Χρυσές Σφαίρες: Η καινοτομία ήρθε από την τηλεόραση

Για δεκαετίες τώρα, ο ευρωπαϊκός Τύπος αντιμετώπιζε το πάρτι των Χρυσών Σφαιρών ως ένα οσκαρικό προεόρτιο – και φέτος οι μπουκεράδες κράτησαν καλές σημειώσεις, υπογραμμίζοντας τα φαβορί και τις εκπλήξεις: ο Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ, για παράδειγμα, σκηνοθέτης τού «Μεγαλώνοντας» ήταν ο αναμενόμενος νικητής στην κατηγορία της σκηνοθεσίας, όχι όμως και ο Ρώσος Αντρέι Σβγιάγκιντσεφ που έφυγε με το βραβείο ξενόγλωσσης ταινίας για τον – ομολογουμένως αριστουργηματικό – «Λεβιάθαν» του, μιας και όλοι περίμεναν πως τη συγκεκριμένη σφαίρα είχε «καπαρώσει» η ασπρόμαυρη «Ιντα» του Πάβελ Παβλικόφσκι.

Αλλες εκπλήξεις; Το βραβείο καλύτερης ηθοποιού σε κωμωδία που απονεμήθηκε στην Εϊμι Ανταμς για το «Μεγάλα μάτια», αλλά και το βραβείο καλύτερης ηθοποιού σε δράμα που πήγε στην Τζούλιαν Μουρ για το «Still Alice», αφήνοντας απέξω τη Ρόζαμουντ Πάικ για το «Κορίτσι που εξαφανίστηκε» (φαβορί η Πάικ, αλλά σιγά την ερμηνεία ρε παιδιά).  Επίσης, κανένα βραβείο για το τηλεοπτικό True Detective! Η φετινή απονομή ξεχώρισε για ορισμένες συγκινητικές στιγμές αλλά και καίριες επιλογές:

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΟΣ ΚΙΤΟΝ. Η βράβευση του Μάικλ Κίτον για τον ρόλο του στο «Birdman» του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιαρίτου, μια από τις πιο πολυαναμενόμενες ταινίες της φετινής σεζόν. «Στο σπίτι μου πάντα είχαμε μερικές αρχές: να δουλεύεις σκληρά, να μην τα παρατάς, να μην γκρινιάζεις, να μη χάνεις το χιούμορ σου και να είσαι ευγνώμον. Δεν θυμάμαι τον πατέρα μου ποτέ δίχως δεύτερη δουλειά» λέει και ενώ αρχίζει να μιλά για τον καλύτερό του φίλο, Σον, καταπίνει τα λόγια του – και μαζί τα δάκρυα του. «Εκτός από φίλος, είναι και ο γιος μου» λέει, και οι συνάδελφοί του τον αποθεώνουν.

ΔΙΕΜΦΥΛΙΚΟΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΗΣ. Χθες ήταν και η βραδιά της τηλεόρασης, για την ακρίβεια των νέων τηλεοπτικών τάσεων. Τι παράδοξο κι αυτό! Μπορείς να είσαι ανατρεπτικός, να αγγίζεις τα όρια των προκαταλήψεων ενός κοινού κατά βάση συντηρητικού (δηλαδή, αμιγώς τηλεοπτικού) και παράλληλα να είσαι απολύτως εμπορεύσιμος – όλα αυτά την ίδια στιγμή που στη μεγάλη οθόνη οτιδήποτε ξεφεύγει από την ακαδημαϊκή (και ψυχοπονιάρικη νόρμα) καθαιρείται αυτομάτως, έστω και με κάποιες, μικρές εξαιρέσεις. Για να δούμε όμως τι βραβεύτηκε. Στην τηλεοπτική σειρά Transparent (Διάφανος) ο Τζέφρι Τάμπορ πρωταγωνιστεί στον ρόλο ενός μεσήλικου οικογενειάρχη που αποφασίζει να αποκαλύψει τη διεμφυλική σεξουαλική του ταυτότητα. Πρόκειται για μια παραγωγή της Amazon που έφυγε από τις Σφαίρες με τα βραβεία καλύτερης κωμικής σειράς και καλύτερης ερμηνείας για τον πρωταγωνιστή της. Η Τζιλ Σόλογουεϊ μάλιστα, υπεύθυνη παραγωγής, ευχαρίστησε τόσο την «οικογένεια» των διεμφυλικών ανθρώπων όσο και τον, επίσης διεμφυλικό πατέρα της, που με το θάρρος του τη βοήθησε να ανακαλύψει τη δική της αλήθεια.

ΑΙΧΜΗΡΟΣ ΘΟΡΝΤΟΝ. Στην αντίστοιχη ανδρική ερμηνεία για δραματική σειρά, το βραβείο πήγε στον πολλά βαρύ Μπίλι Μπομπ Θόρντον για την τηλεοπτική μεταφορά του «Φάργκο». Ορίστε πάλι το ίδιο παράδοξο: πείτε μου τι πιθανότητα επιτυχίας στα ταμεία θα είχε ένα σίκουελ του σπουδαίου φιλμ των αδελφών Κοέν; Πιθανότατα μηδαμινή. Κι όμως, στα τηλεοπτικά καντράν γνώρισε μια νέα καριέρα, κερδίζοντας μάλιστα και τη Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής σειράς! Ο δε λόγος του ηθοποιού, συντομότατος αλλά και αιχμηρός: «Αυτές τις ημέρες ό,τι και να πεις, θα μπλέξεις, και το ξέρω καλά, οπότε θα πω μόνο ευχαριστώ» είπε και κατέβηκε.

ΕΚΔΙΚΗΤΙΚΟΣ ΣΠΕΪΣΙ. Ο Κέβιν Σπέισι παραλαμβάνοντας το βραβείο α’ ερμηνείας για δραματική σειρά (House of Cards, ύστερα από συνολικά οκτώ υποψηφιότητες σε διάφορες κατηγορίες) ξεστόμισε το απίστευτο: «Αυτή είναι η αρχή της εκδίκησής μου»!

Η ΜΗΤΕΡΑ ΑΡΚΕΤ. Στο κινηματογραφικό τερέν, η Πατρίτσια Αρκέτ κέρδισε το βραβείο Β’ γυναικείου ρόλου για το «Μεγαλώνοντας» («Ο καλύτερος ρόλος της ζωής μου είναι το να είμαι η μητέρα σας» είπε στα παιδιά της), συνεχίζοντας το εντυπωσιακό σερί τής ήδη βραβευμένης με Αργυρή Αρκτο στο Φεστιβάλ Βερολίνου ταινίας.

ΤΙΜΩΜΕΝΟΣ ΚΛΟΥΝΙ. Το καλύτερο το είπε, άλλη μία φορά, ο Τζορτζ Κλούνι που παρέλαβε το τιμητικό βραβείο Σεσίλ Μπ. Ντε Μιλ: «Σας ευχαριστώ που βοηθάτε τις μικρές παραγωγές. Οι μεγάλες άλλωστε δεν έχουν ανάγκη. Σήμερα είναι μια απίστευτη ημέρα. Οι ηγέτες της Ευρώπης, μουσουλμάνοι και χριστιανοί, κατέκλυσαν το Παρίσι, όχι για να διαμαρτυρηθούν, αλλά για να δείξουν σε όλους μας πως δεν πρέπει να ζούμε στον φόβο. Je suis Charlie». Ενδιαμέσως έκανε και μια ερωτική εξομολόγηση στη σύζυγο του – όλα τα πρόλαβε.

ΒΛΕΜΜΑ ΣΤΑ ΟΣΚΑΡ. Μένοντας στις αναλογίες που προαναφέραμε, το φιλμ «Selma» καταγράφει τρεις μήνες από το 1965, την περίοδο δηλαδή που ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ οργάνωνε την περίφημη διαδήλωση για το δικαίωμα ψήφου των Αφροαμερικανών στις ΗΠΑ. Να προσθέσουμε πως την ίδια χρονιά ψηφιζόταν ο Νόμος περί Πολιτικών Δικαιωμάτων. Αλλο ένα χολιγουντιανό μάθημα ανθρωπιάς, λοιπόν, που θα παίξει στα επερχόμενα Οσκαρ και που έφυγε από τις Χρυσές Σφαίρες με βραβείο τραγουδιού («Glory»), το οποίο και παρουσίασε ο Πρινς, κρατώντας ένα σκήπτρο.

Ολες αυτές οι βραβεύσεις, πάνω απ’ όλα, φανερώνουν ένα έθνος που πασχίζει να διατηρήσει την κοινωνική του συνοχή. Στην αμερικανική μυθοπλασία. Οπου, δυστυχώς, σπανίως ανακαλύπτει κανείς ταινίες ή σειρές που θέτουν το απλούστατο ερώτημα «πώς φτάσαμε μέχρι εδώ;» – ίσως επειδή κανείς δραματουργός στις ΗΠΑ αυτή τη στιγμή δεν δείχνει πρόθυμος να το απαντήσει (με μοναδική ίσως εξαίρεση τον Ντέιβιντ Φίντσερ που, ακόμη μία φορά, αγνοήθηκε από τις επιτροπές). Τέλος, το βραβείο καλύτερης κωμωδίας πήγε στο «Grand Budapest Hotel» του Γουές Αντερσον, ενώ αυτό του πρώτου ανδρικού ρόλου για δραματική ταινία στον Εντι Ρεντμέιν για το «The Theory of Everything», στο οποίο υποδύεται τον Στίβεν Χόκινγκ. «Προσπαθούσα όλο το βράδυ να μην πέσω πάνω σε ηθοποιούς που λατρεύω, συγγνώμη κύριε Ντιβάλ, δεν τα κατάφερα πολύ καλά» είπε, και χάρισε και σε εμάς ένα χαμόγελο.