Η ζωή μετά το Χαμόγελο

Οταν ήταν μικρά δεν έζησαν την οικογενειακή θαλπωρή. Πολλά από αυτά τα παιδιά δεν γνώρισαν καν γονείς ή ακόμη και να γνώρισαν εκείνοι δεν ήταν ικανοί να τα μεγαλώσουν. Βρήκαν όμως μια ζεστή αγκαλιά στα σπίτια του Χαμόγελου του Παιδιού και σήμερα, ενήλικα πλέον, κάνουν τη δική τους νέα αρχή: για τη ζωή, μετά το Χαμόγελο.

Πριν από ενάμιση χρόνο πέρασε στη σχολή που είχε βάλει πρώτη στο Μηχανογραφικό του: Διοίκηση Επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Πάτρας. Αυτές τις ημέρες ξυπνάει πολύ πρωί για να μπορέσει να κάνει μια επανάληψη πριν να δώσει εξετάσεις στο Πανεπιστήμιο. Τα τέσσερα μαθήματα που χρωστάει πιστεύει ότι θα καταφέρει να τα περάσει. Αλλωστε, ο Αλεξάντερ Μπαλαμπάν έχει αποδείξει από πολύ μικρός ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο.

Σε ηλικία 12 ετών πήγε στο Χαμόγελο του Παιδιού και έμεινε ώσπου ενηλικιώθηκε στο Σπίτι του Οργανισμού, στην Κόρινθο. «Ημουν από τα μεγάλα παιδιά που πήγαν στο σπίτι. Ολοι οι άνθρωποι με αγκάλιασαν και ομολογουμένως είχαν αρκετή υπομονή μαζί μου αφού είχα μάθει να ζω χωρίς κανόνες και ωράρια, είχα τρόπους, τους οποίους πολύ συχνά τους έχανα» λέει ο 21χρονος σήμερα φοιτητής.

Ο Αλεξάντερ ζούσε με τους γονείς και τη μικρότερη αδελφή του στη Σερβία, ώσπου οι γονείς του χώρισαν. «Μείναμε με τον πατέρα μας. Η αδελφή μου λίγο πριν πάει στο σχολείο όμως ήθελε να ζήσει με τη μητέρα μας. Από την ηλικία των 6 ετών είχα να δω την αδελφή μου, την οποία συνάντησα πέρυσι, όταν την επισκέφθηκα στη Σερβία. Το συναίσθημα ήταν απερίγραπτο».

Ο Αλεξάντερ μαζί με τον πατέρα του αφού πέρασαν από διάφορες χώρες – Βοσνία, Νορβηγία – κατέληξαν στην Ελλάδα. «Βρέθηκα για δύο εβδομάδες, σε ηλικία περίπου 7 ετών, στα ελληνικά κρατητήρια. Οταν τελικά αφεθήκαμε ελεύθεροι, ήμασταν σε μια ξένη χώρα χωρίς να γνωρίζουμε τη γλώσσα και χωρίς ο πατέρας μου να έχει δουλειά».

Ο πατέρας του άρχισε να κάνει, όπως λέει ο νεαρός, δουλειές του ποδαριού, ωστόσο το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωνε ο μικρός Αλεξάντερ δεν ήταν το κατάλληλο. Τότε ήταν που μπήκε στη ζωή του το Χαμόγελο του Παιδιού. «Ο πατέρας μου, μετά και από δική μου επιθυμία, αποφάσισε πως θα ήταν καλύτερα να μείνω στο Σπίτι στην Κόρινθο. Το Χαμόγελο του Παιδιού ήταν ένα μεγάλο σχολείο για μένα, κυρίως γιατί μου έμαθαν να αξιοποιώ τις δυνάμεις που κρύβω μέσα μου».

Σήμερα ο νεαρός ζει μια φυσιολογική φοιτητική ζωή και τους καλοκαιρινούς μήνες δουλεύει σε ξενοδοχείο στο Λουτράκι. Αυτή του η επαγγελματική ενασχόληση, άλλωστε, ήταν και η αιτία που ήθελε να ασχοληθεί με τη διοίκηση επιχειρήσεων. «Κανείς δεν ξεκινά απευθείας ως διευθυντής. Εξάλλου, έχοντας αυτή την εργασιακή εμπειρία, μπορώ να κάνω διάλογο και πολλές φορές αντίλογο με τους καθηγητές στο Πανεπιστήμιο. Ετσι το μάθημα γίνεται πιο ενδιαφέρον» λέει.

Ο Αλεξάντερ μένει στην Πάτρα σε σπίτι, το κόστος του οποίου καλύπτει μέσω υποτροφίας ο Οργανισμός, όπως και κάποια είδη πρώτης ανάγκης. Η σχολή στην Πάτρα, όπως λέει, δεν ήταν πρώτη επιλογή μόνο επειδή ήταν κοντά στο Σπίτι που μεγάλωσε, στην Κόρινθο. Τα πανεπιστημιακά τμήματα της Αθήνας τα είχε εξαρχής αποκλείσει, γιατί είχε άσχημες παιδικές αναμνήσεις από αυτή την πόλη. «Μου αρέσει να μαγειρεύω και να βγαίνω με φίλους. Κι όποτε μπορώ επισκέπτομαι το σπίτι μου στην Κόρινθο, όπως έκανα και τα Χριστούγεννα. Παράλληλα πηγαίνω και βλέπω και τον πατέρα μου που βρίσκεται πλέον στο στρατόπεδο μεταναστών στην Κόρινθο».

«Είμαστε η οικογένειά τους». «Για τα παιδιά αυτά που έχουν μεγαλώσει κοντά μας είμαστε η οικογένειά τους. Γι’ αυτό και τα περισσότερα συνεχίζουν να έχουν οικογενειακούς δεσμούς, παρότι δεν ζουν πια στα σπίτια μας. Επιτυχία για μας είναι φεύγοντας από τα σπίτια τα παιδιά να είναι πάνω απ’ όλα καλά με τον εαυτό τους, να πατάνε γερά στα πόδια τους. Μην ξεχνάμε πως πρόκειται κυρίως για παιδιά που στα τρυφερά παιδικά τους χρόνια γνώρισαν την κακοποίηση, τη βία, τον βασανισμό, την παραμέληση από τους γονείς, από τους ανθρώπους που δεν νοιάστηκαν να τα προστατεύσουν. Να, σήμερα ήρθε – για τέταρτη φορά – κοντά μας ένα παιδί, του οποίου η μητέρα παρά τις διαβεβαιώσεις στους εισαγγελείς για απεξάρτηση από τις ουσίες δεν τα κατάφερε, αφήνοντας το παιδί να ζει σε ένα επικίνδυνο οικογενειακό περιβάλλον» εξηγεί ο πρόεδρος του Χαμόγελου του Παιδιού Κώστας Γιαννόπουλος. Ακόμη και παιδιά που τώρα πια έχουν κάνει τις δικές τους οικογένειες ή έχουν φύγει στο εξωτερικό δεν ξεχνούν την οικογένεια που τα αγκάλιασε στα δύσκολα παιδικά τους χρόνια. Ο κ. Γιαννόπουλος θυμάται χαρακτηριστικά δύο αδέλφια από το Αφγανιστάν. Οι Ταλιμπάν σκότωσαν τους γονείς τους κι εκείνα, ύστερα από υποσχέσεις διακινητών για μια καλύτερη ζωή στην Ιταλία, βρέθηκαν στην Ελλάδα. Μπήκαν στην οικογένεια του Χαμόγελου, έμαθαν ελληνικά, πήγαν στο σχολείο, σπούδασαν και κάποια στιγμή έφυγαν για τη Σουηδία. Εκεί παντρεύτηκαν και έκαναν τη δική τους οικογένεια. Ποτέ δεν ξέχασαν όμως την οικογένεια που τους μεγάλωσε – «μας επισκέπτονται και επικοινωνούν συχνά μαζί μας».