκδοχή του και περιγράφει όλα όσα συμβαίνουν στο καινούργιο έργο της Λένας Κιτσοπούλου που παρουσιάζεται στο Θέατρο Τέχνης της Οδού Φρυνίχου, σε δική της σκηνοθεσία.

Εργο για δύο – ένας άνδρας (Γιάννης Κότσιφας) και μια γυναίκα (Λένα Κιτσοπούλου) -, διαδραματίζεται μέσα σε ένα διαμέρισμα, όπου κυριολεκτικά ο τέταρτος τοίχος δεν υπάρχει για να μπορεί το κοινό να παρακολουθεί τα τεκταινόμενα, σαν μέσα από μια μεγάλη κλειδαρότρυπα.

Εκείνος κι εκείνη κάθονται στον καναπέ. Μιλούν στο κινητό τους, όπως μιλάμε κι εμείς, με μισόλογα. Ο καθένας τους έχει κι έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή μπροστά του. Μάλλον δεν είναι ζευγάρι – φίλοι; Μοιράζονται μια σχέση και πολλές διαφορές. Δεν μοιράζονται κανένα προσωπικό συναίσθημα, δεν αγγίζονται ερωτικά. Μιλούν για πράγματα που δεν έχουν μεγάλη σημασία, με τρόπο ήπιο και αδιάφορο στην αρχή. Εκφράζουν έγνοιες, στεναχώριες, σκέψεις, έτσι, για να περάσει η ώρα, για να περάσει η ζωή. Μια συνταγή, ένα περιστατικό, ένα ζαχαροπλαστείο, μια συνάντηση. Κι έτσι κρύβουν την απελπισία και την απόγνωσή τους.

ΑΜΟΚ. Μέχρι που εκείνη παθαίνει, ξαφνικά, ένα αμόκ, σαν παρένθεση στην καθημερινότητα, στα συνηθισμένα. Κι έπειτα μαζί, ξαναπιάνουν το νήμα της κουβέντας, από εκεί που το είχαν αφήσει.

Κι ύστερα εκείνος τη «σαπίζει» στο ξύλο, με αφορμή τις διαφορετικές τους απόψεις για τον κινηματογράφο. Οπαδός του ευρωπαϊκού σινεμά η γυναίκα, του αμερικανικού ο άνδρας. Χωρίς να τη βλέπουμε, πεσμένη πίσω από τον καναπέ δέχεται τις κλωτσιές και το άγριο ξύλο από εκείνον. Αιμόφυρτη κάθεται στον καναπέ, καθαρίζει το αίμα με χαρτί κουζίνας που εκείνος της έφερε, και μαζί ξαναπιάνουν το νήμα της κουβέντας, από εκεί που το είχαν αφήσει.

Η Λένα Κιτσοπούλου έστησε την παράσταση με τον ίδιο τρόπο που έγραψε το κείμενο: ακραίες λέξεις και ακραίες συμπεριφορές, λεκτική πρόκληση και λεκτικές εμμονές, βωμολοχία (έτσι για να ακούγεται) περί κοπράνων. Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ο άνδρας – πειστικότατος ο Γιάννης Κότσιφας – αγανακτεί και βγάζει ένα κοινωνικό λογύδριο για τις εκλογές, την οικονομικο-πολιτικο-κοινωνική κατάσταση της χώρας, καθώς και για τη σύνταξη της μάνας του: «Μου λένε να γίνω εθελοντής; Με ρωτάνε αν έχω χρόνο;».

Κάπου ανάμεσα στον Καβάφη και τα «Κεριά» του, η συνταγή για μακαρόνια με σάλτσα πράσου φέρνει την κουβέντα στο ανούσιο της ζωής μαζί με ένα νευρικό γέλιο του άνδρα, σαν να τον γαργαλάνε.

Ακολουθεί, σαν παράβαση, ο μονόλογος της Λένας Κιτσοπούλου προς το κοινό όπου με αυτοσαρκασμό και μπόλικη αλαζονεία μιλάει για το εγώ της με αστεία και αστειάκια, καταλήγοντας ότι «It’s lonely at the top».  

Με στοιχεία θεάτρου του Παραλόγου (κυρίως ως προς την ασυνεννοησία), η παράσταση στο Θέατρο Τέχνης πνίγεται και πάλι στην υπερβολή της δημιουργού να τα χωρέσει όλα μέσα σε 90 λεπτά. Χάνει και τη δομή και τη φόρμα της καθώς από καθρέφτης των δικών μας αδυναμιών μετατρέπεται σε μια προσωπική μαρτυρία που παραπέμπει ευθέως σε «δημόσια» ψυχανάλυση της συγγραφέως, σκηνοθέτριας και ηθοποιού.

Κρίμα, γιατί το χιούμορ της εκκίνησης και η λεπτή ειρωνεία που το διαδέχεται χάνονται, στη συνέχεια, από αυτόν τον ασχημάτιστο χείμαρρο λέξεων και κινήσεων και κυρίως από την ανάγκη της Κιτσοπούλου να δηλώσει για άλλη μια φορά την παρουσία της.

INFO
Kείμενο-σκηνοθεσία:
Λένα Κιτσοπούλου
Σκηνικά-κοστούμια:
Ναταλία Λάτση
Φωτισμοί:
Νίκος Βλασόπουλος
Μουσική επιμέλεια:
Ολος ο θίασος
Παίζουν:
Λένα Κιτσοπούλου, Γιάννης Κότσιφας
Θέατρο 
Τέχνης Kάρολος Κουν – Φρυνίχου
Παραστάσεις έως 5 Απριλίου (Φρυνίχου 14,
τηλ. 210-3222.464)