Οι χαμηλές πτήσεις του Βιμ Βέντερς

Νεαρός συγγραφέας (που τρέχει πίσω από την έμπνευσή του μπας και την επανακτήσει) σκοτώνει με το αυτοκίνητό του ένα μικρό παιδί σε ένα τραγικό δυστύχημα. Το δράμα συμπληρώνουν η σύντροφός του, η μητέρα του παιδιού και ο αδελφός του αθώου θύματος, οι κεντρικοί ήρωες δηλαδή του «Every thing will be fine» που διαδραματίζεται στον Καναδά και φέρει την υπογραφή του Βιμ Βέντερς. Ναι, το «everything» του τίτλου είναι όντως χωρισμένο στα δύο. Και είμαι βέβαιος ότι ο Βέντερς θα έχει μια εξόχως εφευρετική όσο και πνευματώδη απάντηση γι’ αυτό. Οπως και για καθετί που συντελείται σε αυτό το βαρετό και εντελώς αδικαιολόγητα γυρισμένο σε 3D δραματάκι, με τις ταλαίπωρες Ρέιτσελ ΜακΑνταμς και Σαρλότ Γκενσμπούρ να μην έχουν ουσιαστικούς ρόλους και τον Τζέιμς Φράνκο να προσπαθεί, διά της ερμηνείας του, να προσδώσει κάποια βαρύτητα στους αστείους διαλόγους. Ποιος; Ο Τζέιμς Φράνκο. Σκεφτείτε ότι το Φεστιβάλ τιμά φέτος τον δημιουργό για τη γενικότερη προσφορά του στον κινηματογράφο. Το «Every thing will be fine» είναι ένας καλός λόγος για να το ξανασκεφθούν.

Η ΣΥΜΠΑΡΑΓΩΓΟΣ ΤΣΑΓΓΑΡΗ. Αλλο τόσο αδιάφορο ήταν και το «Petting Zoo» της Μίκα Μαγκί, η ιστορία μιας τεξανής έφηβης που μένει έγκυος και προσπαθεί να τα φέρει βόλτα κόντρα σε ένα εχθρικό κοινωνικό σύστημα και με μια οικογένεια εξαφανισμένη. Η Αθηνά Ραχήλ Τσαγγάρη είναι συμπαραγωγός, και όμως όλα εδώ είναι αναμενόμενα και άχρωμα. Η γυρισμένη χωρίς κανέναν λόγο σε σινεμασκόπ ταινία της Μαγκί είναι ένα textbook ανεξάρτητου coming-of-age κινηματογράφου, με όλα τα κλισέ του να αναπαράγονται ένα προς ένα, παρά την παρουσία της Ντέβον Κέλερ που αποδεικνύει ότι είναι ικανή να σηκώσει και ακόμη «βαρύτερους» ρόλους από αυτόν. Και αρχές δεκαετίας 1990 να το έβλεπες, πάλι ξεπερασμένο θα ήταν.

Για να επιστρέψουμε στο πρώτο φιλμ της ημέρας, ας πούμε ότι οι φωτογράφοι τουλάχιστον ευχαριστήθηκαν: ο Τζέιμς Φράνκο χαμογέλασε και έκανε και μερικά καλαμπουράκια στο κόκκινο χαλί, ενώ το «The interview», η χοντροκωμωδία που γύρισε με τον Σεθ Ρόγκαν όπου σκοτώνουν (για πλάκα, μωρέ) τον Κιμ Γιονγκ Ουν κάνει, όλως τυχαίως, πρεμιέρα αυτή την εβδομάδα στις γερμανικές αίθουσες. Είπαμε, τα μεγάλα φεστιβάλ πρέπει και να διατηρούν μια ισορροπία ανάμεσα στην ποιότητα και στο γκλάμουρ. Αλλά αν η ποιότητα εκφράζεται από τον Βέντερς, χίλιες φορές προτιμότερο το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.