Τρία σημεία που μπορεί να φέρουν σε μια πρώτη συμφωνία την ευρωζώνη με την ελληνική κυβέρνηση

Στα ηγετικά κλιμάκια των Βρυξελλών αρχίζει σταδιακώς να δημιουργείται η εικόνα ότι σε πείσμα των εντυπώσεων που δημιουργήθηκαν αμέσως μετά την επικράτηση του ΣΥΡΙΖΑ στις εκλογές, η επίτευξη μιας πρώτης συμφωνίας ανάμεσα στη νέα ελληνική κυβέρνηση και στην ευρωζώνη είναι ενδεχομένως εφικτή. Και αυτό διότι ήδη υπάρχουν κάποια καθοριστικής σημασίας σημεία, στα οποία οι δύο πλευρές τείνουν να συμφωνήσουν:
Το πρώτο είναι ότι απαιτείται χρόνος. Οι Βρυξέλλες αναγνωρίζουν ότι υπό τις παρούσες συνθήκες δεν είναι ρεαλιστικό να ζητείται από τη νέα κυβέρνηση να ανταποκριθεί σε δεσμεύσεις στις οποίες η προηγούμενη αρνήθηκε να ανταποκριθεί επί ένα εξάμηνο. Συνεπώς όλοι αναγνωρίζουν ότι είναι απαραίτητος ένας νέος κύκλος διαβουλεύσεων για να διαπιστωθεί αν και κατά πόσον υπάρχει κοινός τόπος ανάμεσα στις επιδιώξεις των δανειστών και στις εξαγγελίες της Αθήνας.
Το δεύτερο σημείο διαφαινόμενης συμφωνίας είναι ότι στα λόγια τουλάχιστον οι ιθύνοντες της ευρωζώνης δεν θέτουν ως πρωταρχικής σημασίας ζήτημα την ολοκλήρωση της πέμπτης αξιολόγησης από την τρόικα. Με άλλα λόγια, δεν απαιτούν την εκπλήρωση όλων των μεταρρυθμίσεων που έχουν συμφωνήσει με την Ελλάδα «εδώ και τώρα» και αφήνουν να εννοηθεί ότι κάποιες από αυτές (όχι πολλές) μπορεί να αναβληθούν ή να ακυρωθούν. Σε αυτό ασφαλώς συμφωνεί ο υπουργός Οικονομικών Γιάνης Βαρουφάκης, ο οποίος ως γνωστόν αποδέχεται ότι οι δύο στις τρεις προβλέψεις του Μνημονίου δεν ήταν λανθασμένες.

ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ. Το τρίτο σημείο συμφωνίας ανάμεσα στην Αθήνα και στην ευρωζώνη είναι ότι παραμένουν ανοιχτά ζητήματα που αφορούν το ελληνικό δημόσιο χρέος. Ισως όχι τόσο μεγάλα όσο τα εκτίμησε προσφάτως ο τέως αρμόδιος για την Ευρώπη διευθυντής του ΔΝΤ Ρεζά Μογκάνταμ, ο οποίος κάλεσε τους Ευρωπαίους «να σπάσουν τα ταμπού» και να περικόψουν το 50% του ελληνικού χρέους. Εν πάση περιπτώσει, όμως, οι πάντες συμφωνούν ότι η Ευρώπη έχει ανειλημμένες υποχρεώσεις έναντι της Ελλάδας, στις οποίες οφείλει και αυτή να ανταποκριθεί.

Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ. Σημείο συνεννόησης θεωρείται επίσης η διαφαινόμενη βούληση της νέας ελληνικής κυβέρνησης να συνεργαστεί με τις άλλες χώρες της ΕΕ, πρωτίστως δε με τη Γερμανία και τη Γαλλία, σε θέματα φορολογικής διοίκησης. Κάτι που χαιρέτισε δημοσίως ο γάλλος πρόεδρος Φρανσουά Ολάντ, ενώ ο γερμανός υπουργός Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε θεώρησε σκόπιμο να επισημάνει τις τελευταίες ημέρες δύο φορές δημοσίως ότι η κυβέρνηση Σαμαρά δεν θέλησε να συνεργαστεί επί του θέματος με τη γερμανική δημόσια διοίκηση.

Η ΤΡΟΪΚΑ. Σε ό,τι αφορά το μέλλον της τρόικας, τα περιθώρια διαπραγματεύσεων ανάμεσα στην ελληνική πλευρά και στις Βρυξέλλες επίσης είναι σημαντικά. Οι ιθύνοντες των Βρυξελλών, παρά τα κατά καιρούς εύφημα σχόλια, είναι σχεδόν έτοιμοι να την οδηγήσουν στην απόσυρση, πλην όμως απομένει η πλήρης δημιουργία των ελεγκτικών μηχανισμών που σε μεγάλο βαθμό θα την υποκαταστήσουν.
Η λεγόμενη Task Force που λειτουργεί στην Ελλάδα και στις Βρυξέλλες θα διαδραματίσει ασφαλώς καθοριστικό ρόλο, όπως και ο αντικαταστάτης του εβδομηντάχρονου πλέον Χορστ Ράιχενμπαχ, ο οποίος προς το παρόν αναζητείται.
Τέλος, συμβατή προς τις κοινοτικές κατευθύνσεις θα μπορούσε να είναι και η βούληση της ελληνικής πλευράς να διαμορφώσει νέο πρόγραμμα για την ελληνική οικονομία. Στα μάτια των Βρυξελλών αυτό που πλέον έχει σημασία δεν είναι τόσο τα ονόματα των συμφωνιών και η μορφή των ελεγκτικών μηχανισμών όσο το περιεχόμενό τους.