[Κραυγές και ψίθυροι] Ακολουθεί πολιτική διαφήμιση

Οι σταρ του παλιού Χόλιγουντ είχαν έναν κανόνα: «Δεν παίζουμε ποτέ με παιδιά, ζωάκια και τον Τσαρλς Λότον. Κλέβουν πάντα την παράσταση!». Ο Αντώνης Σαμαράς στη διαφημιστική καμπάνια του τον αγνόησε. Ετσι, όχι μόνο ο έφηβος Νικόλας τον στρίμωξε στον ρόλο της φιλικής συμμετοχής αλλά το συγκεκριμένο σποτ, τρολαρισμένο και παραποιημένο, έγινε το πιο, αρνητικά, συζητημένο στοιχείο της προεκλογικής εκστρατείας του. Ελπίζω τη μία εβδομάδα που απομένει ώς τις κάλπες να μη δούμε στα σποτ της ΝΔ ούτε κατοικίδια ούτε τον Τσαρλς Λότον.

Η προβολή ενός κόμματος με όρους διαφήμισης εμπορικού προϊόντος είναι μεταπολιτευτικό φρούτο. Θυμάμαι μια φωτογραφία από τη δεκαετία του 1960. Αγαρμπες κορασίδες με πλισέ φούστες και σοσόνια υποδέχονταν τον Κωνσταντίνο Καραμανλή κρατώντας φύλλα από τετράδια που έγραφαν ΕΡΕ. Από εκείνη την εποχή της κομματικής διαφημιστικής οικοτεχνίας ώς τη σύγχρονη «βαριά βιομηχανία» της έχουν μεσολαβήσει μια αιωνιότητα και ένας Σεγκελά!

Στις εκλογές του 1977 ο Γεώργιος Μαύρος είχε καταγγείλει το τότε καλπάζον προς την εξουσία ΠΑΣΟΚ ότι «μετέρχεται μεθόδους Μάντισον», αναφερόμενος στη νεοϋρκέζικη λεωφόρο όπου εδρεύουν οι μεγάλες διαφημιστικές εταιρείες. Το 1981, το χειρόγραφο «Ραντεβού με την Ιστορία» του ΠΑΣΟΚ στη σελίδα του ημερολογίου που έδειχνε 18 Οκτωβρίου είχε μοντέρνα, για την εποχή, διαφημιστική σημειολογία και ο μύθος την έχει αποδώσει (όπως οτιδήποτε νεωτερίστικο γινόταν κάποια χρόνια στο ΠΑΣΟΚ) στον Λαλιώτη. Στις εκλογές του 1985 η μικρή Αννούλα που υποσχόταν «ακόμα καλύτερες μέρες» τα σπάει και, κατά την άποψή μου, κατοχυρώνεται ως η πιο επιτυχημένη πολιτική διαφήμιση ever.

Από τότε έχουμε δει από τζιπ και παπαγάλους μέχρι τη Θεοπούλα και τον Κιμούλη. Το πρόβλημα όμως στις πολιτικές διαφημίσεις είναι ότι, οι περισσότερες, αποτυπώνουν αυτό που ένας ντεμοντέ νομίζει ότι είναι μοντέρνο. Ετσι – μου αρέσει, δεν μου αρέσει – πρέπει να παραδεχθώ ότι το πιο «γαργαλιστικό» φετινό σποτ είναι οι μαντινάδες του Καμμένου.