Γιάννης Καραούλης: Μεταμορφώσεις σε δύο σκηνές

Τα Δευτερότριτα στις «Μικρές ιστορίες φόνων», στη σκηνή του Θεάτρου Vault, κλέβει το χειροκρότημα για τη δεξιοτεχνική ερμηνεία του ως εσωστρεφής ομοφυλόφιλος που αναζητά τον έρωτα σε λάθος ανθρώπους, αλλά και ως παραπληγικό παιδί που έχει όνειρο να γίνει Μπάτμαν και να σπέρνει παντού το καλό. Από Πέμπτη μέχρι και Κυριακή αλλάζει στέκι και κατευθύνεται στο θέατρο Θησείον, όπου υποδύεται τον Κόστια στον «Γλάρο» του Τσέχοφ (σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου). Την Τετάρτη, τη μοναδική ημέρα που έχει ρεπό μέσα στην εβδομάδα, στριμώχνει μεταξύ φίλων, σινεμά και θεάτρου λίγες ώρες για διάβασμα. Για εκείνη την τελευταία εργασία που χρωστάει για το πτυχίο στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. «Η πλάκα είναι ότι ήμουν πολύ καλός στα μαθήματα. Χρονικά όμως, όταν πέρασα στη δραματική σχολή, δεν γινόταν να κάνω και τα δύο» λέει ο 30χρονος Γιάννης Καραούλης από τη Λάρισα που αμέσως μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος (2008), «μπήκα τόσο με τα μπούνια στη δουλειά, που αναγκαστικά άφησα στην άκρη τις σπουδές». Το βιογραφικό του και οι παραστάσεις στη Μονή Λαζαριστών, στο Βασιλικό Θέατρο, στο Θέατρο Δάσους, στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών, στο Νέο Θέατρο Θεσσαλονίκης («Αντιγόνη» του Σοφοκλή, «Αχαρνής» του Αριστοφάνη, ο «Μορμόλης» του Ράινερ, ο «Λεπρέντης» του Χουρμούζη, «Ενα παιδί μετράει τ’ άστρα» του Λουντέμη κ.ά.) το επιβεβαιώνουν.

Θεσσαλονίκη – Αθήνα 
Στην απονομή του βραβείου Δημήτρης Καρέλλης από το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος το 2009 δήλωνε ότι δεν ένιωθε «έτοιμος ούτε υποκριτικά ούτε ψυχολογικά για να κατέβει στην Αθήνα». Πριν από ενάμιση χρόνο, όμως, όταν «πια ο ενθουσιασμός μου ξεπέρασε τον φόβο», όπως λέει, πήρε την απόφαση να δοκιμαστεί και στην πρωτεύουσα. «Πλέον έχω άλλη αυτοπεποίθηση. Επιπλέον στη Θεσσαλονίκη ένιωσα πως ήμουν αποκομμένος από αυτό που βιώνει ο μέσος ηθοποιός στην Ελλάδα. Σε σχέση με την ανεργία, την αναζήτηση δουλειάς. Είχα ανάγκη να το δω και αυτό».

Στο κέντρο της Αθήνας, όπου μένει, κυκλοφορεί με τα πόδια, το ποδήλατό του και το μετρό. Το τελευταίο ειδικά τον συνεπαίρνει σαν μικρό παιδί. «Είναι μαγικό να μπαίνεις σε μια σήραγγα και χωρίς να βλέπεις τις ενδιάμεσες γειτονιές να φτάνεις στον προορισμό σου. Μοιάζει να ‘ναι βγαλμένο από μυθιστόρημα του Χάρι Πότερ». Τους πρώτους μήνες, παραδέχεται πως κυκλοφορούσε στους δρόμους της πρωτεύουσας σαν τουρίστας. Είχε μάλιστα ένα δερματόδετο σημειωματάριο στο οποίο κατέγραφε αναλυτικά όλα τα μέρη που ήθελε να ξαναεπισκεφθεί. «Τώρα πια είναι σε μικρή αχρηστία, αλλά ακόμα το κουβαλάω στην τσάντα μου».

Αν τον ρωτήσεις τι είναι αυτό που τον χαλάει στην πόλη που «ακόμα μαθαίνει μέρα με τη μέρα», θα σου πει η απόσταση από τη θάλασσα και οι άστεγοι, οι επαίτες που ζητάνε τη βοήθεια σου σε κάθε στενό. «Αυτή η εικόνα με τρομάζει, με αποδιοργανώνει. Στη Θεσσαλονίκη ήξερα πως είχα δύο ευρώ, μια μπανάνα και ένα μπουκαλάκι νερό που ανά πάσα στιγμή τα μοιραζόμουν με όποιον τα χρειαζόταν. Εδώ όμως η κλίμακα μεγέθους είναι εντελώς διαφορετική. Ξέρεις ποιο είναι το δυστύχημα; Οτι μπορεί αυτές οι εικόνες κάποια στιγμή να γίνουν συνήθεια, ότι μπορεί να σκληρύνεις, να τα βλέπεις γύρω σου και να μη σε αγγίζουν».