Ο Τζορτζ Μπεστ του μπάσκετ
Ο Ρόι ήταν αντιστάρ. Δεν θύμιζε σε τίποτα τους ιδιότροπους και εγωκεντρικούς αστέρες. Ηθελε να περνάει καλά στο μπάσκετ και στη ζωή
Ενημερώσου πρώτα από ΤΑ ΝΕΑ
4 λεπτά Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρόωρος (αλλά όχι ξαφνικός) θάνατος του 50χρονου Ρόι Τάρπλεϊ από κίρρωση του ήπατος σκόρπισε τόσο μεγάλη θλίψη και στη χώρα μας.
Πολύ απλά επειδή ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς που έπαιξε ποτέ στην Ευρώπη (και σε νεότερη ηλικία από τον Μπομπ Μάκαντου και τον Ντομινίκ Ουίλκινς) ήταν ένας απλός άνθρωπος, ιδιαίτερα συμπαθής μέσα και (κυρίως) έξω από το γήπεδο.
Διότι μέσα σε αυτό οι αντίπαλοί του υπέφεραν κυρίως κάτω από τα καλάθια αλλά και στο προσωπικό μαρκάρισμα.
Οσοι είχαν την ευκαιρία – άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο – να γνωρίσουν από κοντά τον Ρόι Τάρπλεϊ θα μιλήσουν για έναν αντιστάρ που δεν επεδίωκε την προβολή αλλά περισσότερο την παρέα και την πλάκα.
Η ΥΠΟΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΣΕΡΦ. Η πρώτη φορά που τον γνωρίσαμε από κοντά ήταν σε μια προπόνηση με τον Αρη στο Μετς, την οποία μας είχε επιτρέψει να παρακολουθήσουμε ο Σβι Σερφ. Αυτό που αμέσως σε μάγευε στον αμερικανό σέντερ ήταν η ευχέρεια που είχε στο κατέβασμα της μπάλας, παρά τα 211 εκατοστά ύψους του. Γι’ αυτό άλλωστε και ο προφέσορας Ατσα Νίκολιτς στον Αρη τον είχε χαρακτηρίσει εύστοχα: «Ενας κοντός σε σώμα ψηλού».
Κατέβαζε την μπάλα με τρομερή χάρη, κάνοντας ακόμη και coast to coast και τελειώνοντας συνήθως με
εντυπωσιακό κάρφωμα ή ασίστ.
«Και πού να τον δεις στο Αλεξάνδρειο που είναι μεγαλύτερος ο χώρος του γηπέδου» μας είχε πει τότε ο ισραηλινός κόουτς ο οποίος έσταζε μέλι για τον παίκτη που με 19 πόντους στον τελικό του Κυπελλούχων με την Εφες Πίλσεν στο Τορίνο (50-48) είχε χαρίσει σχεδόν μόνος του το Κύπελλο στη Θεσσαλονίκη.
Η δεύτερη φορά που τον είδαμε από κοντά ήταν στην παρουσίασή του από τον Ολυμπιακό, με τον ίδιο να χαμογελάει αμήχανα την ώρα που δεν μπορούσαν να κρύψουν τον ενθουσιασμό τους δίπλα του τόσο ο προπονητής του Γιάννης Ιωαννίδης όσο και ο Γιώργος Σαλονίκης.
Στις αποστολές της ομάδας ξεχώριζε γιατί πήγαινε ντυμένος στην τρίχα, κάτι που είχε κρατήσει προφανώς από την πλούσια θητεία του στο ΝΒΑ.
Στο αεροπλάνο δεν ήταν ο απόμακρος σταρ που θα έβαζε απλώς τα ακουστικά του για να ακούσει μόνος του μουσική. Μιλούσε με τους συμπαίκτες του, έκανε τις πλάκες του κόσμια και γενικά ήταν έξω καρδιά.
Οχι μόνο λόγω των δεκάδων όρων που είχε στο συμβόλαιό του περί εξωγηπεδικής ζωής, στον Ολυμπιακό, δεν είχε προκαλέσει κάποιο σοβαρό πρόβλημα εκτός από το επεισόδιο με τον συμπαίκτη του Μπάμπη Παπαδάκη στο ξενοδοχείο του Τελ Αβίβ, μία ημέρα πριν από τον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών με την Μπανταλόνα.
ΤΟ ΜΟΙΡΑΙΟ ΒΡΑΔΥ. Τότε όταν πήγε να πιάσει από τον λαιμό τον συμπαίκτη του για κάποιο παλιότερο σχόλιό του και στη συνέχεια έφυγε από το ξενοδοχείο με τον Γιάννη Ιωαννίδη (που έμαθε τα καθέκαστα επιστρέφοντας από τη συνέντευξη Τύπου των φιναλίστ).
Ο Ξανθός είχε στείλει τότε τον συνονόματό του, τον Ολλανδό Γιάννη Ιωαννίδη μαζί με τον Γιάννη Γιαννάκη να τον βρουν όπως και έγινε, αλλά ήδη είχε «πετάξει» ένα μεγάλο μέρος των ελπίδων του Ολυμπιακού για τον τίτλο. Το βλέμμα του στο πουθενά μετά το σοκ του χαμένου τελικού έχει μείνει αξέχαστο.
Μετά τον 4ο τελικό πρωταθλήματος στη Θεσσαλονίκη με τον ΠΑΟΚ (είχε ισοφαρίσει σε 2-2) είχαμε βρεθεί με τον Ρόι έξω από το Αλεξάνδρειο, όπου περιμένοντας το πούλμαν έπινε την μπιρίτσα του. Του είχε κάνει τρομερή εντύπωση το τι αντιμετώπιζε ο Φασούλας τότε από τους οπαδούς του ΠΑΟΚ, ενώ σχετικά με την μπίρα είχε πει – όπως και παλιότερα – το αμίμητο ότι η καλύτερή του φάση σε έναν αγώνα είναι το ντόπινγκ κοντρόλ όπου μπορεί να πίνει νόμιμα!
Ενας αρτίστας των γηπέδων που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως ο Τζορτζ Μπεστ του μπάσκετ, αν και είχε μπλεξίματα και με ουσίες. Πλέον θα συνομιλεί με τον άλλον αδικοχαμένο (από αυτοκινητικό δυστύχημα) θρύλο του μπάσκετ Ντράζεν Πέτροβιτς, παιδί και αυτός του «καταραμένου» ντραφτ του 1986.
Google news
