Παρίσι: πενήντα αποχρώσεις του κόκκινου

Το παγκόσμιο πλαίσιο της μόδας αποκτά νόημα στις πρώτες σειρές των επιδείξεων κατά τη διάρκεια της εβδομάδας μόδας της υψηλής ραπτικής στο Παρίσι. Εκείνο το διάστημα που οι πελάτισσες φοράνε γούνινα παλτό και δείχνουν το ρωσικό ή κινεζικό διαβατήριό τους για να περάσουν τον έλεγχο ασφαλείας που έχει επιβληθεί ακόμη και σε αυτούς τους χώρους όπου συμβαίνει η «απόδραση» από την πραγματικότητα  με σύμμαχο τη φαντασία και το όνειρο.

Παρίσι, Ιανουάριος 2015. Οι στρατιώτες κυκλοφορούν οπλισμένοι και φυλάνε την πόλη. Οι υψηλοί καλεσμένοι στα σόου της υψηλής ραπτικής προσπερνούν και δείχνουν να μην τους ξενίζει η αντίθεση της στολής των φρουρών κατά της τρομοκρατίας με τη δική τους πολυτελή περιβολή στηριγμένη σε λεπτά τακούνια.

Το Παρίσι ζει σε ένα όνειρο, μεταξύ υψηλής μόδας και υψηλού ελέγχου ασφαλείας. «Υπάρχουν κάποια παράξενα απογεύματα που τα άνθη έχουν ψυχή». Ο στίχος του συμβολιστή ποιητή Αλμπέρ Σαμέν, συγχρόνου του Μποντλέρ, έδωσε έμπνευση στον σχεδιαστή Αλεξίς Μαμπίγ για τη συλλογή του. Ταυτόχρονα δίνει την ατμόσφαιρα της σύγχρονης κατάστασης: μέσα σε αυτά τα παράξενα απογεύματα της παριζιάνικης εβδομάδας τα πέταλα των λουλουδιών τονίζουν τα γυναικεία σώματα.

Αρκετά με τον λυρισμό. Οι μετρ φλέγονται να δείξουν ότι οι συλλογές τους συνδέονται με την αληθινή ζωή. Οχι όλων, αλλά εκείνων των ολίγων που αναζητούν και πληρώνουν τις δημιουργίες τους φτιαγμένες από τα ικανά «μικρά χέρια» στα  ατελιέ της υψηλής ραπτικής.

Ανθη και τουίντ. Και όλες δείχνουν να βγαίνουν από την κομψή συμφωνία του μαύρου και του λευκού για να φθάσουν στο κόκκινο. Από το απαλό ροζ έως το κόκκινο του αίματος ή του φούξια βινύλ. Και όλα αναμειγνύονται σε μια διαδρομή από τα χρώματα της φύσης στα bytes των υπολογιστών. Καθώς τα άνθη του τεχνητού παραδείσου της Chanel στα καπέλα και τις τουίντ φούστες ήταν εξίσου κόκκινα με εκείνα τα καμπυλόσχημα κοψίματα στις κόκκινες τουαλέτες του Atelier Versace. Και στο έντονο ροζ κόκκινο με το οποίο βάφτηκαν οι τοίχοι στο σόου του οίκου Sciaparelli για να ταιριάξουν με τα ηλεκτρισμένα ροζ στα φορέματα με τις λεπτές τιράντες και τα μικροσκοπικά χέρια τυπωμένα στο λεπτό μετάξι που θύμιζαν την ανάμειξη της ιδρύτριας του οίκου, της Ελσας Σκιαπαρέλι, με τον σουρεαλισμό.

Ο Τζιανμπατίστα Βάλι έκανε μια παρατήρηση γύρω από την έννοια της ανεξαρτησίας όταν στις δικές του κόκκινες και παστέλ ροζ αποχρώσεις έβαλε απέναντι στην έμπνευσή του δύο γυναικείες φιγούρες: την Κοκό Σανέλ με το μαύρο σακάκι της και την Τζάνις Τζόπλιν που φορούσε φορέματα κοκτέιλ πάνω από παντελόνια. Και ο Ραφ Σίμονς για τον οίκο Dior επέλεξε τη μείξη τριών δεκαετιών για να συνθέσει μία σύγχρονη συλλογή. Ο ανθηρός ρομαντισμός των 50s, το χρωματικό θάρρος των 60s και η ελευθερία του πνεύματος των 70s έφτιαξαν το δικό του σύγχρονο λεξιλόγιο. Η καλύτερη στιγμή του είναι τα τετράγωνα  διάφανα τακούνια στις κόκκινες μπότες του. Ο ατσάλινος σκελετός τους είναι η πιο μοντέρνα ένδειξη της ιδιάζουσας ανεξαρτησίας που όλοι οι δημιουργοί αναζητούν.