Τζον Γκαλιάνο: Η επιστροφή του άσωτου ταλέντου

Θεωρείται ο «εύθραυστος ποιητής» της μόδας. Εκείνος που το 2011 ύστερα από μια κατηφόρα πάνω σε χάπια και αλκοόλ επιδόθηκε σε ένα ξέσπασμα αντισημιτισμού στους θαμώνες ενός μπαρ στο Παρίσι . Η συμπεριφορά αυτή του κόστισε την έξοδό από τον παράδεισο της μόδας. Την περασμένη Δεύτερα επέστρεψε για να «αποθεωθεί». Με τη βοήθεια της εξέδρας φίλων και θαυμαστών που είδαν την πρώτη του συλλογή για τον Maison Martin Margiela

Ολα γύρω από αυτήν την παρουσίαση ήταν προμελετημένα και είχαν ένα συμβολικό νόημα. Η αλλαγή της πόλης, από το – καθιερωμένο – Παρίσι στο Λονδίνο, είχε ανακοινωθεί στις αρχές του περασμένου μήνα επειδή όλοι οι πρωταγωνιστές της γαλλικής μόδας δεν είχαν συγχωρέσει τον αμαρτωλό πρώην δημιουργό τού οίκου Dior.

Ομως το Λονδίνο, όπου μεγάλωσε, στη σχολή Σεν Μάρτινς όπου φοίτησε θα του πρόσφερε την περίθαλψη των θαυμαστών που ο Τζον Γκαλιάνο είχε ανάγκη για το νέο του ξεκίνημα, ως σχεδιαστής του Maison Martin Margiela.

Και την περασμένη Δευτέρα, την ώρα που σερβίρεται το αγγλικό τσάι, αργά το απόγευμα μια σχισμή χρόνου είχε διαμορφωθεί στο πρόγραμμα της τελευταίας ημέρας της ανδρικής εβδομάδας μόδας του Λονδίνου. Ωστε να προλάβει η Αννα Γουίντουρ – καλή νεράιδα του Γκαλιάνο και πανίσχυρη διευθύντρια της αμερικανικής «Vogue» – να επιστρέψει από την Κίνα για την παρουσίαση της συλλογής υψηλής ραπτικής «Artisanal» του οίκου Margiela.  Ανάμεσα στους φίλους του που κάθησαν στην πρώτη σειρά και έστελναν σχόλια θριάμβου μαζί με φωτογραφίες στο instagram και στο twitter ήταν ο σκηνοθέτης Πέδρο Αλμοδόβαρ, οι σχεδιαστές Αλμπέρ Ελμπάζ και Κρίστοφερ Μπέιλι και το τοπ μόντελ Κέιτ Μος.

ΣΤΥΛΙΣΤΙΚΕΣ ΑΝΑΤΡΟΠΕΣ. Στο παρελθόν κάθε σόου του Γκαλιάνο είχε τον απόηχο καλλιτεχνικού γεγονότος, θεαματικής υπερπαραγωγής, στυλιστικής ανατροπής που στο Παρίσι δεν άφηνε κανέναν αδιάφορο. Ο Τζον Γκαλιάνο είχε τη φήμη ενός ταλαντούχου αφηγητή ιστοριών από το παρελθόν, φτιαγμένων από ρούχα. Την εποχή που πειραματιζόταν στο Λονδίνο, το φαινόμενο Margiela εμφανιζόταν πριν από 22 χρόνια στην Αμβέρσα. Ο Martin Margiela παρέμενε αόρατος και υπήρχε η φήμη πως μια δημιουργική ομάδα σχεδιαστών επινόησαν μια persona για να τραβήξουν τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στο πάθος τους για δημιουργία και στη μανία των υπολοίπων στο σύστημα της μόδας για προβολή. Το περασμένο καλοκαίρι, η δημοσιογράφος Σούζι Μένκες αποκάλυψε την αλήθεια. Το αληθινό πρόσωπο που έως τότε κρυβόταν πίσω από αυτήν τη θρυλική ιστορία εννοιολογικής αποδόμησης της σύγχρονης μόδας λεγόταν Ματιέ Μπλαζί.

Ισως οι ομοιότητές τους να είναι περισσότερες από τις διαφορές των δύο ονομάτων. Τόσο ο Γκαλιάνο όσο και η ομάδα τού Margiela από τις πρώτες τους συλλογές έδειξαν ταυτόχρονα ενδιαφέρον στα γυναικεία εσώρουχα φορεμένα ως ρούχα (φθινόπωρο του 2009), στο λευκό ανδρικό κοστούμι και στην αποδόμησή του (2005 Dior και 2008 ο Margiela), στα κομμάτια εφημερίδας τυπωμένα σε ύφασμα και ραμμένα σε βραδινή τουαλέτα (Dior άνοιξη 2000) και αμάνικη μπλούζα στην ανοιξιάτικη συλλογή 2001 Margiela.

Την περασμένη Δευτέρα, λοιπόν, οι δύο ιστορίες συναντήθηκαν σε μια συλλογή. Στα ρούχα της οποίας ο Τζον Γκαλιάνο έβγαλε ενδείξεις ότι μπορεί ακόμη να διηγείται τις δικές του ιστορίες χρησιμοποιώντας συστατικά από το αρχείο Margiela. Οι σκελετωμένες μάσκες σε ένα λευκό νυφικό και στο κόκκινο σύνολο του φινάλε είχαν πάνω τους λεπτομέρειες από τις αναμνήσεις παραμονής του Τζον Γκαλιάνο στον σκοτεινό και παγωμένο οίκο της αυτογνωσίας.

Η ΜΟΔΑ ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Οι μάσκες – νεκροκεφαλές, τα φθαρτά επεξεργασμένα υφάσματα, τα ημιτελή κεντήματα (χαρακτηριστικά της Artisanal άποψης περί ανακυκλωμένων πολυτελών υλικών του οίκου που ανήκει στον Ιταλό Ρέντζο Ρόσο) πρόβαλλαν κάτι περισσότερο από μία επίδειξη ταλέντου. Εμοιαζαν με τα κοστούμια μιας παράστασης που θα ταίριαζε στο ανέβασμα του ποιήματος «Διάλογος του Θανάτου και της Μόδας» που έγραψε ο Τζάκομο Λεοπάρντι το 1824. Το ποίημα ξεκινά με τη Μόδα να καλεί τον Θάνατο «αδέλφι» της, ζητώντας του να θυμηθεί ότι είναι «και οι δύο γέννημα της Φθοράς». Η νέα αρχή του Τζον Γκαλιάνο δεν θα μπορούσε παρά να υποστηρίζει αυτό το ποίημα του ρομαντισμού πάνω στο οποίο στηρίχθηκε ο ορισμός της νεωτερικότητας στη μόδα: μόδα είναι οτιδήποτε ελαφρύ, εφήμερο, παροδικό.