Σίγησε ο Καζαντζίδης του δημοτικού

Μεγάλωσε ορφανός, τον θήλαζαν οι γειτόνισσες του θείου του που τον είχε αναλάβει, άκουσε τους πρώτους ήχους όταν πήγαινε στα πρόβατα με μια σχισμένη βελέντζα στην πλάτη, τραγούδησε από ένστικτο όταν ήταν ακόμη παιδάκι και προικισμένος με ένα σπάνιο μουσικό αφτί είχε δίκαια και δεύτερο όνομα: «αηδόνι της Ηπείρου». Του το έδωσε μάλιστα ο άρχων της δισκογραφικής Μίνως, Μάκης Μάτσας.

Ο Αλέκος Κιτσάκης έφυγε χθες από τη ζωή στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων. Και η Ηπειρος μοιάζει να πενθεί εκτός από το γεφύρι της Πλάκας που κατέρρευσε και τον μεγάλο της τραγουδιστή.

Γεννήθηκε στο Ριζοβούνι της Πρέβεζας το 1934. Δώδεκα ετών, με την αρωγή της παντοδύναμης Πανηπειρωτικής, φτάνει στην Αθήνα, ορφανός και φτωχός και με όνειρα ήδη για τα «πατάρια» (πάλκα) της εποχής. Είναι τότε που τραγουδάει την «Τζαβέλλαινα» στην πρώτη μεταπολεμική κοπή πίτας της Ομοσπονδίας και η κυρία που τον πλησιάζει και τον αποκαλεί «φαινόμενο» είναι η ηπειρώτισσα ηθοποιός Μαρίκα Κοτοπούλη.

Η ίδια βάζει τον Κιτσάκη να τραγουδήσει στο Ρεξ, σε φιλανθρωπική γιορτή, ενώπιον της τότε βασίλισσας Φρειδερίκης, η οποία τον παίρνει στο Παλάτι. Ο Κιτσάκης μετά φοιτά στο Σκαγιοπούλειο και στο Ωδείο Πάτρας, κατεβαίνει στην Αθήνα, κοιμάται σε γκαράζ, παράλληλα όμως αρχίζει να τραγουδάει σε εκπομπές της ΕΙΡ, λαμβάνει υποτροφία μέσω του μουσουργού Μανόλη Καλομοίρη για το τότε Εθνικό Ωδείο, σπουδάζει εφτά χρόνια και ενώ ο σχεδιασμός από τους δασκάλους του ήταν για τενόρος, η ζωή τον έφερε στην τότε Odeon – που μετά έγινε Μίνως Μάτσας και Υιός – και από την οποία δεν έφυγε ποτέ.

Σε ακρόαση ο μαέστρος Σπύρος Περιστέρης φωνάζει με ενθουσιασμό: «Κύριε Μάτσα, ανακαλύψαμε τον νέο Παπασιδέρη», ο Κιτσάκης γραμμοφωνεί τα πρώτα του τραγούδια με τον κλαριντζή Βάιο Μαλλιάρα, ενώ λίγο αργότερα αρχίζουν οι μεγάλες επιτυχίες όπως το «Ασπρο Τριαντάφυλλο κρατώ» ή το «Στης Πάργας τον ανήφορο». Ο Κιτσάκης συνεργάζεται εκτός από τον αφρό των δημοτικών μουσικών και με τους κορυφαίους λαϊκούς της εποχής, όπως τον Καζαντζίδη, την Γκρέυ και άλλους.  Είναι μέσα του 1960, εξάλλου, όταν το λαϊκοδημοτικό γνωρίζει μεγάλες δόξες και οι λαϊκοί παρελαύνουν από το κέντρο Βελούχι της οδού Βερανζέρου να ακούσουν τον Κιτσάκη με τα μυθικά μελωδικά γυρίσματα και τη μεγάλη έκταση στη φωνή.

Το Αηδόνι της Ηπείρου πέρασε και από άλλα ιστορικά κέντρα της Ομόνοιας όπως το Ελληνικό Γλέντι, αλλά τα πολλά χρόνια τα περνάει στο Βελούχι. Γνωρίζει την αποθέωση και στο εξωτερικό (στη Μελβούρνη τραγουδάει μπροστά σε 120.000). Σήμερα αφήνει μια μεγάλη παρακαταθήκη -ηχογράφησε περίπου 2.500 τραγούδια. Η φωνή του, εγκεφαλική, έμοιαζε να εικονοποιεί τον καημό των Ηπειρωτών, των επαρχιωτών που βρέθηκαν μόνοι στις πόλεις και τώρα πενθούν τον δικό τους καλλιτέχνη.