57α Grammy: Βραβεία, μηνύματα και άστοχα ντουέτα

Με μια αυστηρή ομολογουμένως προσέγγιση, τα βραβεία Grammy ενδιαφέρουν κυρίως όσους τα κερδίζουν, όσους τα χάνουν και όσους τα βλέπουν ως πρώτης τάξεως ευκαιρία για χάχανα στα social media. Σύμφωνοι, παλιότερες βραδιές απονομής διέθεταν τουλάχιστον μια λιγότερο ή περισσότερο εντυπωσιακή βασική θεματολογία και ίσως γι’ αυτό η ανάμνησή τους κάνει την τελευταία, τα ξημερώματα της Δευτέρας στο Staples Center του Λος Αντζελες, να φαίνεται ανοικονόμητη. Εκείνα τα σχόλια στο twitter, δηλαδή, πράγματι έδωσαν τον τόνο: το τεράστιο ροζ σφουγγάρι που λειτουργούσε σαν φόρεμα της Ριάνα ή το κορμάκι ταυρομαχίας της Μαντόνα την έκανε τη δουλειά.

Πιο «συνεκτικός» λοιπόν από όλους έμοιαζε ο 22χρονος Βρετανός Σαμ Σμιθ, κι αυτό επειδή με τη βοήθεια της τραγουδάρας που λέγεται «Stay with me» (και που εξόργισε τον Τομ Πέτι λόγω υπαρκτής ομοιότητας με το «I won’t back down») έφυγε με τα «χρυσά γραμμόφωνα» τραγουδιού και ηχογράφησης της χρονιάς, καλύτερου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη και καλύτερου ποπ τραγουδιστικού άλμπουμ για το «In the lonely hour». Πέραν τούτου όχι ακριβώς ουδέν, ούτε πάντως και τίποτα συγκλονιστικό.

Μερικές ζωντανές εμφανίσεις, ας πούμε, συζητήθηκαν όχι για τους καλύτερους των λόγων: καλοί οι AC/DC, δεν είναι όμως λίγο βετεράνοι για να ανοίξουν τη βραδιά, άρα και να προηγηθούν του βραβείου πρωτοεμφανιζόμενου καλλιτέχνη ή της ζωηρής νεανίδας Αριάνα Γκράντε; Η επί σκηνής συνύπαρξη του Τομ Τζόουνς και της Τζέσι Τζέι, μια απόπειρα γεφύρωσης ενός χάσματος γενεών, μήπως ακριβώς έτσι το αναδείκνυε; Ο Μπεκ, που επέστρεψε σπίτι αγκαλιά με τα βραβεία για το άλμπουμ της χρονιάς και το καλύτερο ροκ άλμπουμ, δηλαδή το «Morning phase», δεν θα μπορούσε να ερμηνεύσει το «Heart is a drum» με παρτενέρ πιο ταιριαστό από τον Κρις Μάρτιν; Οχι ότι τα ίδια τα βραβεία ήταν εξίσου άστοχα: για τα όρια των Grammy, το «Happy» του Φάρελ Γουίλιαμς, το «Syro» του Aphex Twin ή το «Lazaretto» του Τζακ Γουάιτ δικαίως αναδείχθηκαν καλύτερη ποπ εμφάνιση, καλύτερο ηλεκτρονικό άλμπουμ και καλύτερη ροκ εκτέλεση αντίστοιχα. Μέσα στον γενικό χαμό, όμως, έμοιαζαν κάπως δευτερεύουσας σημασίας.

Ο ΟΜΠΑΜΑ. Πάλι καλά που κάπου εκεί, μαζί με το καλύτερο παραδοσιακό ποπ άλμπουμ («Cheek to cheek» των Τόνι Μπένετ και Lady Gaga) ή το καλύτερο τζαζ φωνητικό («Beautiful life» της Νταϊάν Ριβς), ακούστηκαν (ή στριμώχτηκαν;) και κοινωνικά μηνύματα: το χιλιοπαιγμένο «Happy» ο Φάρελ Γουίλιαμς επέλεξε να το αποδώσει σε μια πιο μελαγχολική εκδοχή, στη διάρκεια της οποίας μουσικοί και χορευτές σήκωσαν «ψηλά τα χέρια», όπως οι διαδηλωτές στο Φέργκιουσον. Αποκαλύπτοντας τον νικητή της κατηγορίας «άλμπουμ της χρονιάς», ο Πρινς παρατήρησε πως «όπως τα βιβλία και οι ζωές των μαύρων, τα άλμπουμ έχουν ακόμα αξία». Η Κέιτι Πέρι μετέτρεψε το «By the grace of God» σε ύμνο κατά της ενδοοικογενειακής βίας, αφού προηγουμένως η ακτιβίστρια Μπρουκ Αξτελ ανέβηκε στη σκηνή και μίλησε για τη σχετική οδυνηρή εμπειρία της. Εκείνης είχε προηγηθεί βιντεοσκοπημένο μήνυμα του Μπαράκ Ομπάμα, ο οποίος μίλησε για το πρόβλημα της βίας εναντίον των γυναικών με λόγια σαν τα παρακάτω: «Δεν είναι ασήμαντο και πρέπει να σταματήσει. Οι καλλιτέχνες διαθέτουν μια ξεχωριστή δύναμη στο να επηρεάζουν συνειδήσεις και συμπεριφορές και να μας κάνουν να σκεφτόμαστε και να μιλάμε για αυτά που έχουν σημασία».