Η τακτική της δημόσιας «αυτομαστίγωσης»

Με το κυβερνητικό του παρελθόν και όχι με το ΠΑΣΟΚ μάχεται ο Γιώργος Παπανδρέου για να εξασφαλίσει την είσοδο του Κινήματος Δημοκρατών Σοσιαλιστών στη Βουλή.

Ο πρώην πρωθυπουργός διαπιστώνει πως σε κάθε του συνέντευξη ή σε κάθε επαφή με τους πολίτες καλείται να εξηγήσει ή καλύτερα να απολογηθεί για τα πεπραγμένα της περιόδου διακυβέρνησής του, κάτι που εκ των πραγμάτων οδηγεί σε δεύτερο ρόλο το Κίνημα και τους στόχους του.

Ο Παπανδρέου έχει κατανοήσει ότι αυτό δεν μπορεί να αποφευχθεί. Οπως επίσης ότι όσοι επιμένουν για το παρελθόν και για τα γεγονότα που σηματοδότησαν την εποχή της κρίσης και των Μνημονίων αξιώνουν σχεδόν από τον ίδιον να προχωρήσει σε μια γενναία αυτοκριτική για λάθη ή και παραλείψεις.

Δεν είναι τυχαίο ότι από την πόλη της Ξάνθης ο πρόεδρος του Κινήματος «αυτομαστιγώθηκε» δημοσίως, για να εξηγήσει ότι έγιναν μεν τιτάνιες προσπάθειες, ωστόσο ήταν τόσο αντίξοες οι πολιτικές και οικονομικές συνθήκες που δεν άφηναν περιθώρια για ευελιξία. «Πόνεσα για τις αποφάσεις μου πολύ, ποτέ δεν προσποιήθηκα τον αλάνθαστο, μπορούσα να ήμουν πιο αποφασιστικός, όμως έμαθα κι εγώ» είναι ορισμένες από τις εκφράσεις που χρησιμοποίησε για να δώσει στο κοινό του αυτό που ζητούσε. Την αίσθηση της αυτοτιμωρίας.

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΟΠΤΙΚΗ. Ο Γιώργος Παπανδρέου δεν επιθυμεί να απαλλαγεί από το πρόσφατο παρελθόν. Αυτό που επιδιώκει σε κάθε δημόσια παρέμβασή του είναι να εξηγήσει τις επιλογές του με μια δική του αφήγηση. Μέσα από τη δική του οπτική. Να πει ότι δεν υπήρχε χρόνος, αφού παρέλαβε μια χώρα ήδη στα όρια της χρεοκοπίας από τους προηγούμενους «εμπρηστές», να διαβεβαιώσει ότι δεν είχε κάνει καμία συμφωνία με τον Στρος-Καν για ένταξη στο ΔΝΤ, να υπενθυμίσει ότι ακόμη και ο κεντρικός τραπεζίτης Γιώργος Προβόπουλος είχε προειδοποιήσει μετά τις εκλογές ότι το έλλειμμα μπορεί να αγγίξει το 10%, όχι όμως και το 15%, και να επισημάνει ότι εάν δεν μπαίναμε στο Μνημόνιο τον Μάιο, την επομένη η Ελλάδα θα ήταν μια χρεοκοπημένη χώρα.

Ο Παπανδρέου επιδιώκει να διαφυλάξει την εικόνα και της κυβέρνησής του και τη δική του. Και με κάθε ευκαιρία επισημαίνει ότι έγινε σημαντικό έργο στον τομέα των μεταρρυθμίσεων, το οποίο πλέον μπορεί να ολοκληρωθεί. Μέσω του Κινήματος. «Το έργο μας δεν ολοκληρώθηκε και στη συνέχεια αποδομήθηκε» λέει στους συνομιλητές του.

«ΨΗΦΟΣ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ». Για τον πρώην πρωθυπουργό, το Κίνημα δεν δημιουργήθηκε «για να γίνουμε μέρος του συστήματος». Στόχος του είναι να ενισχυθεί η αντισυστημική φωνή στη χώρα. Στο επιτελείο του πιστεύουν ότι τίποτα δεν έχει κριθεί. Ποντάρουν στην κρυφή ψήφο ή «ψήφο της ντροπής» όσων θέλουν να ψηφίσουν Κίνημα στην κάλπη αλλά δεν το δημοσιοποιούν νιώθοντας ενοχές απέναντι στο κόμμα τους.

Ο Παπανδρέου έχει ξεκαθαρίσει στους συνεργάτες του πως το Κίνημα ήρθε για να παραμείνει. Και όχι για να εξαφανιστεί μετά τις εκλογές. Αλλωστε και το στοίχημα για τον ίδιον είναι προσωπικό. «Ενας Παπανδρέου δεν πάει σπίτι του» λένε στο Κίνημα, σχολιάζοντας ερώτημα το οποίο τού ετέθη προσφάτως και εκφράζοντας τη βεβαιότητα για την κοινοβουλευτική παρουσία των Δημοκρατών Σοσιαλιστών.