Νάρκες στον δρόμο του Τσίπρα

Ενα από τα πολλά διλήμματα που αντιμετώπισε η Κουμουνδούρου προσπαθώντας τρία μερόνυχτα να κλείσει τα ψηφοδέλτιά της, ήταν αν ο οικονομολόγος Κώστας Λαπαβίτσας θα έπρεπε να περιληφθεί στους εκλογικούς της συνδυασμούς.

Εναν μήνα νωρίτερα ο τότε εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ Πάνος Σκουρλέτης είχε δηλώσει ότι δεν υπάρχει καμία επαφή με τον αιρετικό οικονομολόγο, ο οποίος το τελευταίο διάστημα διακινούσε ακραίες απόψεις που συγκρούονταν με την Κουμουνδούρου στην προσπάθειά της να στρίψει προς τον ρεαλισμό.

Τι έγινε τελικώς; Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ υπό τις πιέσεις της Αριστερής Πλατφόρμας δέχτηκε την κάθοδο του Λαπαβίτσα και η μειοψηφία, από την πλευρά της, χαλάρωσε τις αντιδράσεις στην υποψηφιότητα της Ραχήλ Μακρή. Με μία διαφορά. Οτι – όπως διέρρεε ο ΣΥΡΙΖΑ – ο Λαπαβίτσας θα έκανε μια δήλωση με την οποία θα συντασσόταν ανοιχτά με την επίσημη πλειοψηφική γραμμή του κόμματος. Η δήλωση αυτή δεν έγινε ποτέ.

Δύο εβδομάδες μετά τις εκλογές ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και Πρωθυπουργός διαπιστώνει ότι η Κοινοβουλευτική του Ομάδα είναι ένα ναρκοπέδιο. Το ίδιο και η κυβερνητική πλειοψηφία.

ΔΙΑΡΚΗΣ ΑΠΕΙΛΗ. Η συγκατοίκηση με τους Ανεξάρτητους Ελληνες μπορεί να πέρασε ανώδυνα από την εσωκομματική ζυγαριά μπροστά στην προοπτική της εξουσίας – λόγω μη αυτοδυναμίας – δεν παύει όμως να αποτελεί μια διαρκή απειλή για το τι τελικώς μπορεί να αντέξει ο Πάνος Καμμένος σε σχέση με τις αποφάσεις που θα δρομολογήσει η κυβέρνηση.

Το τοπίο είναι θολό. Ο πρόεδρος των Ανεξάρτητων Ελλήνων πήρε το υπουργείο Αμυνας που επιζητούσε (από την περίοδο των διερευνητικών του Μαΐου του 2012) και πολύ γρήγορα βιάστηκε να δώσει το προσωπικό του στίγμα στα θέματα που άπτονται των αρμοδιοτήτων του. Επισκέφθηκε τα Ιμια, κατέθεσε στεφάνι, πήρε θέση υπέρ της Ρωσίας και ζήτησε να μη χορηγείται η ιθαγένεια σε μετανάστες δεύτερης γενιάς.

Τοποθέτησε δηλαδή εκρηκτικά όχι μόνο στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και στον πυρήνα των ιδεολογικών αρχών του κόμματος της Κουμουνδούρου. Ολα αυτά αντιμετωπίστηκαν αρχικώς σχετικά ανώδυνα. Οι διεθνείς ελεγείες υπέρ του αντιμετωπιζόμενου σαν ροκ σταρ Γιάνη Βαρουφάκη και η κρισιμότητα των κινήσεων της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στους εταίρους-δανειστές μείωσαν το ενδιαφέρον για τις κινήσεις του μικρού κυβερνητικού εταίρου. Ομως στον ΣΥΡΙΖΑ γνωρίζουν ότι οι κινήσεις αυτές ξεπερνούν τους συμβολισμούς.

Ο Αλέξης Τσίπρας ανέθεσε στην Τασία Χριστοδουλοπούλου τον κυβερνητικό τομέα της μετανάστευσης γνωρίζοντας ότι οι θέσεις της είναι πιο αριστερές από εκείνες του μεσαίου συριζαίου, γνωρίζει όμως ότι οι απόψεις ΑΝΕΛ και ΣΥΡΙΖΑ στο θέμα της μετανάστευσης δεν είναι μόνο αποκλίνουσες αλλά και συγκρουόμενες. Το ίδιο ισχύει και για τα θέματα εξωτερικής πολιτικής. Αν εξαιρέσει κανείς τον όρο «πατριωτικό» που χρησιμοποιούν και τα δύο κόμματα προσεγγίζοντας γενικώς τις εκτός συνόρων πολιτικές τους, ακόμη και στον τομέα της οικονομίας, πουθενά δεν παρατηρείται σύμπτωση.

Ο αντιμνημονιακός Πάνος Καμμένος θεωρητικά θα μπορούσε να είναι ο καλύτερος κυβερνητικός εταίρος μιας κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, αλλά αυτό δεν ισχύει πια διότι η στροφή του ΣΥΡΙΖΑ προς τον ρεαλισμό και η κατανόηση της αναγκαιότητας να υπάρξει ένας συμβιβασμός με τους ευρωπαίους εταίρους προκειμένου να αποφασιστεί μια συμφωνία-γέφυρα οδήγησαν πολύ γρήγορα την κυβέρνηση στη ρητορική περί ελάφρυνσης του χρέους και στην εγκατάλειψη της έννοιας του κουρέματος. Το πώς θα αντιδράσουν οι Ανεξάρτητοι Ελληνες σε περίπτωση κατά την οποία η κυβέρνηση φέρει προς ψήφιση στη Βουλή ένα πρόγραμμα που δεν θεωρείται αρεστό ή ικανοποιητικό, αποτελεί ερωτηματικό.

ΣΙΓΗ ΑΣΥΡΜΑΤΟΥ. Ομοίως είναι άγνωστες οι αντιδράσεις βουλευτών που ανήκουν στην εσωκομματική μειοψηφία και ανατριχιάζουν και μόνο στην ιδέα ότι ένα νέο πρόγραμμα μπορεί να αφομοιώσει μεγάλο τμήμα του υφιστάμενου, δηλαδή του Μνημονίου, όπως υπονόησε ο Γιάνης Βαρουφάκης.

Στην παρούσα φάση η εσωτερική αντιπολίτευση είναι υποδειγματική στη συμπεριφορά της. Στηρίζει, δεν μιλάει, δεν αντιδρά, δεν αντιστέκεται. Ομως βουλευτές που δεν ανήκουν στον στενό κομματικό πυρήνα του ΣΥΡΙΖΑ ούτε έχουν καν συναισθηματικούς δεσμούς με την Κουμουνδούρου, είναι αμφίβολο πώς θα αντιδράσουν σε μια λύση-συμβιβασμό.

Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν χρόνο να ασχοληθούν με τις εξάρσεις των ΑΝΕΛ ή μεμονωμένων βουλευτών. Ωστόσο στελέχη του δεν κρύβουν την ανησυχία τους διότι, όπως λένε, η ηγεσία του κόμματος είχε αφήσει αρκετές τρύπες στην εσωκομματική συνοχή, που τώρα από τη θέση της κυβέρνησης είναι δύσκολο να κλείσουν.