Ο Ρέντσι και το ρίσκο του προέδρου

«Οπως ακριβώς η εκλογή του Πάπα, έτσι και η εκλογή του προέδρου της Δημοκρατίας είναι εντελώς απρόβλεπτη. Αντίθετα με το κονκλάβιο, όμως, εδώ δεν βοηθάει καν το Αγιο Πνεύμα». Είναι, διά χειρός Λουίτζι λα Σπίνα στη «Ρεπούμπλικα», μια από τις πάμπολλες συγκρίσεις ανάμεσα στην παπική και την προεδρική εκλογή που έχουν γίνει τις τελευταίες ημέρες, εντός κι εκτός Ιταλίας, σε μια Ευρώπη που παρακολουθεί με αγωνία λόγω του κινδύνου που ελλοχεύει για αστάθεια. Η διαδικασία ξεκίνησε προχθές με την πρώτη ψηφοφορία και συνεχίστηκε χθες με ακόμα δύο γύρους. Για τον Ματέο Ρέντσι, όμως, η κρίσιμη ημέρα ή στη χειρότερη περίπτωση η πρώτη μιας σειράς όλο και πιο κρίσιμων ημερών είναι η σημερινή.Από τον τέταρτο γύρο και εξής δεν απαιτείται πλέον για την εκλογή του νέου προέδρου της ιταλικής Δημοκρατίας πλειοψηφία δύο τρίτων μεταξύ των 1.009 εκλεκτόρων (630 βουλευτών, 315 γερουσιαστών, 6 ισόβιων γερουσιαστών και 58 τοπικών αρχόντων) αλλά απλή πλειοψηφία.

η σημασια. Σήμερα θα κριθεί η δύναμη του ιταλού πρωθυπουργού να επιβάλει το πρόσωπο που επέλεξε μονομερώς αγνοώντας και εξοργίζοντας τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι, που φωνάζει για αθέτηση της συμφωνίας τους: τον 73χρονο Σέρτζιο Ματαρέλα, δικαστή του Συνταγματικού Δικαστηρίου από το 2011, βουλευτή επί 25ετία, έως το 2008, πρώτα με την κεντροδεξιά Χριστιανική Δημοκρατία, έπειτα με το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα, στο τέλος με το κεντροαριστερό Κόμμα της Μαργαρίτας, και πέντε φορές υπουργό.

Στην επιλογή του προσώπου, ο Ματέο Ρέντσι έπρεπε να λάβει υπόψη του τρεις παραμέτρους: τη συμφωνία του με τον Μπερλουσκόνι για την προώθηση θεσμικών μεταρρυθμίσεων, τις σχέσεις του με τον Αντζελίνο Αλφάνο, τον επικεφαλής της Νέας Κεντροδεξιάς που συμμετέχει στην κυβέρνησή του, καθώς και τη συνοχή του Δημοκρατικού Κόμματός του. Ο τρόπος που κινήθηκε αποδεικνύει ότι καθοριστικό ρόλο στην επιλογή του έπαιξε η τρίτη. Η κίνηση έχει ρίσκο, σημειώνει ο Στέφανο Φόλι, πολιτικός αναλυτής της «Ρεπούμπλικα», αλλά λελογισμένο. Ο ιταλός πρωθυπουργός είχε σχεδόν καταλήξει σε συμφωνία για τον εκλογικό νόμο με την Κεντροδεξιά, ενώ η συνταγματική μεταρρύθμιση της Γερουσίας είχε πάρει τον δρόμο της. Θεωρητικά ο Μπερλουσκόνι θα μπορούσε να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Ομως δεν συνηθίζει να κάνει κινήσεις που δεν του αποφέρουν κέρδος. Και από μια τέτοια ενέργεια δεν έχει να κερδίσει τίποτε. Από την άλλη ο Ρέντσι έχει να χάσει πολλά εάν δει το κόμμα του να φυλλορροεί από τα αριστερά χωρίς να μπορεί να σταματήσει τη διαρροή.

«Ο Σέρτζιο είναι ο άνθρωπος της νομιμότητας. Ενας άνθρωπος που μπορεί να εγγυηθεί επτά χρόνια διακεκριμένης πολιτικής ηγεσίας και πολιτικής σταθερότητας. Δεν θα υπάρξει άλλος υποψήφιος του Δημοκρατικού Κόμματος» δήλωσε την Πέμπτη στους εκλέκτορες του κόμματός του λίγο πριν αρχίσουν να μπαινοβγαίνουν για πρώτη φορά οι 1.009 εκλέκτορες στα ξύλινα παραβάν που έχουν στηθεί στην ιταλική Βουλή (τα επονομαζόμενα ειρωνικά «καταφάλκο», όπως το ξύλινο βάθρο πάνω στο οποίο τοποθετούνται τα φέρετρα στις κηδείες σημαινόντων) για να αποθέσουν κατόπιν τη χειρόγραφη ψήφο τους στις «σαλατιέρες» – τις μεγάλες ψάθινες κάλπες με τη σατέν ανοικτοπράσινη επένδυση. Γνωρίζοντας πως δεν είχε πλειοψηφία δύο τρίτων, και μη θέλοντας να «κάψει» τον υποψήφιό του, ο Ρέντσι κάλεσε εξαρχής τους εκλέκτορές του να ψηφίσουν λευκό στους τρεις πρώτους γύρους. Ηδη από την Πέμπτη τα παρασκηνιακά παζάρια στους διαδρόμους της ιταλικής Βουλής δίνουν και παίρνουν.