Ζητεί εξιλέωση για τα «παραπατήματά» του

Ποιοι υπήρξαν – γιατί υπήρξαν – ο Μαχλαμπάς, ο Πισπιρίγκος, ο Νουάρ, η «Περισπωμένη», ο Λάζαρος, ο Νικόδημος, η Μαρικάρα, ο Διόδωρος; Φαντάζεται κανείς ότι η πραγματικότητά τους θα ήταν τόσο απογοητευτική όσο αν συνέκρινε τους Καμικάζι της διαβόητης 201 Σμηναρχίας στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον «Καμικάζι», το παιδί που μεταφέρει τις πίτσες κι είναι αυτό το παρατσούκλι του. Αυτό που σκανδαλίζει ακόμα περισσότερο είναι πως ο Κουμανταρέας, με εντελώς συνειδητή πρόθεση με τον «Θησαυρό του χρόνου» να εξομολογηθεί και να εξιλεωθεί σε σχέση με τη Λιλή ώστε κανείς να μην μπορεί να τον μεμφθεί για τα «παραπατήματά» του (όπως χαρακτήριζε ο Γιώργος Ιωάννου τις «νυχτερινές του περιπολίες»), κατόρθωσε να γράψει ένα σχεδόν απόκρυφο μυθιστόρημα. Με την έννοια ότι τα πρόσωπα αναγνωρίζονται ως πραγματικά χάρις στις ιδιότητες που με αυτές τα προίκισε ο δημιουργός τους και όχι χάρις σε εκείνες που πραγματικά είχανε. Ετσι ώστε κι αν ακόμη η Κυρία Κούλα ή η Μπέμπα Ταντή της «Βιοτεχνίας Υαλικών» είναι δυο ακόμη προσωπεία του Μένη Κουμανταρέα, να είναι πια αδύνατον να ανιχνευθεί η πραγματική τους καταγωγή. Οπως ακριβώς συμβαίνει και με έναν από τους ήρωές του στον «Θησαυρό του χρόνου», τον Μανώλη Μανωλάκη, που αν συνέβαινε να γνωρίσει κανείς έναν πολύ γνωστό συνθέτη που υπήρξε το πρότυπο για να φιλοτεχνηθεί ο ήρωας αυτός, να μη μπορεί να διακρίνει καμιά απολύτως ομοιότητα ανάμεσά τους.