Σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες υπήρξαν ευρείες συναινέσεις για την αντιμετώπιση της κρίσης. Στην Ελλάδα δεν μπορεί να γίνει αυτό;
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
5 λεπτά Ντόρα Πάλλη
Υποψήφια στη Β’ Αθηνών με τη ΝΔ
Ιστορικά, στη χώρα μας μόνο δύο φορές την περίοδο της Μεταπολίτευσης υπήρξε συναίνεση για την αντιμετώπιση κρίσεων. Το πέτυχε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης το 1989 και τη δεύτερη φορά ήταν η κυβέρνηση εθνικής ενότητας που συγκρότησαν η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, η ΔΗΜΑΡ και ο ΛΑΟΣ υπό την απειλή της χρεοκοπίας. Και στις δύο περιπτώσεις δεν υπήρξε πολιτική βιωσιμότητα του εγχειρήματος σε βάθος χρόνου, διότι η συναίνεση δεν στηρίχθηκε σε συνειδητές εθνικές επιλογές αντιμετώπισης των προβλημάτων της χώρας, αλλά στην ανάγκη της στιγμής.
Είναι έλλειμμα για τη δημοκρατία μας και στοιχείο διολίσθησης του πολιτικού πολιτισμού μας το φαινόμενο, ακόμα και σε αυτονόητα θέματα, να αδυνατούν να συμφωνήσουν όλα τα δημοκρατικά κόμματα της Βουλής.
Ακόμα και η ένταξη της χώρας στην ΕΕ αποτέλεσε για τους Σοσιαλιστές και την Αριστερά στην Ελλάδα πεδίο αντιπαράθεσης, ακόμα και όταν αυτή ολοκληρώθηκε και η χώρα αποτελούσε μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Δισεκατομμύρια ευρώ διοχετεύθηκαν στη χώρα από τα ευρωπαϊκά ταμεία επί δύο δεκαετίες για να γίνουν πολιτικές αναδιάρθρωσης από τον αγροτικό τομέα έως τις νέες τεχνολογίες, που εν τέλει κατασπαταλήθηκαν υπό τις θριαμβευτικές αντιευρωπαϊκές κραυγές της Αριστεράς και των σοσιαλιστικών συντεχνιών του υπερμεγέθους κράτους που υπερασπίζονταν δόγματα που κατέρρεαν σε όλη την Ευρώπη μαζί με το Τείχος του Βερολίνου.
Στάθης Λεουτσάκος
Υποψήφιος στην Α’ Πειραιώς με τον ΣΥΡΙΖΑ
Κάνετε λάθος αν πιστεύετε ότι υπήρχαν ευρείες συναινέσεις στα άλλα κράτη της Ευρωπαϊκής Ενωσης σε σχέση με την αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης. Οι μόνες συναινέσεις που υπήρξαν ήταν μεταξύ της Δεξιάς και της Σοσιαλδημοκρατίας, όπως ακριβώς και στην Ελλάδα, οι οποίες και απέτυχαν παταγωδώς σε όλη την Ευρώπη λόγω των πολιτικών τους επιλογών. Οι λαοί της Ευρώπης γνωρίζουν ότι οι πολιτικές λιτότητας και τα Μνημόνια στη χώρα μας και σε άλλες χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας δεν είναι μονόδρομος, δεν είναι ουδέτερες τεχνικές λύσεις που μας προτείνουν «ανεξάρτητοι» θεσμοί, όπως το ΔΝΤ ή η Κομισιόν, αλλά, αντίθετα, είναι πολιτικές στοχευμένες, με νεοφιλελεύθερο πρόσημο, που θέλουν να ρίξουν τα βάρη της κρίσης στους εργαζόμενους και στους φτωχούς, για να βγουν αλώβητοι οι τραπεζίτες και οι πλούσιοι.
Οι λαοί της Ευρώπης, όμως, δεν κάθονται απλοί θεατές στην ίδια τους την καταστροφή. Παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους και αλλάζουν τα δεδομένα στην Ευρώπη. Την αρχή θα την κάνει ο ελληνικός λαός εκλέγοντας μια κυβέρνηση που θα εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα, μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Μετά τη σκυτάλη θα πάρουν ο ισπανικός και ο ιρλανδικός λαός, την ίδια στιγμή που, ακόμα και από το αντίπαλο στρατόπεδο της λιτότητας, ακούγονται φωνές αυτοκριτικής και ανάγκης αλλαγής των οικονομικών πολιτικών. Ευρεία συναίνεση μπορεί να υπάρξει, κυρίως με τον λαό, σε μια αντιμνημονιακή και προοδευτική κατεύθυνση.
Ηλίας Λιβάνης
Υποψήφιος στη Β΄ Αθηνών με τον ΣΥΡΙΖΑ
Ως εκδότης γνωρίζω από προσωπική πείρα πόσο σημαντική είναι η συναινετική συνεργασία για να εκδοθεί ένα βιβλίο, αλλά και πόσο σημαντική είναι η πολυφωνία. Αρκεί να υπάρχει ένας κοινός στόχος. Αρκεί να εννοούμε όλοι το ίδιο και όχι να μιλάμε προσχηματικά. Ο Αλέξης Τσίπρας έχει δηλώσει ότι μπορούμε να δημιουργήσουμε συμμαχίες με άλλες ευρωπαϊκές χώρες για να σταματήσει η πολιτική της λιτότητας και να πάμε στην πολιτική της ανάπτυξης, αλλά και ότι θα είμαστε ανοιχτοί αν υπάρξουν πολιτικές δυνάμεις που θα αποδεχθούν την άμεση εφαρμογή και υλοποίηση του προγράμματος για την ισχυρή διαπραγμάτευση προς όφελος της χώρας σε ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Εξάλλου, ο ΣΥΡΙΖΑ όχι μόνο πιστεύει στη συναίνεση και στη συνεργασία, αλλά είναι και το μοναδικό πολιτικό κόμμα που το εννοεί πραγματικά, καθώς οι αποφάσεις λαμβάνονται με δημοκρατικές διαδικασίες και η μειοψηφία σέβεται απόλυτα τις αποφάσεις της πλειοψηφίας.
Πιστεύω λοιπόν ότι μπορούν να υπάρξουν πολιτικές συναινέσεις που θα βασίζονται σε μια ευρεία κοινωνική συναίνεση, ώστε να αντιμετωπίσουμε την κρίση, αρκεί να θέλουμε πράγματι να το κάνουμε. Σε αυτή την περίπτωση μπορούμε να συζητήσουμε για τις πολιτικές που θα σταματήσουν την ύφεση και θα δρομολογήσουν την ανάπτυξη. Χωρίς αυτή τη βασική προϋπόθεση η λέξη «συναίνεση» δεν είναι παρά μια πρόφαση, μια επίφαση ώστε να συνεχιστεί η εφαρμογή των σημερινών αδιέξοδων μνημονιακών πολιτικών.
Γιάννης Πρωτούλης
Υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με το ΚΚΕ
Σε όλες τις χώρες, με ή χωρίς Μνημόνια, εντός ή εκτός ευρωζώνης, σε μεγάλες καπιταλιστικές οικονομίες ή μικρότερες, είτε με κυβερνήσεις φιλελεύθερες είτε με σοσιαλδημοκρατικές και με τη συμμετοχή ή την ανοχή κομμάτων της «νεοαριστεράς», ακόμα και με τη σύμπραξη όλων στο όνομα της εθνικής συναίνεσης, ίδιος είναι ο αντιλαϊκός μονόδρομος.
Κοινός είναι ο παρονομαστής φτώχειας και εξαθλίωσης που βιώνουν οι εργαζόμενοι. Η τάση είναι ίδια παντού σε όλη την Ευρώπη, αφού ισχύουν τα Μνημόνια διαρκείας της ΕΕ, οι συμφωνίες που ενισχύουν την κερδοφορία των επιχειρηματικών ομίλων και προϋποθέτουν όρους γαλέρας για τους εργαζόμενους, με τον λαό να επωμίζεται το χρέος των μονοπωλίων, για το οποίο ο ίδιος δεν χρωστάει ούτε ευρώ.
Η συναίνεση των κομμάτων της ΕΕ και του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης είναι προς το συμφέρον του κεφαλαίου και εις βάρος του λαού. Την επόμενη ημέρα όλους αυτούς ο λαός θα τους βρει απέναντί του. Οποιος και να είναι ο κυβερνητικός διαχειριστής της επόμενης ημέρας, που από ό,τι φαίνεται θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, το μόνο βέβαιο είναι ότι ο λαός θα χρειάζεται δυνατό ΚΚΕ που θα είναι στήριγμα για την ανάπτυξη των λαϊκών αγώνων, ακλόνητο και ασυμβίβαστο εμπόδιο στην αντιλαϊκή επίθεση, που θα συνεχιστεί στο δρόμο της ΕΕ και των μονοπωλίων. Δυνατό ΚΚΕ, λοιπόν, για ισχυρή λαϊκή αντιπολίτευση, για να γίνει ο ίδιος ο λαός πιο δυνατός, χωρίς ΕΕ, μονοπώλια και χρέος.
Google news
