[Ιστορίες] Αφιερωμένο

Στο μεγάλο σαλόνι του Δημαρχείου της Ανγκουλέμ οι τελετές καλά κρατούν. Οι υπεύθυνοι του διάσημου φεστιβάλ της πόλης έχουν ήδη ανακοινώσει το όνομα του νικητή του Μεγάλου Βραβείου για το 2015: είναι ο ιάπωνας κομίστας Κατσουχίρο Οτόμο. Από φέτος, όμως, αποφάσισαν να δημιουργήσουν και ένα βραβείο της ελευθερίας της έκφρασης. Ο πρώτος που θα το παραλάβει είναι -ποιος άλλος; – το «Charlie Hebdo».

Στο βήμα, οι ομιλίες διαδέχονται η μία την άλλη. Ο δήμαρχος, ο περιφερειάρχης, ο πρόεδρος του φεστιβάλ, ακόμη και η εκπρόσωπος της κινεζικής αντιπροσωπείας, όλοι παίρνουν τον λόγο προκειμένου να εκθειάσουν το σατιρικό περιοδικό που μπήκε στις 7 Ιανουαρίου στο στόχαστρο τζιχαντιστών. Η ομάδα των «επιζώντων», ο Λουζ και η παρέα του, έχουν στείλει στην Ανγκουλέμ ως εκπρόσωπο τον κομίστα Ζαν-Κριστόφ Μενί. Φοράει ένα μπλουζάκι που γράφει «Je suis Charlie». Τα μαλλιά του είναι αχτένιστα και τα χαρακτηριστικά του τραβηγμένα. Παίρνει τον λόγο και ξεκινάει μια ομιλία που θα μείνει στα χρονικά του φεστιβάλ.

«Το να είσαι “Charlie” σημαίνει να μην κωλώνεις μπροστά σε τίποτα. Αυτή είναι η καλύτερη απάντηση. Το πνεύμα του “Charlie” δεν είναι να μετατρέπεις σε εθνικούς ήρωες σκιτσογράφους που έχεζαν πάνω στην εξουσία σε όλες της τις μορφές, ούτε να χτυπάς τις καμπάνες της Παναγίας των Παρισίων για αντικληρικούς. Το “Charlie” είναι αυτό που γελάει όταν ο δήμαρχος της Ανγκουλέμ βάζει κάγκελα ζωολογικού κήπου γύρω από δημόσια παγκάκια. Το “Είμαι Charlie” δεν είναι σλόγκαν, είναι το “Charlie” αυτό που λέει στον δήμαρχο της Ανγκουλέμ ότι είναι ένας μαλάκας, εγώ απλώς το μεταφέρω».

Ο δεξιός δήμαρχος της πόλης Ξαβιέ Μπονφόν, αυτός που προκάλεσε πρόσφατα σάλο με τα κιγκλιδώματα που τοποθέτησε – και σύντομα αναγκάστηκε να αφαιρέσει – προκειμένου να κρατά μακριά άστεγους και περιθωριακούς, εξακολουθεί να βρίσκεται ακριβώς δίπλα του, παρακολουθεί στωικά, χαμογελαστός. Προς τιμήν του, θα πάει στη συνέχεια να σφίξει το χέρι του Μενί. Ο οποίος είπε και ελάλησε: «Το χιούμορ και η δημοκρατία είναι το ίδιο πράγμα. Η πρόοδος είναι 250 χρόνια μετά τη [γαλλική] επανάσταση. Η οπισθοδρόμηση, πάλι, χρειάζεται 15 δευτερόλεπτα με ένα Καλάσνικοφ. Το χιούμορ είναι η καλύτερη απάντηση γιατί μια κοινωνία που δεν γελάει πια, που γελάει μέσα στον τρόμο, δεν έχει πια νόημα».