Κέντρο Κινηματογράφου: ώρα μηδέν

Ανεξαρτήτως του ποια θέση παίρνει κανείς απέναντι σε όσα έχουν διαδραματιστεί τον τελευταίο χρόνο στο Ελληνικό Κέντρο Κινηματογράφου, δεν θα μπορούσε να αμφισβητηθεί πως το όλο σκηνικό θυμίζει ιταλική φαρσοκωμωδία – και μάλιστα όχι φαρσοκωμωδία υψηλής κλάσεως, όπως αυτές του Μάριο Μονιτσέλι, αλλά περισσότερο εκείνες της δεκαετίας του 1980. Τις πιο χοντροκομμένες δηλαδή.

Μόνο που ο αληθινός πρωταγωνιστής δεν είναι κανένας από τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου, η παραίτηση των οποίων ζητήθηκε χθες από τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού Νίκο Ξυδάκη (πρόκειται για τους Νίκο Σέκερη, Γιάννη Διαμαντόπουλο, Γιώργο Μαυροψαρίδη, Ελπίδα Σκινδήλια, Μπιάνκα Νικολαρεΐζη και Γιάννη Γλέζο). Αλλά ο υπεύθυνος για το κάστινγκ, δηλαδή, ο πρώην υπουργός Πολιτισμού Πάνος Παναγιωτόπουλος που τους διόρισε. Που και αυτός, με τη σειρά του, ανακύκλωσε ένα καθεστώς που εδώ και δεκαετίες παρέμενε στάσιμο και τοξικό για το ελληνικό σινεμά.

Η ΠΑΥΣΗ ΓΡΙΒΑ. Χθες πάντως, το σκηνικό φαινόταν σουρεαλιστικό από το πρωί, όταν δηλαδή ανακοινώθηκε η παύση καθηκόντων του Αλέξη Γρίβα από τη θέση του εκπροσώπου του ΕΚΚ για το ευρωπαϊκό πρόγραμμα χρηματοδότησης ταινιών Eurimages (το Ταμείο του Συμβουλίου της Ευρώπης για την ενίσχυση των κινηματογραφικών συμπαραγωγών και της διανομής ταινιών). Λες και σκοπός του ΔΣ ήταν να εξαφανίσει από τους κόλπους του όλους τους άξιους. Ο Γρίβας είναι αληθινός γνώστης της έβδομης τέχνης, διευθυντής φωτογραφίας και δημοσιογράφος (εργάστηκε ως ανταποκριτής του Screen International), αναγνωρισμένος για την προσφορά του από τη γαλλική κυβέρνηση με το Παράσημο του Ιππότη της Λεγεώνας της Τιμής. Η κίνηση αυτή ίσως και να περνούσε στα ψιλά αν στη θέση του υπουργού Πολιτισμού βρισκόταν οποιοσδήποτε υπηρέτησε την ιδιότητα αυτή τα τελευταία (τουλάχιστον) είκοσι χρόνια. Ελα όμως που ο Νίκος Ξυδάκης δεν χρειάζεται ειδικούς «συμβούλους» για να σχηματίσει άποψη περί της ελληνικής κινηματογραφίας και του παρασκηνίου της – είναι γνώστης ο ίδιος.

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΕΚΕΡΗ. Και ενώ οι αναφορές μας στην ιταλική φαρσοκωμωδία θα μπορούσε εύκολα να αιτιολογηθούν με την παράθεση μόνο μερικών από τις λογομαχίες που έχουν λάβει χώρα στους διαδρόμους του Κέντρου – λογομαχίες που όμως δεν θα μπορούσε να δημοσιευτούν (παρά τις νύξεις περί πολεμικών τεχνών που άφησε εντέχνως ο Πέτρος Μάρκαρης στην πρόσφατη επιστολή παραίτησής του από το ΔΣ) – έρχεται η επιστολή του Νίκου Σέκερη, μέλους του ΔΣ, προς τον Νίκο Ξυδάκη να συμπληρώσει το κενό. Με την οποία, αφού κατηγορεί τον δεύτερο για αγένεια, παραθέτει της εξής παράγραφο ως «κλείσιμο»: «Κι όπως τότε με τον δάσκαλό μου Θόδωρο Αγγελόπουλο στις σκοτεινές μέρες επί Καντιώτη φωνάξαμε “δεν παραδινόμαστε”. Ετσι και τώρα δεν μπορώ να προδώσω αυτό με το οποίο έχω ταυτίσει την ζωή μου. Κύριε υπουργέ, να με εκδιώξετε με τον χωροφύλακα, όπως τότε».